Το παρακάτω κείμενο ανήκει σε δημοσιογράφο ο οποίος κάλυψε τις πρόσφατες αντικυβερνητικές διαδηλώσεις στην Ταϊλάνδη και επιθυμεί να διατηρήσει την ανωνυμία του. Τα στοιχεία του είναι στη διάθεσή μας.
“Πήγα σήμερα σε μια, τηρουμένων των αναλογιών, μεγάλη αντικυβερνητική διαδήλωση που έγινε δίπλα από το μνημείο της Δημοκρατίας, ένα εμβληματικό σημείο της Μπανγκόκ με βαριά πολιτική ιστορία.
Το κλίμα αρχικά ήταν λίγο τεταμένο. Συλλήψεις ακτιβιστών είχαν προηγηθεί τις προηγούμενες μέρες, υπήρχε αρκετή αστυνομία και δύο χούφτες φιλοβασιλικοί είχαν οργανώσει μια αντισυγκέντρωση, όπου με ντουντούκες καλούσαν τον κόσμο και ειδικά τα νεαρά παιδιά που ήταν πολυάριθμα να γυρίσουν στο σπίτι και τους δικούς τους αντί να παρασύρονται.
Όταν μαζεύτηκε όμως κόσμος όλα ήταν πολύ ήρεμα, κι η ατμόσφαιρα πολύ εύθυμη, με τους ομιλητές να κάνουν πολλά αστεία, ειρωνικά προς την εξουσία, και το κοινό να συμμετέχει μ’ ενθουσιασμό, ένα στυλ πολιτικών συγκεντρώσεων πολύ διαδεδομένο εδώ. Ο ήλιος χτύπαγε άσχημα κάποιες στιγμές αλλά κανείς δεν πτοήθηκε: άλλωστε ήταν όλοι εφοδιασμένοι με καπέλα και ομπρέλες.
Οι διαδηλωτές σήκωσαν ψηλά λευκές σελίδες, ένα σύμβολο της αγνότητας των προθέσεων τους αλλά κι ότι θέλουν να τα φτιάξουν όλα από την αρχή, και επίσης τα τρία δάχτυλα του χεριού τους, το πιο χαρακτηριστικό σύμβολο των πολιτικών αγώνων εδώ και χρόνια: Ελευθερία, Ισότητα, Αδερφοσύνη. Ζήτησαν δημοκρατία, επιτέλους δημοκρατία: “δεν μπορούμε να υπομένουμε άλλο, θα αγωνιστούμε αυτή τη φορά μέχρι το τέλος” βροντοφώναξαν σε συνθήματα.
Δεν απαίτησαν όμως μόνο την παραίτηση της κυβέρνησης και τη διάλυση της Βουλής. Ζήτησαν να γραφτεί ένα καινούριο Σύνταγμα. Ζήτησαν να αποδεχθεί ο βασιλιάς μια αλλαγή υπέρ των πολλών. Ζήτησαν ισότητα και μεταρρυθμίσεις στη δικαιοσύνη, ώστε να μην υπάρχουν δύο μέτρα και δύο σταθμά ανάλογα με την κοινωνική σου θέση. Ζήτησαν αποστρατικοποίηση και ελευθερία του τύπου. Ζήτησαν δικαίωση των αγνοουμένων και δολοφονημένων ακτιβιστών και τιμωρία των δολοφόνων τους. Ζήτησαν να λήξει η υποτέλεια της χώρας σε μεγάλες δυνάμεις. Ζήτησαν αλλαγές στην εκπαίδευση: να μειωθεί το χάσμα μεταξύ ιδιωτικών και δημοσίων σχολείων, με τα τελευταία να είναι αφημένα στη μοίρα τους και να αρθεί το δικαίωμα των δασκάλων στη βία, που ακόμα κουρεύουν μαθητές, χτυπάνε με βέργα και διδάσκουν υποταγή αποδοκιμάζοντας την ελεύθερη σκέψη.
Ζήτησαν το δικαίωμα των γυναικών να ορίζουν το σώμα τους, μια κοπέλα που ανήκε σε μια φεμινιστική ομάδα μίλησε για το δικαίωμα στις εκτρώσεις και η βασική ομιλήτρια-ακτιβίστρια που ήταν transgender μίλησε για το όνειρο της, μια μέρα ν’ αποκτήσει ισα δικαιώματα με τους άλλους και να δει πρωθυπουργό της χώρας ένα ladyboy. Η συγκέντρωση, όπως καταλαβαίνετε, ήταν εντυπωσιακά διαθεματική κι όλα τα αιτήματα πολυ συγκεκριμένα, απλά και κατανοητά απ’ όλους.
Στο τέλος ένα συγκρότημα έπαιξε μουσική, εμψυχωτικά, κοινωνικά κομμάτια, απ’ το λίγο που άκουσα, μιας και έφυγα στο τρίτο τραγούδι. Το κλίμα δεν έδειχνε ότι θα υπήρχαν τα οποιαδήποτε παρατράγουδα αργότερα κι όλα έμοιαζαν με γιορτή.”
