ΑΘΗΝΑ
23:22
|
05.10.2022
Ένα χρόνο μετά την εντυπωσιακής ταχύτητας επάνοδο των Ταλιμπάν στην εξουσία κάθε έννοια σταθερότητας φαντάζει ψευδαίσθηση.
Το μοιράζομαι:
Το εκτυπώνω

Ένα χρόνο πριν η εικόνα της εκκένωσης της αμερικανικής πρεσβείας στο Αφγανιστάν από αμερικανικά ελικόπτερα Black Hawk λίγες ώρες πριν το Προεδρικό Μέγαρο πέσει στα χέρια των Ταλιμπάν δημιουργούσε έναν πανίσχυρο συμβολισμό που με τη σειρά του κατέληγε σε δύο συμπεράσματα: Πρώτον, την ανάδυση μιας νέας τάξης πραγμάτων, με την Κίνα σε ρόλο μοναδικής υπερδύναμης να ακολουθεί την παρακμή της «συλλογικής» Δύσης. Δεύτερον, τη δυνατότητα των Ταλιμπάν να επιβάλουν στο εσωτερικό της πολύπαθης χώρας ένα είδος κανονικότητας δια της σιδηράς – ακριβέστερα βάναυσης- πειθαρχίας που τους χαρακτηρίζει.

Αν το πρώτο σκέλος αποτελεί το μεγάλο γεωπολιτικό αίνιγμα των ημερών μας, το δεύτερο δείχνει να έχει ξεχαστεί υπό το φως των εξελίξεων σε Ουκρανία και Ταϊβάν και να έχει απαντηθεί με αρνητικό τρόπο για τους πάλαι ποτέ κραταιούς «ιεροσπουδαστές». Η πρόσφατη δολοφονία του ηγέτη της Αλ Κάιντα, Αϊμάν αλ Ζαουάχρι συνιστά την απόδειξη ακριβώς των προβλημάτων και των διαιρέσεων που ταλανίζουν την κυβερνώσα φονταμενταλιστική οργάνωση.

Το πρώτο στοιχείο που διαφεύγει της παγκόσμιας κοινής γνώμης -απολύτως δικαιολογημένα με τα όσα έχουν μεσολαβήσει τον τελευταίο χρόνο- είναι η διαπάλη στο εσωτερικό των Ταλιμπάν. Πρόκειται για έναν ανταγωνισμό που δεν αφορά αποκλειστικά την ίδια την εξουσία αλλά τις προτεραιότητες και την ατζέντα του κινήματος σε ό,τι αφορά μια σειρά ζητημάτων, από την πρόσβαση των πολιτών στην εκπαίδευση, τα γυναικεία και τα δημοκρατικά δικαιώματα. Στο πλαίσιο αυτής της μάχης για το ποιος έχει το πάνω χέρι στη χάραξη της πολιτικής των Ταλιμπάν, ενδεικτικός θεωρείται ο παραγκωνισμός του άλλοτε κραταιού μουλά Αμπντούλ Γκάνι Μπαραντάρ, ο οποίος θεωρείται εκπρόσωπος της «μετριοπαθούς« γραμμής αναφορικά με την ανάγκη εξεύρεσης μιας ελάχιστης βάσης συνεννόησης με τη Δύση προς όφελος του σκληροπυρηνικού Αμπντούλ Καντίρ, ο οποίος θεωρείται πως απολαμβάνει την εμπιστοσύνη της συντηρητικής ηγεσίας. Υπάρχουν ασφαλώς και όσοι προσπαθούν να «κολυμπήσουν» μεταξύ των δύο τάσεων, όπως ο υπουργός Εσωτερικών Σιραχουντίν Χακάνι. Εντός αυτού του πλαισίου θα πρέπει να ειδωθεί και η ασυλία ουσιαστικά που απολαμβάνουν παρακλάδια της Αλ Κάιντα και του Ισλαμικού Κράτους, όπως αυτή αποτυπώνεται στις δεκάδες βομβιστικές επιθέσεις κατά σιιτικών στόχων και όχι μόνο.

Ένας δεύτερος παράγοντας που συχνά υποτιμάται έχει να κάνει με τη δυναμική επάνοδο του ρόλου των φυλών στο προσκήνιο. Παρότι η επιτυχία των Ταλιμπάν στο βόρειο τμήμα της χώρας οφειλόταν εν πολλοίς στην ικανότητά τους να διευρύνουν τη στρατολόγηση από Ουζμπέκους, Τατζίκους και άλλες εθνοτικές μειονότητες η οργάνωση εξακολουθεί να κυριαρχείται από τους φονταμενταλιστές Παστούν που ανδρώθηκαν την περίοδο του ’90 και αντιτίθενται ριζικά στον διαμοιρασμό της εξουσίας με ηγέτες που φέρουν διαφορετικό φυλετικό υπόβαθρο. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση της δίωξης του ουζμπεκικής καταγωγής διοικητή των Ταλιμπάν, Μαχντούμ Αλάμ. Και δεν λείπουν οι εντάσεις μεταξύ των Ταλιμπάν και της μειονότητας των Χαζάρα, υπό τη μορφή είτε επιθέσεων τζιχαντιστικών ομάδων που δρουν υπό την ανοχή του πλέον φονταμενταλιστικού τμήματος της οργάνωσης είτε με τη μορφή διώξεων ακόμη και κατά μαχητών που συνεργάστηκαν με τους Ταλιμπάν.

Είναι αυτός ο έμπλεος φυλετισμού ρεβανσισμός που θέτει εν αμφιβόλω τη δυνατότητα των Ταλιμπάν να διοικήσουν την ίδια τη χώρα και τους δημιουργεί ένα τρίτο, σημαντικότατο πρόβλημα, καθώς στην προσπάθειά τους να συγκροτήσουν ένα αυστηρά συγκεντρωτικό σύστημα διακυβέρνησης με έδρα την Καμπούλ και ηγεσία κατά συντριπτική πλειοψηφία αποτελούμενη από Παστούν, διέρρηξαν την ισορροπία δυνάμεων που χαρακτήριζε την περίοδο που βρίσκονταν στην ένοπλη αντιπολίτευση. Η αναδιάταξη πόρων προς όφελος συγκεκριμένων διοικητών έναντι άλλων που εκπροσωπούσαν το μειονοτικό στοιχείο αποδυνάμωσε τη δυνατότητά τους να παρεμβαίνουν και να ελέγχουν τις εξελίξεις σε συγκεκριμένες επαρχίες της χώρας.

Θα εξακολουθήσουν να ενισχύονται οι ίδιες τάσεις με την ίδια ένταση με τον κίνδυνο ενός γενικευμένου εμφυλίου πολέμου που θα διατρέχει τους ίδιους τους Ταλιμπάν; Ή θα ακολουθήσει η περίπτωση εκείνη άλλων επαναστατικών κινημάτων και οργανώσεων, όπου ο συμβιβασμός, η πολιτική εξομάλυνση και η προσαρμογή στη διεθνή τάξη πραγμάτων να συνιστά σταδιακά τον κανόνα; Κανείς δεν μπορεί να απαντήσει ακόμη στο παραπάνω ερώτημα. Το μόνο σίγουρο ωστόσο είναι πως η περίφημη «κανονικότητα» που θα αποκαθιστούσαν οι Ταλιμπάν μετά την άνοδό τους στην εξουσία μοιάζει πια όνειρο θερινής νυκτός σε πείσμα όσων παριστάνουν τους «μάντεις» των διεθνών εξελίξεων.

Διαβάστε επίσης:

Το μοιράζομαι:
Το εκτυπώνω
ΣΥΝΑΦΗ

Χαίρει άκρας υγείας ο Νετανιάχου

Προειδοποιήσεις ΠΟΕΔΗΝ για τη «συνύπαρξη» γρίπης και κορονοϊού

Λουκέτο σε βενζινάδικο της Αγ. Παρασκευής μετά από πλαστές αποδείξεις

Ούτε το Λονδίνο αμφισβητεί την κυριαρχία των ελληνικών νησιών…

Γραφτείτε συνδρομητές
Ενισχύστε την προσπάθεια του Κοσμοδρομίου με μια συνδρομή από €1/μήνα