ΑΘΗΝΑ
18:43
|
02.03.2024
Κάθε πορτραίτο είναι μια ηχώ ενός εγκλήματος, μιας αδικίας και ενός αγώνα που δεν κερδίζουμε πάντα, παλεύουμε όμως να μη χάνουμε.
Το μοιράζομαι:
Το εκτυπώνω

Τη Δευτέρα, στις 7 το απόγευμα, θα πραγματοποιηθούν τα εγκαίνια της έκθεσης φωτογραφίας της Γιώτας Εφραιμίδου στον Πολυχώρο Λιπασμάτων Δραπετσώνας – Κερατσινίου (περιοχή παλαιά Σφαγεία), που πραγματοποιείται στα πλαίσια των δράσεων του φεστιβάλ του Συλλόγου Πολιτισμού «Παύλος Killah P Φύσσας» και θα διαρκέσει έως της 16 Σεπτέμβρη.

Η αρχική ιδέα της φωτογράφου γεννήθηκε έναν Σεπτέμβρη. Ανάμεσα σε ανθρώπους με ψυχή, σε ανθρώπους που πονούν και προχωρούν, που γελούν και μοιράζονται. Και ανάμεσα σε σκέψεις και ιδέες ακολούθησαν οι πράξεις. Και μέσα απ’ τις πράξεις γεννήθηκε ένα φωτογραφικό έργο, συγκεκριμένα μία κατάθεση ψυχής.

«Θέλω να γίνω η φωνή σου, θέλω να γίνεις το στήριγμά μου, θέλω να προχωρήσουμε μαζί, να αισθανθώ ό,τι αισθάνεσαι. Θέλω μαζί να αποτυπώσουμε αυτό που θες να φωνάξεις»

Στο χώρο της έκθεσης παρατάσσονται 29 πορτραίτα φωτογραφίας εθελοντών όπου κάθε πορτραίτο είναι μια αναφορά-σήμα σε μια μορφή βίας (ρατσισμός, γυναικοκτονία, φυλετική ή έμφυλη βία, προπαγάνδα, κρατική βία , προσφυγικό).

Τα πορτραίτα έχουν δημιουργηθεί με τρόπο ώστε να γίνεται σαφής αναφορά σε μια μορφή βίας αλλά και στη φωνή των θυμάτων. Το κάθε πορτραίτο συνοδεύεται από ένα περιεκτικό όσο και περιγραφικό κείμενο, γραμμένο από τους ίδιους τους εθελοντές.

Η Χρύσα, η Άννα, ο Μιχάλης, η Νάνσυ, ο Δημήτρης, o Χρήστος, η Φωτεινή… έγιναν μια αγκαλιά, και ανάμεσα στα δάκρυα και τα χαμόγελα, οι αγκαλιές έγιναν λήψεις και οι λήψεις τους φωνές… Κάθε πορτραίτο είναι μια ηχώ ενός εγκλήματος, μιας αδικίας και ενός αγώνα που δεν κερδίζουμε πάντα, παλεύουμε όμως να μη χάνουμε.

Η Γιώτα Εφραιμίδου μέσα από αυτό το εγχείρημα δηλώνει τη βαθιά ανάγκη και επιθυμία να γίνει η ίδια η φωνή – κραυγή διαμαρτυρίας, ενάντια σε κάθε μορφή βίας. Με την παρούσα έκθεση μας καλεί να συνδεθούμε ψυχικά με τα θύματα αλλά και τους συγγενείς αυτών. Να στηρίξουμε το δίκαιο αίτημα του αγώνα τους.

Σε μια κοινωνία σχεδόν παγωμένη από τον φόβο, τη φτωχοποίηση, με ένα κράτος χωρίς κοινωνικές δομές και πρόνοια, ας γίνουμε εμείς το στήριγμα για τον αδύναμο.

Η αλληλουχία των πορτρέτων λειτουργεί ως σήματα, που μας προτρέπουν να έρθουμε αντιμέτωποι με το θηρίο της βίας και να υψώσουμε τη φωνή μας σε αυτόν τον άνισο αλλά δίκαιο αγώνα.

Για το μεγαλείο της αλληλεγγύης.

Γι΄ αυτούς που έπεσαν θύματα του φασισμού.

Γι΄ αυτούς που συνεχίζουν να τον πολεμούν.

Για το φως που τελικά θα κερδίσει.

Το μοιράζομαι:
Το εκτυπώνω
ΣΥΝΑΦΗ

Πέντε χρόνια χωρίς τον Μπεχράκη: «Ο Γιάννης είναι το παιδάκι μας, ο αγαπημένος μας»

Ανακαλύφθηκε τοιχογραφία του Φρίξου και της Έλλης στην Πομπηία

Disiecta Membra #2: Γκόμενες και όπλα και ναρκωτικά

Πέθανε ο σκηνοθέτης Πάολο Ταβιάνι

Γραφτείτε συνδρομητές
Ενισχύστε την προσπάθεια του Κοσμοδρομίου με μια συνδρομή από €1/μήνα