Κάποια άμεσα πρώτα σχόλια για τα αποτελέσματα των βρετανικών εκλογών, που είδαν τους Συντηρητικούς να χάνουν την εξουσία μετά από 14 χρόνια…
- Αυτή τη στιγμή χωρίς να έχουν καταμετρηθεί όλες οι ψήφοι γίνεται σαφές πως δεν πρόκειται ακριβώς για νίκη των εργατικών αλλά για διάσπαση των συντηρητικών προς το Reform, η οποία λόγω της ιδιαιτερότητας του πλειοψηφικού εκλογικού συστήματος της Βρετανίας, δίνει την υπερπλειοψηφία στη Βουλή στους Εργατικούς.
- Οι Εργατικοί συγκέντρωσαν μικρότερο ποσοστό (-5,5%) και περίπου τρία εκατομμύρια λιγότερους ψήφους από το ποσοστό που είχαν κερδίσει επί Τζέρμι Κόρμπιν το 2017 (χάνοντας οριακά), αλλά και κατά τι λιγότερους ψήφους και ούτε 2% περισσότερο από ό,τι είχαν επιτύχει πάλι επί Κόρμπιν το 2019 (χάνοντας καθαρά, στα επίπεδα της κοινοβουλευτικής συντριβής).
- Αντίθετα ο αθροιστικός αριθμός συντηρητικών και ακροδεξιών (αν και είναι πολύ δύσκολο να μην περιγράψει κανείς το κόμμα της Μπρέιβερμαν και του Ρις-Μογκ σαν ακροδεξιό επίσης) μεταξύ 2019 και 2024 θα μειωθεί από ό,τι φαίνεται κατά κάτι λιγότερο από 1 εκατομμύριο ψήφους.
- Ο ίδιος ο σερ Κιρ Στάρμερ εξελέγη μεν στην περιφέρεια που κατέβαινε, αλλά με σημαντική μείωση ποσοστού και ψήφων.
- Ο Τζέρεμι Κόρμπιν ο πρώην ηγέτης του κόμματος που είχε μετατοπίσε το κόμμα αριστερά και διαγράφτηκε από τον Στάρμερ για λόγους «αντισημιτισμού» (εκπληκτική ύβρις απέναντι σε έναν άνθρωπο που ήταν πάντα μαχητικός αντιρατσιστής), κατέβηκε ως ανεξάρτητος και κατόρθωσε να εκλεγεί στο Βόρειο Ίσλινγκτον. Επίσης γύρω από το ζήτημα της γενοκτονίας στη Γάζα, αρκετοί ανεξάρτητοι κατόρθωσαν να ξεπεράσουν τους υποψήφιους του εργατικού κόμματος και να εκλεγούν.
- Οι Πράσινοι, που είναι το μόνο οργανωμένο κόμμα στα αριστερά των εργατικών πέτυχε όχι μόνο άνοδο των εδρών του (4 από 1 στην προηγούμενη βουλή) αλλά και ένα ποσοστό το οποίο αγγίζει το 7%, μια καλή βάση από την οποία θα μπορούσε να αναδειχθεί σαν η αριστερή αντιπολίτευση στους εργατικούς.
- Ο Νάιτζελ Φαράζ, ιδρυτής του ακροδεξιού UKIP, πατέρας του BREXIT, εξελέγη τελικά βουλευτής με την όγδοη προσπάθεια, αλλά το σημαντικότερο με το ποσοστό που πήρε (14,3%) το κόμμα του, το Reform, αναδεικνύεται σε υπολογίσιμη πολιτική δύναμη στην Βρετανία. Αν και μένει να φανεί αν η άνοδός του θα διατηρηθεί πέραν από τον ορίζοντα της ανάμνησης της καταστροφικότητας της πολιτικής των Τόρηδων.
- Με δεδομένη την πρωτοφανή κοινωνική πραγματικότητα στη Βρετανία, η εκστρατεία των εργατικών ήταν η πιο ανέμπνευστη, άχρωμη, άγευστη και ασήμαντη όλων των εποχών. O Κιρ Στάρμερ, ο επόμενος πρωθυπουργός της Βρετανίας, κάνει τον Νίκο Ανδρουλάκη να μοιάζει με τον Ούγκο Τσάβες συγκριτικά, τόσο ως προς το επικοινωνιακό χάρισμα, όσο και ως προς την πολιτική γραμμή. Ο Στάρμερ έχει υπαναχωρήσει θεαματικά από την πλατφόρμα πάνω στην οποία είχε εκλεγεί αρχηγός του εργατικού κόμματος και δύσκολα κατανοεί κανείς τι σημαίνει “κεντροαριστερό” κόμμα υπό την ηγεσία του. Άλλωστε το πολιτικό τοπίο στη Βρετανία κυριαρχείται πλέον από κόμματα της -σε διάφορους βαθμούς – αυταρχικής δεξιάς:
