«Γνωρίζουμε καλά την ιστορικότητα αυτών που συμβαίνουν στην Παλαιστίνη. Σε κάποια χρόνια από σήμερα η γενοκτονία θα αναφέρεται στα βιβλία της ιστορίας και θα μας ρωτούν, όπως και εμείς αντίστοιχα ρωτούσαμε για το 1942-1943, τι έκανε ο καθένας και η κάθε μία από εμάς όταν γινόταν όλα αυτά». Τα λόγια αυτά ανήκουν στον δικηγόρο Θανάση Καμπαγιάννη, ο οποίος ανέλαβε να κάνει την εισαγωγική ομιλία της εκδήλωσης με τίτλο «Από τη γενοκτονία στο τέλος της κατοχής».
Μια εκδήλωση, η οποία πραγματοποιήθηκε το περασμένο Σάββατο (23/11) στον Δικηγορικό Σύλλογο Αθηνών, υπό την αιγίδα της Εναλλακτικής Παρέμβασης Δικηγόρων σε συνεργασία με το Κέντρο Μελετών Παλαιστινιακής Γης του αμερικανικού πανεπιστημίου της Βηρυτού. Μίλησαν δικηγόροι και καθηγητές από την Παλαιστίνη, τον Λίβανο και την Ελλάδα ενώ λίγες ώρες νωρίτερα το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο είχε λάβει τη γενναία απόφαση να εκδώσει εντάλματα σύλληψης σε βάρος των Μπέντζαμιν Νετανιάχου και Γιοάβ Γκάλαντ.
Η Zeina Jallad δικηγόρος από τη Δυτική Όχθη και επίκουρη καθηγήτρια Διεθνούς Δικαίου στο Αμερικανικό Πανεπιστήμιο της Βηρυτού μίλησε για τη ζωή στην κατεχομένη πατρίδα της:
Το όριο της ενηλικίωσης στο Ισραήλ είναι τα 18 έτη. Για τα παιδιά των Παλαιστινίων όμως το όριο είναι τα 12 έτη. Ένα 12χρονο παιδί θεωρείται υπόλογο απέναντι στο νόμο όπως ένας ενήλικας. Έτσι μπορεί να θεωρηθεί μαχητής. Η παιδική του ηλικία έχει κλαπεί με τον νόμο.
Για την καθημερινότητα του Λιβάνου μίλησε ο καθηγητής Πολιτικής Ανθρωπολογίας που διδάσκει στο Αμερικανικό Πανεπιστήμιο της Βηρυτού, Νικόλας Κοσματόπουλος:
Σπίτια, υποδομές αλλά και δέντρα, ελιές που βρίσκονται εκεί από αιώνες παραδίδονται στις φλόγες σκόπιμα για να μην υπάρξει δυνατότητα η γη αυτή να ξανακατοικηθεί. Την ίδια στιγμή και ενώ το Ισραήλ με τη βοήθεια της Δύσης προσπαθεί να δημιουργήσει μικρούς και μεγάλους εμφύλιους, υπάρχει αντίσταση με κόσμο να αρνείται να εγκαταλείψει τις εστίες του διακινδυνεύοντας τη ζωή του.
Η συμμετοχή ήταν μεγάλη, η αίθουσα εκδηλώσεων του ΔΣΑ αποδείχθηκε μικρή. Η ημερίδα αναρτήθηκε στο διαδίκτυο και τη δημοσιεύουμε γιατί αξίζει…
