Στις 4 πμ της 27ης Νοεμβρίου τέθηκε σε ισχύ η συμφωνία εκεχειρίας που επετεύχθη μεταξύ Χεζμπολάχ και Ισραήλ με τη διαμεσολάβηση των ΗΠΑ και της Γαλλίας. Σύμφωνα με το υπουργείο Υγείας του Λιβάνου, από την έναρξη της χερσαίας επέμβασης του Ισραήλ η χώρα μέτρησε πάνω από 3.800 νεκρούς και 15.800 τραυματίες. Σύμφωνα με το Ινστιτούτο Σπουδών Εθνικής Ασφάλειας του Τελ Αβίβ, γνωστό για τις σχέσεις του με το στρατιωτικό κατεστημένο, η Χεζμπολάχ έχασε 2.450 ενόπλους. Από την πλευρά του Ισραήλ και με βάση τα επίσημα στοιχεία των αρχών, τουλάχιστον 73 στρατιώτες έχασαν την ζωή τους μαζί με 45 αμάχους στο βορρά και τα κατεχόμενα υψίπεδα του Γκολάν. Δεδομένης της αυστηρής στρατιωτικής λογοκρισίας είναι ασφαλές να υποθέσουμε ότι οι πραγματικές απώλειες του Ισραήλ είναι αρκετά υψηλότερες.
Οι υλικές καταστροφές είναι επίσης σημαντικές, ειδικά στον Λίβανο που δέχθηκε καταιγιστικούς βομβαρδισμούς σε πολιτικούς στόχους κατά τη διάρκεια της σύγκρουσης. Μια έκθεση της Παγκόσμιας Τράπεζας αναφέρει πάνω από 99.000 κατοικίες που δέχτηκαν ισραηλινά πλήγματα ενώ οι οικονομικές απώλειες σε διάφορους τομείς υπολογίζονται σε περίπου 1,1 δισ. δολάρια με πάνω από 1,3 εκατομμύρια ανθρώπους να έχουν εκτοπιστεί στο εσωτερικό του Λιβάνου και τη Συρία. Οι πυραυλικές επιθέσεις της Χεζμπολάχ στο εσωτερικό του Ισραήλ εκτόπισαν πάνω από 70.000 ανθρώπους και προκάλεσαν οικονομική ζημιά 273 εκατομμυρίων δολαρίων.
Οι αριθμοί της σύγκρουσης αντανακλούν την αδιαμφισβήτητη ανισομετρία στη δύναμη πυρός μεταξύ των αντιμαχόμενων πλευρών. Ο μεγαλύτερος προβληματισμός όμως μετά την ανακοίνωση της εκεχειρίας εντοπίζεται στην ισραηλινή πλευρά. Η υπόσχεση της πολιτικής και στρατιωτικής ηγεσίας όταν ξεκίνησε η στρατιωτική επέμβαση στον Λίβανο ήταν το ξερίζωμα της απειλής στα βόρεια σύνορα με την απώθηση της Χεζμπολάχ πάνω από τον ποταμό Λιτάνι και την εξάλειψη της δυνατότητάς της να πραγματοποιεί πυραυλικές επιθέσεις στο εσωτερικό του Ισραήλ. Είναι προφανές ότι κάτι τέτοιο δεν συνέβη. Για δεύτερη φορά, μετά την αποχώρηση των ισραηλινών δυνάμεων από τον Λίβανο το 2006 το Τελ Αβίβ πρακτικά αναγνωρίζει την αδυναμία του να κατοχυρώσει μια ζώνη ασφαλείας βαθιά μέσα στον λιβανέζικο νότο. Τις τελευταίες μέρες πριν την υπογραφή της εκεχειρίας, η Χεζμπολάχ εκτόξευσε επιδεικτικά πυραύλους λίγες εκατοντάδες μέτρα από τα σύνορα με το Ισραήλ μπροστά στα έκπληκτα μάτια των λίγων κατοίκων που είχαν απομείνει στους κοντινούς οικισμούς, παρά τις δημόσιες δηλώσεις του στρατού ότι τα συνοριακά χωριά είχαν εκκαθαριστεί. Σαν να μην έφτανε αυτό, η λιβανέζικη οργάνωση κρατούσε για το τέλος κάποιες από τις πιο σκληρές επιθέσεις της στην ίδια την πρωτεύουσα, η οποία είχε μείνει εκτός της εμβέλειας της στον προηγούμενο πόλεμο του 2006 αποδεικνύοντας ότι 2 μήνες σφοδρών βομβαρδισμών δεν επηρέασαν καθοριστικά το πιο προηγμένο οπλοστάσιό της.
Αναντίρρητα, η Χεζμπολάχ δέχτηκε σφοδρά πλήγματα από τον τεχνολογικά υπέρτερο αντίπαλό της. Η σχεδόν ολοκληρωτική εξουδετέρωση της ηγεσίας της μέσα σε λίγους μήνες αποτελεί πρωτοφανές στοιχείο στα χρονικά των ένοπλων συγκρούσεων τις τελευταίες δεκαετίες. Η επίθεση με τους βομβητές αποτέλεσε άλλο ένα ισχυρό σοκ και έσπειρε την καχυποψία και την ανασφάλεια σε χιλιάδες μέλη της οργάνωσης που ένιωσαν ότι κάθε μέτρο ασφαλείας είναι μάταιο απέναντι στις πανίσχυρες μυστικές υπηρεσίες του Ισραήλ και των δυτικών συμμάχων του. Ειδικά στην Βηρυτό, η σιιτική οργάνωση ήρθε αντιμέτωπη με τις συνέπειες της δομικής της συγκρότησης. Η Χεζμπολάχ ήταν υποχρεωμένη να διευθύνει τον πόλεμο με ένα πανίσχυρο κράτος από μια πρωτεύουσα πλήρως εκτεθειμένη στην κατασκοπευτική δραστηριότητα των εχθρών της. Δυτικές πρεσβείες, δημοσιογραφικές αποστολές, ξένες ΜΚΟ, ακόμα και όσες δυνάμεις της αντιπολίτευσης πήραν το μέρος του Ισραήλ κρυφά ή φανερά, είχαν το ελεύθερο να κινούνται ανενόχλητα στην Βηρυτό εντοπίζοντας πιθανούς στόχους για την ισραηλινή αεροπορία και να μεταφέρουν πολύτιμες πληροφορίες στο Τελ Αβίβ. Η αναμέτρηση κρατικών και μη κρατικών δρώντων προσφέρει ασύμμετρες ευκαιρίες και στις δύο πλευρές. Το Ισραήλ φαίνεται να εκμεταλλεύτηκε τις δικές του στο έπακρο.
Η Χεζμπολάχ ξεκίνησε τις εχθροπραξίες με το Ισραήλ στις 8 Οκτώβρη του 2023 στο πλευρό της παλαιστινιακής αντίστασης. Δεν ήταν υποχρεωμένη να συμμετάσχει στη σύγκρουση, ειδικά αν αναλογιστεί κανείς τις εύθραυστες ισορροπίες που πρέπει να διατηρεί στο πολιτικό σκηνικό του Λιβάνου. Αντιμετώπισε το Ισραήλ μόνη της, με μοναδικούς συμμάχους της το μακρινό (γεωγραφικά) Ιράν, τη Συρία που ακόμα δεν έχει επουλώσει τα τραύματα της -αντιθέτως φαίνεται να μπαίνει σε νέο κύκλο έντασης με την ισλαμιστική αντιπολίτευση στο βόρειο τμήμα της-, τις σιιτικές αδελφές οργανώσεις στο Ιράκ με τις περιορισμένες δυνατότητες και τους Ανσαραλάχ στην Υεμένη. Έχασε όλη τη στρατιωτική ηγεσία της πληρώνοντας και την πλήρη απουσία αξιόπιστης αεράμυνας, πολεμώντας σχεδόν μόνη σε μια χώρα βαθιά διχασμένη, χωρίς κυβέρνηση και εν μέσω οξύτατης οικονομικής κρίσης. Επικεφαλής ενός κινήματος εθνικής αντίστασης που αναπτύχθηκε πριν πέντε δεκαετίες κατάφερε να αποκρούσει διαδοχικές επιθέσεις των ισραηλινών δυνάμεων χωρίς να απολέσει ούτε μια σημαντική πόλη, κρατώντας τον αντίπαλο της πολύ μακριά από τον διακηρυγμένο τακτικό στόχο του ποταμού Λιτάνι. Η επίδοση του IDF στα πεδία των μαχών είναι πολύ χειρότερη από το 2006. Ούτε λόγος για σύγκριση με την εισβολή του 1982, όταν το Ισραήλ έφτασε στα περίχωρα της Βηρυτού σε λιγότερο από δέκα μέρες αντιμετωπίζοντας παράλληλα τακτικές δυνάμεις του συριακού στρατού. Η φύση του πολέμου που διεξήγαγε η Χεζμπολάχ δικαιολογεί τους πανηγυρισμούς των μελών της μετά την ανακοίνωση της εκεχειρίας, καθώς κάθε αποτέλεσμα που δεν επιφέρει την ολοκληρωτική της καταστροφή θεωρείται νίκη.
Στην άλλη πλευρά των συνόρων, η διάθεση των ισραηλινών πολιτών είναι πιο σκυθρωπή. Ακόμα και αν οι επιθέσεις της Χεζμπολάχ σταμάτησαν προσωρινά, ο αντίπαλός τους στέκει ακόμα οπλισμένος λίγες δεκάδες μέτρα από τα σπίτια τους. Η απαίτηση των πολιτών δεν ήταν ένας αιματοβαμμένος πόλεμος που θα τους έφερνε ακριβώς στο ίδιο σημείο με την 6ή Οκτώβρη του 2023. Ήταν η οριστική εκρίζωση της απειλής από τα βόρεια σύνορα. Σε όσες θριαμβολογίες και αν επιδοθεί ο Μπέντζαμιν Νετανιάχου, οι Ισραηλινοί γνωρίζουν ότι όπως το 1978, το 1982 και το 2006, ο επόμενος γύρος εχθροπραξιών είναι λίγους μήνες ή χρόνια μακριά. Η απόφαση για εκεχειρία είναι εξαιρετικά αντιδημοφιλής και ανάμεσα στην κοινωνική βάση του Λικούντ -4 στους 5 δηλώνουν ότι τη θεωρούν λανθασμένη.
Σε κάθε περίπτωση, η προσοχή τώρα στρέφεται στη Γάζα. Παρά την αρχική δέσμευση της Χεζμπολάχ ότι οποιαδήποτε κατάπαυση του πυρός στο βορρά θα εμπεριέχει και τη Γάζα, η λιβανέζικη οργάνωση υπέγραψε ξεχωριστή εκεχειρία. Τα επίσημα χείλη της Χαμάς χαιρέτισαν την απόφαση και ευχαρίστησαν την αυτοθυσία της Χεζμπολάχ, ωστόσο η σκληρή πραγματικότητα είναι ότι τώρα η Γάζα στέκει μόνη της απέναντι σε έναν εξαντλημένο ισραηλινό στρατό μεν, ελεύθερο να διαθέσει ακόμα περισσότερες δυνάμεις δε. Η αλλαγή σκυτάλης στον Λευκό Οίκο φαίνεται να δρομολογεί γρήγορες εξελίξεις σε όλα τα θερμά μέτωπα της Ουάσιγκτον και των συμμάχων της. Την κλιμάκωση στην Ουκρανία διαδέχεται η εκεχειρία στο μέτωπο του Λιβάνου. Η κυβέρνηση Μπάιντεν βιάζεται να διαμορφώσει τετελεσμένα πριν την επιστροφή Τραμπ στην ηγεσία των ΗΠΑ. Στην ομιλία που ανακοίνωσε την εκεχειρία άλλωστε τόνισε ότι η ώρα για το τέλος των εχθροπραξιών και στη Γάζα έχει φτάσει. Από την πλευρά του λεγόμενου «Άξονα της Αντίστασης», η κατάπαυση του πυρός χωρίς ταπεινωτικούς όρους για τη Χαμάς και τη διατήρηση της εδαφικής ακεραιότητας της λωρίδας είναι πάγια θέση από την έναρξη των εχθροπραξιών. Ο ιρανικός παράγοντας εδώ αναμένεται καθοριστικός, όπως επιβεβαίωσε και ο Νετανιάχου στην δική του ανακοίνωση λέγοντας ότι το Ισραήλ μπορεί να αφοσιωθεί τώρα στην ιρανική απειλή. Η Τεχεράνη έχει δεσμευτεί δημόσια ότι θα ακολουθήσει και τρίτη πυραυλική επίθεση ενάντια στο Ισραήλ, ακόμα ισχυρότερη από την τελευταία. Μένει να φανεί εάν η απειλή του Ιράν αξιοποιηθεί από τους συμμετέχοντες στις διαπραγματεύσεις για να επιτευχθεί μια συμφωνία που θα τερματίζει την βάρβαρη επιχείρηση του Ισραήλ εναντίον των Παλαιστινίων.
