Διαβάζω ότι ο ΣΥΡΙΖΑ εξετάζει το ενδεχόμενο να προτείνει τον Γιάννη Δραγασάκη ή τον Νίκο Κοτζιά ως Προέδρους της Δημοκρατίας. Ενώ κάπου, λέγεται «παίζει» και το όνομα της Λούκας Κατσέλη.
Καταλαβαίνω βέβαια πόσο φοβερό είναι αυτό το δίλημμα. Με ποιον να πας και ποιον να αφήσεις;
Ο Δραγασάκης είναι ο άνθρωπος που συμβολίζει όσο κανένας άλλος τον μνημονιακό ΣΥΡΙΖΑ, τη γενναία απόφαση αυτού του κόμματος να κάνει τα ακριβώς αντίθετα από όσα υποσχέθηκε και για τα οποία το υποστήριξε ο ελληνικός λαός και το ανέδειξε κυβέρνηση. Το είπε άλλωστε κι ο ίδιος εκ των υστέρων: «υπερβάλαμε κάπως με το μνημόνιο».
Όταν το φθινόπωρο του 2011, ενόψει συζήτησης προγραμματικών Παπαδήμου και PSI, προσπάθησα (επιτυχώς εν τέλει) να εξηγήσω στον Αλέξη Τσίπρα την τεράστια σημασία της υπαγωγής του ελληνικού χρέους στο αγγλικό δίκαιο, o τότε πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ μου ‘λεγε ότι οι οικονομολόγοι του κόμματός του, δηλαδή ο Δραγασάκης, του έλεγαν ότι το αγγλικό δίκαιο δεν είχε καμία σημασία!
Για να μην πάμε πιο πίσω, στην εποχή της Οικουμενικής και της εισόδου της Siemens στην Ελλάδα.
Από την άλλη δεν μπορεί να θεωρηθεί μικρή και η συμβολή του Νίκου Κοτζιά στις Μεταμορφώσεις της Αριστεράς (το πρότυπο παρόμοιων μετασχηματισμών το έχει αναλύσει έξοχα ο Φραντς Κάφκα στην αριστουργηματική του «Μεταμόρφωση» που συστήνω ενθέρμως στους αναγνώστες μου. Συνδυάζει το τραγικό με το διασκεδαστικό) .
Επειδή μάλιστα οι του ΣΥΡΙΖΑ δεν έχουν κυριολεκτικά την παραμικρή ιδέα για εξωτερική πολιτική, ούτε και προσπαθούν σοβαρά να αποκτήσουν, σπεύδουν κάθε τόσο στον Κοτζιά να ωφεληθούν από τη σοφία του!
Έχουν να το λένε άλλωστε για τον κ. Κοτζιά και ο αξιαγάπητος «Μπίμπι» Νετανιάχου (τύφλα νάχει ο Ηρώδης) και ο αξιολογότατος, υπέρλαμπρος Ντόναλντ Τραμπ για το πόσες υπηρεσίες τους προσέφερε ως υπουργός Εξωτερικών της Ελλάδος.
Δεν έχει υπάρξει έως σήμερα πιο φιλοαμερικανός και φιλοϊσραηλινός Υπουργός από τον κ. Κοτζιά!
Για να μην αναφερθούμε στις παλαιότερες συμβολές του στη δημοκρατία, την πρόοδο και την αριστερά ως εξ απορρήτων του Γιώργου Παπανδρέου και ως επικεφαλής του σημητικού ΙΣΤΑΜΕ. Ούτε και στην υποστήριξή του προς το σχέδιο Ανάν.
Πράγματι φοβερό το δίλημμα του ΣΥΡΙΖΑ!
Όσο για τον ελληνικό λαό, χρειάζεται όσο ποτέ άλλοτε στην ιστορία του μια άξια του ονόματός της αριστερά και αριστερά δυστυχώς δεν έχει.
