«… Πάσχα στο χωριό δε σημαίνει αναγκαστικά άσπρες λαμπάδες, κόκκινα αβγά και σουβλιστό αρνί την εποχή που βγαίνουν οι παπαρούνες. Ούτε και σταυρωτά φιλιά. Παπαρούνες μπορούν ν’ ανθίσουν και τον Γενάρη, φτάνει να το θες. Ο καθένας μπορεί ν’ αναστηθεί, όπου θέλει κι όποτε θέλει. Θα το καταλάβει όταν ασπαστεί τον εαυτό του. Κι επειδή μόνοι μας ερχόμαστε στον κόσμο και μόνοι μας φεύγουμε, ε, πρέπει, αν θέλουμε ν’ αναστηθούμε, να είμαστε κι εκεί μόνοι, ολομόναχοι. (Αντώνης Σουρούνης “Πάσχα στο χωριό”-Εκδόσεις Καστανιώτης).
Μεγάλο Σάββατο σήμερα… Από τη θλίψη της Σταύρωσης και του θανάτου περνάμε στην Ανάσταση και στην ελπίδα της νίκης απέναντι στη φθορά και την τρωτότητά μας.
Μια ελπίδα που για κάποιους ανθρώπους είναι ζήτημα ζωής και θανάτου:
