Η έκθεση «Marlene Dumas: Cycladic Blues», που ξεκινά στις 5 Ιουνίου και ολοκληρώνεται στις 2 Νοεμβρίου 2025, αφορά έναν αναχρονιστικό αλλά επίκαιρο διάλογο καθώς δεκάδες έργα της καλλιτέχνιδας εκτίθενται στο Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης «συνομιλώντας» με 14 επιλεγμένα αρχαιολογικά ευρήματα από την Εποχή του Χαλκού ως την Κλασική Αρχαιότητα.
Την έκθεση επιμελήθηκε ο ανεξάρτητος επιμελητής Douglas Fogle, σε στενή συνεργασία με την ίδια την Dumas, που πρόσφατα έργο της έσπασε ρεκόρ πώλησης σε δημοπρασία για εν ζωή καλλιτέχνιδα.
Ο Fogle περιγράφει αυτή την αμφίδρομη ανταλλαγή κάνοντας λόγο για «βουβά και φλύαρα» σώματα «που στοιχειώνουν τους καμβάδες της Dumas εμπλέκονται σε ένα αναχρονιστικό pas de deux με τις αφηρημένες ανθρώπινες μορφές των κυκλαδικών ειδωλίων».
εννημένη στο Κέιπ Τάουν το 1953, κατά τη διάρκεια του Απαρτχάιντ και εγκατεστημένη στο Άμστερνταμ από τη δεκαετία του 1970, η Dumas υπήρξε πάντα καλλιτέχνις της έντασης και της αντίφασης. Τα έργα της είναι ριζωμένα στο προσωπικό και στο πολιτικό, στο σώμα και στο πνεύμα, στην απώλεια και στην επιθυμία. Από την Tate Modern μέχρι το Palazzo Grassi, έχει εκθέσει στα σημαντικότερα μουσεία παγκοσμίως.
«Ο θάνατος κακός, έτσι το κρίναν οι θεοί
αλλιώς θα πέθαιναν κι οι ίδιοι»…
Το παραπάνω ποίημα της Σαπφούς (στα αγγλικά) διάλεξε να διαβάσει η Μαρλέν Ντουμά στη συνέντευξη Τύπου, ενώ αργότερα κατά την ξενάγηση, οι δημοσιογράφοι είχαν την ευκαιρία να μιλήσουν περισσότερο μαζί της.
«Marlene Dumas: Cycladic Blues». Έκθεση στο Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνηςhttps://t.co/WRkDVkhwTU pic.twitter.com/bNqeHbKHuv
— ΑΠΕ-ΜΠΕ (@amna_news) June 4, 2025
«Δεν είναι κάτι καινούργιο αυτή η ενασχόληση με εκφράσεις και χειρονομίες. Δεν δουλεύω συνήθως με γελαστούς ανθρώπους. Όταν είμαι ευτυχισμένη, δεν χρειάζεται να ζωγραφίζω. Κι αυτή δεν είναι και τόσο καλή εποχή να είσαι χαρούμενος. Υπάρχει μελαγχολία στην ατμόσφαιρα. Δουλεύω περισσότερο με πράγματα που λίγο ανησυχούν», είπε όταν ρωτήθηκε για τον πίνακα Cycladic Blues (2020) -που έδωσε και τον τίτλο στην έκθεση- ο οποίος απεικονίζει ένα κυκλαδικό ειδώλιο με λυπημένη κάπως έκφραση.
Το έργο συνομιλεί με την ανέκφραστη και στυλιζαρισμένη τοτεμική κεφαλή ενός πρωτοκυκλαδικού ειδωλίου (το οποίο μπορεί ενδεχομένως να ήταν ένα ταφικό γλυπτό).
Ο θάνατος, εξάλλου, στοιχειώνει τα έργα της Dumas και είναι το ανθρώπινο πρόσωπο που στέκεται στην πρώτη γραμμή αυτής της βασανιστικής, καταδιωκτικής και επίμονης κίνησης του ενσώματου χρόνου προς το αναπόφευκτο τελικό του σημείο.
