Τιμήθηκε απόψε ο σπουδαίος Έλληνας αρχαιολόγος Μανόλης Ανδρόνικος σε εκδήλωση του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης στο πλαίσιο εκδηλώσεων για τα 100 χρόνια του ΑΕΙ.
Οι ομιλητές ανέδειξαν το πολύπλευρο έργο και την πολυσχιδή προσωπικότητα του Μανόλη Ανδρόνικου – του επιστήμονα, του διανοητή και του ανθρώπου που, όπως ειπώθηκε χαρακτηριστικά, «φώτισε με νέο φως την ιστορία της Μακεδονίας, της Ελλάδας και της οικουμένης ολόκληρης».
Ο Πρύτανης του ΑΠΘ, Κυριάκος Αναστασιάδης, εξήρε την ακαδημαϊκή του ακεραιότητα και το ήθος του Μανόλη Ανδρόνικου ως δασκάλου τονίζοντας πως με το έργο του άφησε ανεξίτηλο αποτύπωμα «σε όλη την ανθρωπότητα με το επίτευγμά του να βρει κάτι από την ιστορία της Μακεδονίας, κάτι από το παρελθόν μας και κάτι το οποίο μας δίνει πάρα πολλά χαρακτηριστικά για να λέμε ότι είμαστε Έλληνες».
Και συνέχισε: «Οι τάφοι της Βεργίνας, λοιπόν, που ανακάλυψε το 1977, αποτέλεσαν πραγματικά το απαύγασμα της ακαδημαϊκής του πορείας».
Ο Αντιπρύτανης Ιάκωβος Μιχαηλίδης χαρακτήρισε το Μανόλη Ανδρόνικο ως «ζωντανό σύμβολο της ακαδημαϊκής αριστείας και της ερευνητικής τόλμης».
Όπως υπενθύμισαν οι ομιλητές, μετά τη μεγάλη ανακάλυψη του ασύλητου τάφου του Φιλίππου στη Βεργίνα το 1977, ο Μανόλης Ανδρόνικος δεν κράτησε τα ευρήματα εντός των στενών πλαισίων της επιστημονικής κοινότητας.
Αντιθέτως, επέλεξε να τα παρουσιάσει στο ευρύ κοινό, στο κατάμεστο τότε αμφιθέατρο της Παλαιάς Φιλοσοφικής.
«Επρόκειτο για μία κίνηση εξίσου συμβολική και ουσιαστική, που αποτύπωνε την αντίληψή του πως η επιστήμη και η έρευνα αποτελούν αγαθά της κοινωνίας, στην οποία οφείλει να παραδίδει το δημόσιο πανεπιστήμιο επί τη βάσει της αποστολής του», επισήμανε ο Πρύτανης του ΑΠΘ, προσθέτοντας ότι ο ίδιος «ένιωθε το βάρος της ευθύνης απέναντι τόσο στους φοιτητές του όσο και στην ίδια την κοινωνία».
Στην ίδια εκδήλωση παρούσα ήταν και η Μπετίνα Τσιγαρίδα, προϊσταμένη σήμερα της Εφορείας Αρχαιοτήτων Πέλλας, που παρατήρησε:
«Εμείς ήμασταν τότε πρωτοετείς, νιώθαμε δέος για τον μεγάλο αρχαιολόγο. Μας φαινόταν μακρινός και απλησίαστος, εξαιρετικός. Όταν με τα χρόνια τον γνωρίσαμε στα μαθήματά του, καταλάβαμε ότι ήταν ένας απλός άνθρωπος, εξωστρεφής, άμεσος, με μεγάλη αγάπη για τους νέους. Ίσως γιατί οι νέοι δεν έχουν γίνει ακόμη συμβατικοί, και αυτός δεν είχε γίνει ποτέ συμβατικός».
