Η διεθνής κοινότητα συχνά επιλέγει επιλεκτικά πού θα δείξει ευαισθησία. Η Ουκρανία και η Κύπρος λαμβάνουν άμεση υποστήριξη, καταδίκη των εισβολών και οικονομική και στρατιωτική βοήθεια. Η Παλαιστίνη εξακολουθεί να παραμένει στην άκρη παρά το γεγονός ότι υποφέρει από παρόμοιες παραβιάσεις κυριαρχίας και εδαφικής ακεραιότητας.
Με την πρόσφατη επίσκεψη του Ουκρανού προέδρου Βολοντίμιρ Ζελένσκι στην Αθήνα, όπου η Ελλάδα συζήτησε για την ενέργεια και την πολιτική υποστήριξη της Ουκρανίας, προκύπτουν τα ακόλουθα ερωτήματα:
- Γιατί η Ελλάδα δείχνει τόσο δραστική υποστήριξη σε κράτη που έχουν υποστεί εισβολή, όπως η Ουκρανία, και παρόλα αυτά παραμένει σε μεγάλο βαθμό σιωπηλή απέναντι στην Παλαιστίνη, ένα έθνος που αντιμετωπίζει αδικία από το 1947;
- Μπορεί η Ελλάδα, με τη δική της εμπειρία από τα κατεχόμενα εδάφη, να σταθεί στο πλευρό της Παλαιστίνης με την ίδια συνέπεια όπως η υποστήριξη που προσέφερε στην Κύπρο και τώρα προσφέρει στην Ουκρανία;
- Πώς καθορίζεται η «ευαισθησία» σε διεθνές επίπεδο και πώς λαμβάνονται υπόψη οι γεωπολιτικές συμμαχίες στην επιλεκτική εφαρμογή του διεθνούς δικαίου;
Η Νάκμπα και η συνεχιζόμενη αδικία
Το 1947, οι μεγάλες δυνάμεις αποφάσισαν να διαιρέσουν την Παλαιστίνη, δίνοντας ένα μεγαλύτερο μέρος της γης στους Εβραίους, ακόμη και όταν είχαν μικρότερο πληθυσμό, ως μερική αποζημίωση για το Ολοκαύτωμα. Αμέσως μετά την ανακήρυξη της κρατικής του υπόστασης το 1948, πάνω από 700.000 Παλαιστίνιοι εκδιώχθηκαν ή έγιναν πρόσφυγες; Και έκτοτε, η Παλαιστίνη υπάρχει χωρίς πλήρη κυριαρχία, με κατακερματισμένα εδάφη και εκατομμύρια πρόσφυγες.
Στη συνέχεια ήρθε η δεύτερη Νάκμπα το 1967, όταν το Ισραήλ κατέλαβε τα υπόλοιπα εδάφη της Παλαιστίνης: τη Δυτική Όχθη και τη Λωρίδα της Γάζας, όταν περισσότεροι πρόσφυγες εκδιώχθηκαν από την πατρίδα τους. Αυτό συνεχίστηκε κατά τη διάρκεια των τελευταίων δύο ετών γενοκτονίας και βομβαρδισμού εναντίον του λαού της Γάζας, με περίπου 250.000 νεκρούς και το 70% της Γάζας να καταστρέφεται. Επιπλέον, η επέκταση των αποικιακών οικισμών στην κατεχόμενη Ιερουσαλήμ και τη Δυτική Όχθη συνεχίστηκε αμείωτη.
Διαφορετική μεταχείριση, ίδια αδικία
Η Κύπρος και η Ουκρανία λαμβάνουν κατηγορηματική καταδίκη και υποστήριξη. Η Παλαιστίνη όχι.
Το διεθνές δίκαιο εφαρμόζεται με εξαιρετικά επιλεκτικό τρόπο: οι παραβιάσεις που επηρεάζουν τη Δύση ή τους συμμάχους της καταδικάζονται, ενώ εκείνες που επηρεάζουν πολιτικά «δύσκολους» παράγοντες αγνοούνται σε μεγάλο βαθμό.
Ελλάδα και ηθική ευθύνη
Έχοντας γίνει μάρτυρας από πρώτο χέρι του τραύματος της κατεχόμενης Κύπρου, η Ελλάδα θα πρέπει να βρίσκεται στην πρώτη γραμμή της αλληλεγγύης με και για την Παλαιστίνη βάσει του διεθνούς δικαίου. Η αρχή των απαραβίαστων συνόρων και της κυριαρχίας δεν μπορεί να είναι επιλεκτική. Όλα τα θύματα της εισβολής και της κατοχής αξίζουν εξίσου προστασία και υποστήριξη.
Συμπέρασμα: Η Παλαιστίνη είναι το απόλυτο θύμα της γεωπολιτικής υποκρισίας, όπου τα ίδια βάσανα με την Κύπρο και την Ουκρανία είναι «διαχειρίσιμα» ή «πολιτικά άβολα».
Η επίσκεψη του Ζελένσκι στην Αθήνα εδραιώνει αυτήν την επιλεκτικότητα της διεθνούς υποστήριξης. Η Ελλάδα πρέπει να υπερβεί τους στρατηγικούς υπολογισμούς για να σταθεί στο πλευρό της δικαιοσύνης με συνεχή ηθικό τρόπο.
