«Γιατί πέφτει τόση βροχή;» ρώτησε ένα πουλί.
«Δεν είναι βροχή… είναι δάκρυα για όσα συμβαίνουν στον κόσμο», αποκρίθηκε το άλλο.

Και πράγματι, ο πόλεμος που ξέσπασε άφησε πίσω του σιωπές πιο βαριές από τις εκρήξεις. Πόλεις που άλλοτε έσφυζαν από ζωή τώρα μετρούν πληγές. Άνθρωποι αναγκάζονται να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους και η αβεβαιότητα γίνεται καθημερινότητα.

Σε κάθε γωνιά της γης, η αγωνία μεγαλώνει. Οι ειδήσεις γεμίζουν με εικόνες καταστροφής, ενώ οι απλοί άνθρωποι πληρώνουν το υψηλότερο τίμημα. Ο πόλεμος δεν είναι αριθμοί και στρατηγικές∙ είναι πρόσωπα, ιστορίες, όνειρα που διακόπηκαν βίαια.

Κι όμως, μέσα σε αυτή τη σκοτεινή πραγματικότητα, παραμένει η ελπίδα. Η ελπίδα ότι η λογική θα υπερισχύσει της σύγκρουσης, ότι οι φωνές της ειρήνης θα ακουστούν πιο δυνατά από τον θόρυβο των όπλων.

Γιατί ο κόσμος δεν αντέχει άλλα «δάκρυα» να πέφτουν από τον ουρανό. Όλη αυτή την κατάσταση την απεικονίζει στο σκίτσο του ο Γιάννης Κούτρης.