Στην σύγχρονη πολιτική αντιπαράθεση οι λέξεις, περισσότερο χρησιμοποιούνται ως «όπλα» παρά ως εργαλεία κατανόησης. Η ταμπέλα «Κομμουνιστικό κράτος» εκτοξεύεται καθημερινά για να περιγράψει χώρες με εντελώς διαφορετικές οικονομίες, όπως η Κίνα, η Λ.Δ. Κορέας (Βόρεια Κορέα) ή η Κούβα. Όμως, αν ανατρέξουμε στις Κοινωνικές και Πολιτικές Επιστήμες, θα δούμε ότι «διαπράττεται» ένα θεμελιώδες σφάλμα βάσης!
Για να βάλουμε λοιπόν τα πράγματα σε τάξη, πρέπει αφ’ ενός μεν να τονιστεί ότι για τις Κοινωνικές και Πολιτικές Επιστήμες υφίστανται μονάχα δύο αυτούσια και αυτοτελή Συστήματα: ο Καπιταλισμός και ο Κομμουνισμός, με τον Σοσιαλισμό μονάχα ως «γέφυρα» απ’ τον πρώτο προς τον δεύτερο και αφ’ ετέρου δε, πρέπει τα Συστήματα να ορισθούν με τρόπο επιστημονικό βάσει της οικονομικής τους δομής.
Καπιταλισμός: Η κυριαρχία του Κεφαλαίου
Επιστημονικά, ο Καπιταλισμός ορίζεται ως το οικονομικο–κοινωνικό Σύστημα με έναν συγκεκριμένο τρόπο παραγωγής, ο οποίος βασίζεται:
▪︎ Στην ατομική ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής (γη, εργοστάσια, τεχνολογία),
▪︎ Στην παραγωγή εμπορευμάτων με σκοπό το κέρδος (υλικά προϊόντα και υπηρεσίες),
▪︎ Στην μετατροπή της ανθρώπινης εργασίας σε εμπόρευμα (μισθωτή εργασία) και τέλος,
▪︎ Στην λειτουργία της αγοράς ως τον κύριο μηχανισμό κατανομής πόρων.
Κομμουνισμός: Η κατάργηση της Εκμετάλλευσης
Πάλι επιστημονικά, ο Κομμουνισμός ορίζεται ως το κοινωνικο–οικονομικό Σύστημα με έναν άλλον αλλά εξίσου συγκεκριμένο τρόπο παραγωγής, ο οποίος προϋποθέτει:
▪︎ Την κοινή ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής (ανήκουν σε όλη την κοινωνία),
▪︎ Την εξάλειψη των Κοινωνικών Τάξεων (δεν υπάρχουν ιδιοκτήτες και εργάτες/εργαζόμενοι),
▪︎ Την παραγωγή και κατανομή των αγαθών με βάση τις κοινωνικές ανάγκες, δηλαδή από τον κάθε έναν ανάλογα με τις ικανότητές του, στον κάθε έναν ανάλογα με τις ανάγκες του και τέλος
▪︎ Την κατάργηση του κράτους ως κατασταλτικού μηχανισμού (αφού δεν υπάρχουν πλέον Κοινωνικές Τάξεις για να συγκρούονται).
Και εδώ είναι που χρειάζεται μια μικρή παύση για να αναλογιστούμε το εξής λογικό: Αφού ο Κομμουνισμός απαιτεί την απουσία κράτους, τότε, ο όρος «Κομμουνιστικό Κράτος» δεν είναι επιστημονικά και λογικά άτοπος; Θα λέγαμε ποτέ π.χ. «δροσερή φωτιά»;!
Σοσιαλισμός: Η «Γέφυρα» και όχι ο Προορισμός
Σε αυτό το σημείο, δικαίως πολλοί θα αναρωτηθούν «Τότε, τι ήταν η ΕΣΣΔ;».
Η απάντηση δόθηκε μέσα από την μελέτη της μετάβασης. Ο Σοσιαλισμός δεν αναγνωρίζεται από τις Κοινωνικές και Πολιτικές Επιστήμες ως ένα αυτούσιο και αυτοτελές Σύστημα, αλλά ως η κατώτερη φάση του Κομμουνισμού ή, πιο απλά, ως «Η Μεταβατική Περίοδος». Η «γέφυρα» που είπαμε και στην αρχή.
Για να το κατανοήσουμε αυτό καλύτερα και βαθύτερα, πρέπει να αναφερθούμε σε ένα κείμενο-σταθμό, δηλαδή στην «Κριτική του Προγράμματος της Γκότα» [Kritik des Gothaer Programms (1875)].
Πρόκειται για ένα κείμενο του Καρλ Μαρξ, όπου σχολιάζει το πρόγραμμα του τότε Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος της Γερμανίας [Sozialistische Arbeiterpartei Deutschlands (SAP)].
Το εν λόγω κόμμα, είχε προέλθει από την ένωση των «Αϊζεναχικών» και των «Λασσαλικών».
Οι μεν «Αϊζεναχικοί» ονομάστηκαν έτσι εκ της πόλης «Άϊζεναχ» της Θουριγκίας, όπου το 1869 είχαν κάνει το ιδρυτικό συνέδριο του Σοσιαλδημοκρατικού Εργατικού Κόμματός τους και τελούσαν υπό την καθοδήγηση των Άουγκουστ Μπέμπελ (August Bebel) και Βίλχελμ Λίμπκνεχτ (Wilhelm Libknecht) οι οποίοι, ήταν πιο κοντά στον Μαρξ.
Οι δε «Λασσαλικοί» ήταν οι οπαδοί του Φερντινάντ Λασσάλ (Ferdinand Lassalle), ο οποίος ήταν εθνικιστής και θιασώτης της προώθησης του Σοσιαλισμού μέσω κρατικών επιδοτήσεων στην τότε βιομηχανία διά της ίδρυσης παραγωγικών συνεταιρισμών των εργατών με την οικονομική βοήθεια (πίστωση) του κράτους (μήπως σας θυμίζει ΠΑΣΟΚικούς εργατικούς συνεταιρισμούς του ‘80, αλλά και σύγχρονα ΕΣΠΑ, κρατικές ενισχύσεις σε «κοινωνικές επιχειρήσεις» κλπ;…). Ο Λασσάλ, ήταν επίσης και μέγας υποστηρικτής της συνεργασίας με το υφιστάμενο κράτος, μεταξύ άλλων και για την χορήγηση κρατικών επιδομάτων σε απόρους και χαμηλά αμειβόμενους εργαζόμενους (αυτό κι αν θυμίζει πολλά…).
Δηλαδή, κάτι σαν πρασινοΣοσιαλιστής Ανδρέας Παπανδρέου των εργατικών συνεταιρισμών με «ολίγη» από «αντισυστημικούς» Σοσιαλδημοκράτες όπως Τσίπρα, Φάμελλο και Ανδρουλάκη, σε συνδυασμό με σύγχρονα Μητσοτάκεια pass (δηλαδή εξαγορά της επιβίωσης με κρατικό χρήμα, ακριβώς όπως την οραματιζόταν ο Λασσάλ), επιδοματική «αγωνιστικότητα» υποκατώτατου μισθού αλά Πάνος Καμμένος, εθνικισμό Κυριάκου Βελόπουλου (που ήταν για χρόνια στην εθνικιστική πτέρυγα του καθ’ όλα «Λασσαλικού» ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα), «δημιουργική ασάφεια» Βαρουφάκη για να ‘χαμε να λέγαμε και ακατάσχετο, αποπροσανατολιστικό βερμπαλισμό Κωνσταντοπούλου (που κι οι δυό τους συγκυβέρνησαν υπό Τσίπρα-Καμμένο και που παρ’ ό,τι αποχώρησαν αφού ψήφισαν «ΟΧΙ» στο Δημοψήφισμα, παρέμειναν στη Βουλή ως βουλευτές και ψήφισαν «ΝΑΙ» στα τότε προαπαιτούμενα για το 3ο Μνημόνιο). Έτσι, για να τεκμηριώνεται και ιστορικά το γεγονός πως ούτε στην πολιτική προστυχιά υπάρχει παρθενογένεση, εφ’ όσον τα στερνά εξακολουθούν και σήμερα να τιμούν τα πρώτα!…
Γιατί ο Λασσαλισμός, δεν πέθανε στη Γερμανία του 19ου αιώνα! Στην Ελλάδα, ο Λασσάλ «αναστήθηκε» στα ζιβάγκο της «Αλλαγής» του ’80, επιβίωσε στις αυταπάτες του πρώιμου ΣΥΡΙΖΑ και σήμερα ζει και βασιλεύει μέσα σε κάθε εθνικιστική κορώνα, σε κάθε pass, κάθε ΕΣΠΑ και σε κάθε επιδοματική «γενναιοδωρία» που εξαγοράζει την επιβίωση και την Ταξική Συνείδηση μαζί. Οι σημερινοί «ηγετίσκοι», από τον Τσίπρα και τον Ανδρουλάκη μέχρι τους θιασώτες των «δημιουργικών ασαφειών» και της «δίκαιης Αστικής Δικαιοσύνης», δεν είναι οι συνεχιστές του Μαρξ, αλλά οι σύγχρονοι νεκροθάφτες του, που σερβίρουν τον παλιό Λασσαλισμό με ποικίλων χρωμάτων «φρέσκα» περιτυλίγματα…
Ας επανέλθουμε όμως στο θέμα μας, το οποίο είναι η «γέφυρα» που ονομάζεται Σοσιαλισμός.
Το «Πρόγραμμα της Γκότα» λοιπόν, ήταν το κοινό πρόγραμμα στο οποίο συμφώνησαν το 1875 οι δύο συνεργαζόμενες πλευρές του κόμματος SAP στο συνέδριο της πόλης Γκότα (Gotha). Ο Μαρξ (με το δίκιο του) είχε γίνει έξαλλος με τις υποχωρήσεις που έκαναν οι «δικοί του» «Αϊζεναχικοί» προς τους «Λασσαλικούς» και γι’ αυτό έγραψε την εν λόγω «Κριτική», η οποία είχε σταλεί εμπιστευτικά από τον ίδιο τον Μαρξ στους ηγέτες των «Αϊζεναχικών» και 16 ολόκληρα χρόνια μετά, το 1891, δημοσιεύτηκε από τον Ένγκελς για να διαπιστώσουν άπαντες μα εκ των πολύ υστέρων, το πόσο δίκιο είχε ο Καρλ Μαρξ σε αυτή του την κριτική. Κι είναι ένας απ’ τους βασικούς λόγους που έως και σήμερα, οι Αναθεωρητικοί της Αριστεράς απορρίπτουν τον Μαρξισμό. Απ’ την άλλη, ευτυχώς για τις επιστήμες και για όλους μας, οι Κοινωνικοί και Πολιτικοί Επιστήμονες έχουν την ακριβώς αντίθετη άποψη!
Εκεί, σε αυτήν την «Κριτική» είναι που ο Μαρξ, εξηγεί απολύτως τεκμηριωμένα και με σαφήνεια ότι ανάμεσα στον Καπιταλισμό και τον Κομμουνισμό μεσολαβεί μια Περίοδος Επαναστατικού Μετασχηματισμού.
Επίσης, πρέπει να αποσαφηνιστεί εδώ ότι, αν και ο όρος «Σοσιαλισμός» προϋπήρχε ως ένα αφηρημένο ηθικό αίτημα, ο Μαρξ είναι εκείνος που για πρώτη φορά του προσδίδει επιστημονικό περιεχόμενο στην «Κριτική του Προγράμματος της Γκότα», ορίζοντάς τον ως την «Αναγκαία Μεταβατική Περίοδο» (την «πρώτη φάση» ή την «γέφυρα») προς την Αταξική Κοινωνία — διαπίστωση και διατύπωση με την οποία συμφωνούν και οι Κοινωνικές και Πολιτικές Επιστήμες έως και σήμερα.
Τώρα, γιατί ο Σοσιαλισμός δεν είναι αυτούσιο και αυτοτελές Σύστημα; Διότι διατρέχεται από τρία χαρακτηριστικά και επιστημονικώς τεκμηριωμένα στοιχεία:
▪︎ 1ον, είναι υβριδικός: Περιέχει στοιχεία του παλιού κόσμου (κράτος, νόμους, πληρωμή βάσει εργασίας) και στοιχεία του νέου (συλλογική ιδιοκτησία),
▪︎ 2ον, είναι αμφίροπος: Είτε θα προχωρήσει προς τον Κομμουνισμό (αν αναπτύξει τις παραγωγικές δυνάμεις και μειώσει τις ανισότητες), είτε θα οπισθοχωρήσει προς τον Καπιταλισμό (αν επικρατήσει ξανά η λογική του κέρδους και της ατομικής ιδιοκτησίας) και
▪︎ 3ον, δεν έχει δική του «τελική» μορφή: Ο ουσιαστικός σκοπός του Σοσιαλισμού είναι να αυτοκαταργηθεί, με το που θα μετουσιωθεί σε Αταξική Κοινωνία.
Με αυτά τα τρία βασικά επιστημονικά στοιχεία στην γνωστική μας φαρέτρα (υβριδικότητα, αμφιρέπεια και έλλειψη τελικής μορφής), γίνεται πλέον κατανοητό το πώς σε χώρες όπως η Κίνα, ο Σοσιαλισμός οδηγήθηκε στην αυτοκατάργηση, αλλά μέσω της οπισθοχώρησης στον Καπιταλισμό και όχι μέσω της μετάβασης στον Κομμουνισμό. Και είναι κρίσιμο να κατανοήσουμε εδώ, ότι η «αστάθεια» αυτής της «γέφυρας» οφείλεται κατά κύριο λόγο στις «συμπληγάδες» της ιστορικής πραγματικότητας. Από τη μία η εξωτερική πολιορκία (οικονομικοί αποκλεισμοί, δολιοφθορές, προπαγάνδα λοιδορίας) και από την άλλη η εσωτερική γραφειοκρατική απολίθωση και η πολεμική των αντεπαναστατών εκ των έσω, που όλα μαζί συντελούν καταλυτικά στο να αποδυναμωθεί η Ταξική Συνείδηση στην Κοινωνία και να «σιγήσει» η Ταξική της εγρήγορση.
Επιπλέον, έχοντας πια γνώση των τριών βασικών επιστημονικών στοιχείων για τον Σοσιαλισμό που αναφέρθηκαν πρότερα, γίνεται κατανοητός και ένας ακόμη λόγος που ο Μαρξισμός πολεμάται έως και σήμερα με νύχια και με δόντια από τους Αναθεωρητές της Αριστεράς και της Προόδου. «Ποιος είν’ αυτός ο παλαιολιθικός του 19ου αιώνα που μαζί με κάτι Πανεπιστημιακούς της απολίθωσης, θα μας πουν εμάς του 21ου αιώνα που μεγαλώσαμε με Σοσιαλιστή Ανδρέα, ΕυρωΣημίτη, πρωτΑριστερό Τσίπρα Μνημονιοσκίστη, Κουβέλη, Βούτση, Δραγασάκη, Λαφαζάνη κι όλα τα ΜεΡο25άμερα, ΝΕΑΡικά και ΠλευσοΛευτεριώτικα μεθεόρτιά τους, ότι ο Σοσιαλισμός είναι ‘αμφίρροπος’, ‘υβριδικός’ και πως ‘σκοπός του είναι η αυτοκατάργηση’;! Απορρίπτεται, βαφτίζεται ‘παλιατζούρα άσχετη με το σήμερα’ και βάλλεται με drones και πυρηνικά μαζί!»
Η Σκόπιμη Σύγχυση
Όταν ακούμε για «Κομμουνιστικές χώρες», που αποκαλούνται έτσι μόνο και μόνο επειδή τα κυβερνώντα κόμματά τους ονομάζονται «Κομμουνιστικά» ή και επειδή κάποια εξακολουθούν να είναι όντως Κομμουνιστικά, γινόμαστε μάρτυρες μιας μεγάλης και σκόπιμης πολιτικής απάτης και ιδού αμέσως παρακάτω το γιατί.
▪︎ Η περίπτωση της Κίνας και του Βιετνάμ: Σήμερα διατηρούν το όνομα του κόμματος, αλλά στην πράξη έχουν επαναφέρει την ιδιωτική ιδιοκτησία και την αγορά εργασίας. Άρα, έχουν επιστρέψει στον Καπιταλισμό που απλώς τον έχουν κρατικά ελεγχόμενο. Το ίδιο ισχύει για Λάος, Μοζαμβίκη, Αγκόλα και Λ.Δ. Κογκό.
▪︎ Η περίπτωση της ΕΣΣΔ: Ήταν ένα κράτος σε Σοσιαλιστική πορεία που δεν έφτασε ποτέ στον Κομμουνισμό. Το ίδιο ισχύει και για την Κούβα, μόνο που η περίπτωσή της στέκεται ως μια ηχηρή διάψευση των «μοιρολατρών», αφού παρά το γεγονός ότι βρίσκεται στο υπογάστριο των ΗΠΑ, παρά τα (επί δεκαετίες ολόκληρες) εξοντωτικά εμπάργκο και την αδιάκοπη λοιδορία, το «Νησί της Επανάστασης» επιμένει να διατηρεί τον Σοσιαλιστικό του προσανατολισμό. Η αντοχή της Κούβας, αποδεικνύει ότι η οπισθοχώρηση στον Καπιταλισμό δεν είναι νομοτελειακή, αλλά αποτέλεσμα συσχετισμού δυνάμεων, πολιτικών επιλογών και, πάνω απ’ όλα, του πόσο καλά θεμελιωμένη και ώριμη είναι η Ταξική Συνείδηση στην Κοινωνία και του κατά πόσο ισχυρή παραμένει μέσα σ’ αυτήν η Ταξική εγρήγορση!
▪︎ Η περίπτωση της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κορέας [(Λ.Δ. Κορέας) Βόρεια Κορέα]: Αυτή, αποτελεί το πιο ακραίο παράδειγμα επιστημονικής και λογικής αστοχίας στην ορολογία!
Η συγκεκριμένη χώρα, αν και τυπικά διατηρεί τους θεσμούς της Λαϊκής Δημοκρατίας, έχει απαλείψει από το Σύνταγμά της κάθε αναφορά στον Κομμουνισμό και στον Μαρξισμό-Λενινισμό ήδη από πολλές δεκαετίες πριν. Εκεί, ούτε καν το κυρίαρχο κυβερνών κόμμα δεν φέρει τον όρο «Κομμουνιστικό»!
Στην θέση Κομμουνισμού και Μαρξισμού-Λενινισμού, έχει εγκατασταθεί η Ιδεολογία ονόματι «주체» [«Τζούτσε» («Juche») που θα πει «Κυρίαρχο Σώμα» ή και «Κυρίαρχη Φύση»], η οποία βασίζεται στην απόλυτη εθνική αυτάρκεια, αλλά και στην κληρονομική διαδοχή της εξουσίας. Επιγραμματικότατα, το «Τζούτσε» («주체»), είναι η θεωρία της απόλυτης εθνικής αυτάρκειας και αυτονομίας, η οποία ορίζει ότι ο άνθρωπος είναι ο κύριος του πεπρωμένου του, αλλά που δύναται να το πραγματώσει μόνο μέσω της απόλυτης προσήλωσης και υποταγής του στον Ανώτατο Ηγέτη. Κάτι που, όπως είδαμε στο άρθρο με τίτλο «Εμπρός Μαρξ!» υφίσταται και στη Νότια Κορέα, μόνο που εκεί ο «Ανώτατος Ηγέτης» κάθε Εργάτη και Εργαζόμενου δεν είναι ο/η εκλεγμένος/η Πρόεδρος της χώρας, αλλά όποιος φοράει το κοστούμι του CEO του εκάστοτε νοτιοκορεάτικου εταιρικού κολοσσού που έχει μαντρώσει όλο το εργατικό του δυναμικό στην αποκλειστικά δική του εταιρική πόλη [τα λεγόμενα «재벌» («Τσεμπόλ») («Chaebol»)], μέσ’ την οποία σου παρέχονται «όλα τα κομφόρ», αρκεί να υποτάσσεσαι στον «Ανώτατο Ηγέτη»-CEO, πού ‘χει πλούτη και εξουσία, που και εκεί περνούν κληρονομικά από πατέρα σε γιο, ασχέτως σύστασης του εταιρικού ΔΣ και του αριθμού ή της σύστασης των μετόχων. Γι’ αυτό και ο όρος «Τσεμπόλ» για την εταιρική πόλη της κάθε εταιρίας κολοσσού (Samsung, Hyundai, LG, KIA κ.α.), θα πει «Πλούτος του Σογιού» ή και «Περιουσία της Φατρίας».
Συνεπώς, βλέπουμε πλέον εξόφθαλμα ότι:
▪︎ είτε η ταύτιση των προβλημάτων μιας Μεταβατικής Περιόδου (Σοσιαλισμός),
▪︎ είτε η οπισθοχώρηση απ’ τον Σοσιαλισμό στον Καπιταλισμό αλλά υπό πλήρη κρατικό έλεγχο,
▪︎ είτε το μπέρδεμα μιας παντελώς άλλης Ιδεολογίας όπως αυτή του Βορειοκορεατικού «Τζούτσε»
με αυτόν καθ’ αυτόν τον Κομμουνισμό, που δεν έφτασε να εφαρμοστεί ποτέ και πουθενά μέχρι σήμερα, γίνεται επανειλημμένα, συχνά και εν πολλοίς δόλια. Διότι στόχος είναι να πειστεί ο πολίτης ότι ο Κομμουνισμός «απέτυχε», ενώ στην πραγματικότητα αυτό που όντως έχουμε δει είναι η δυσκολία (ή και η αποτυχία) της «γέφυρας» να οδηγήσει στην απέναντι μεριά.
Η Γλώσσα ως Εργαλείο Επιβολής και «Βαπτίσματος»
Η επικοινωνιακή στρατηγική της Δύσης στοχεύει στο να παρουσιάσει τη δύσβατη και χρονοβόρα «γέφυρα» του Σοσιαλισμού όχι ως πέρασμα, αλλά ως γκρεμό. Θέλει να πείσει τον πολίτη ότι αν τολμήσει να πατήσει το πόδι του έξω από τον Καπιταλισμό, δεν τον περιμένει μια νέα κοινωνία, αλλά η πτώση στο χάος. Έτσι, η «γέφυρα» βαφτίζεται «φυλακή» και ο προορισμός «εφιάλτης», πριν καν ξεκινήσει το ταξίδι!…
Δεν είναι όμως μόνο η διαστρέβλωση των όρων «Σοσιαλισμός» και «Κομμουνισμός» κι ούτε μόνο ο επιστημονικά και λογικά εσφαλμένος όρος «Κομμουνιστικό Κράτος». Είναι και η στοχευμένη χρήση επιθέτων που κατασκευάζουν τον εκάστοτε «εχθρό».
Έχει παρατηρηθεί ευρύτατα και επανειλημμένα πως οποιαδήποτε αναφορά σε χώρες οι οποίες είτε κυβερνώνται από Κομμουνιστικά Κόμματα που εφαρμόζουν εμπράκτως τον Σοσιαλισμό, είτε κυβερνώνται από μόνο κατ’ όνομα πια κομμουνιστικά κόμματα, συνοδεύεται πάγια από τη λέξη «Καθεστώς» (π.χ. «το Κομμουνιστικό Καθεστώς της Κούβας»). Μια λέξη που χρησιμοποιείται τακτικιστικά για να δαιμονοποιήσει και να απονομιμοποιήσει προκαταβολικά το εκάστοτε Σύστημα, όπως συμβαίνει και με τον χαρακτηρισμό «Θεοκρατικό Καθεστώς του Ιράν».
Τα κράτη της Δύσης και οι όπου γης σύμμαχοί τους, είναι πάντα «Δημοκρατίες», έχουν μόνο «Δημοκρατικά Πολιτεύματα» και καμία άλλη χώρα, κυβέρνηση η Σύστημα δεν «δικαιούται» αυτών των ορισμών!…
▪︎ Την ίδια στιγμή που το Ιράν είναι «Θεοκρατικό Καθεστώς», το Βατικανό είναι απλά «Αγία Έδρα»…
▪︎ Το Ισραήλ που επιδιώκει να γίνει «Μεγάλο», που γενοκτονεί ασύστολα κι ανερυθρίαστα και που νομοθέτησε κοινοβουλευτικά ως και την θανατική ποινή μόνο για Παλαιστινίους, δηλαδή εθνοτικώς και θρησκευτικώς ρατσιστικά, είναι απλά «Η μόνη Δημοκρατία στην Μέση Ανατολή»…
▪︎ Οι Απόλυτες και Ολοκληρωτικές Μοναρχίες του αποδεδειγμένου διεθνούς δουλεμπορίου Εργατών όπως τα Η.Α.Ε., το Κατάρ, το Κουβέϊτ, το Μπαχρέϊν και η Σαουδική Αραβία είναι απλά «Σύμμαχες χώρες»…
▪︎ Οι ΗΠΑ δε, που ό,τι κι αν κάνουν «Τις Ευλογεί ο Ύψιστος» και που οι πορωμένοι Ευαγγελιστές της ρίχνουν στο «τσακίρ κέφι» και καμιά «gospel-ιώτικη γυροβολιά» για χάρη Του μετά προσευχής στο Οβάλ Γραφείο μαζί με την εκάστοτε Προεδράρα, είναι ό,τι πιο «δημοκρατικό», «λεύτερο», «ηθικό», «ανεξίθρησκο» και «ανθρωπιστικό» έχει υπάρξει ποτέ στον πλανήτη!…
Αντίστοιχα, μαζί με όλα τα παραπάνω, βλέπουμε τον υποτιμητικό υποβιβασμό και των ανταγωνιστών της Δυτικής ελίτ (κυρίως ΗΠΑ & Ε.Ε.) μέσω του όρου «Ολιγάρχες» (π.χ. «Ρώσοι Ολιγάρχες» ή «Κινέζοι Ολιγάρχες»).
Κι είναι πράγματι αξιοσημείωτο πως αν οι ίδιοι ακριβώς πολυδισεκατομμυριούχοι ήταν Αμερικανοί, Βρετανοί, Γάλλοι, Γερμανοί, Καταριανοί, Εμιριώτες ή Σαουδάραβες, τα διεθνή μέσα θα τους αποκαλούσαν με σεβασμό ως «Μεγιστάνες», «Επενδυτές» ή απλά «Δισεκατομμυριούχους».
Η χρήση των λέξεων και των ορισμών λοιπόν, δεν είναι ποτέ αθώα. Είναι αποδεδειγμένα η προσπάθεια της κυρίαρχης ιδεολογίας να ορίσει το ποιος είναι ο «νόμιμος πλούτος» και ποιος ο «ύποπτος», ποια είναι η «δημοκρατική κυβέρνηση» και ποια η «καθεστωτική σκοτεινιά»…
Συμπέρασμα
Σε τελική ανάλυση, η κατανόηση ότι ο Σοσιαλισμός δεν είναι ο προορισμός αλλά η γέφυρα, αποτελεί την ειδοποιό διαφορά ανάμεσα στην πολιτική συνείδηση και την επικοινωνιακή χειραγώγηση. Καμία χώρα στην ανθρώπινη ιστορία δεν υπήρξε —και δεν είναι σήμερα— «Κομμουνιστική», καθώς ο Κομμουνισμός προϋποθέτει μια κοινωνία χωρίς Κοινωνικές Τάξεις, χωρίς εκμετάλλευση Ανθρώπου από Άνθρωπο και κυρίως, χωρίς τον κατασταλτικό μηχανισμό του Κράτους.
Η εμμονή της Δύσης να βαφτίζει «Κομμουνισμό» και «Κομμουνιστικό κράτος» κάθε αποτυχία, κάθε αυταρχισμό ή κάθε δυσκολία της μεταβατικής γέφυρας που ονομάζεται Σοσιαλισμός, δεν είναι τυχαία. Είναι μια συνειδητή προσπάθεια να πειστεί ο πολίτης ότι η «απέναντι μεριά» της «γέφυρας» στην κοινωνική εξέλιξη είναι έρημη ή, ακόμα χειρότερα, επικίνδυνη…
Συνεπώς, το να ξεδιαλύνουμε τον μύθο περί «Κομμουνιστικών Κρατών» δεν αποτελεί μια στεγνή ακαδημαϊκή άσκηση. Είναι μια πράξη πνευματικής χειραφέτησης. Γιατί αν θέλουμε να ανοίξουμε μια ειλικρινή, έλλογη, επιστημονική και γι’ αυτό αποδοτική συζήτηση για το μέλλον της Ανθρωπότητας, οφείλουμε πρώτα να «καθαρίσουμε» τις λέξεις μας από τη «λάσπη» της προπαγάνδας.
Μόνο όταν καταλάβουμε πού τελειώνει ο Καπιταλισμός και πού πραγματικά στοχεύει ο Κομμουνισμός, θα μπορέσουμε να αξιολογήσουμε τη «γέφυρα» του Σοσιαλισμού —όχι ως ένα στατικό «καθεστώς», αλλά ως το απαραίτητο, αν και δύσβατο και χρονοβόρο, μονοπάτι προς μια Κοινωνία, όχι των κερδών, αλλά που φροντίζει για την ισότιμη κάλυψη των αναγκών του συνόλου των Ανθρώπων που την αποτελούν.
