Άρθρο για τον «πιο απρόσμενα εσφαλμένο υπολογισμό» της δεύτερης θητείας του Προέδρου των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ αναρτά σήμερα το αμερικανικό Politico εξηγώντας πως μεταξύ άλλων υποτίμησε «την δύναμη του πατριωτικού συναισθήματος σε άλλες χώρες πλην των ΗΠΑ».
Ο αρχισυντάκτης του Politico, Αλεξάντερ Μπερνς, επισημαίνει πως αυτός ο εσφαλμένος υπολογισμός είναι γενικότερος και δεν περιορίζεται σε μία γεωγραφική περιοχή αυξημένου ενδιαφέροντος όπως π.χ. η Μέση Ανατολή, θυμίζοντας πως οι προ μηνών δηλώσεις που έκανε ο Πρόεδρος Τραμπ σε βάρος της ανεξαρτησίας του Καναδά, προτείνοντας να γίνει… η 51η πολιτεία των ΗΠΑ, προκάλεσε αντιδράσεις ακόμη και στους πιο ένθερμους Καναδούς πολιτικούς υποστηρικτές του, όπως π.χ. η πρωθυπουργός της πολιτείας της Αλμπέρτας στον Καναδά, Ντανιέλ Σμιθ.
«Το να θαυμάζεις τον Τραμπ είναι ένα πράγμα, και άλλο πράγμα είναι η κυριαρχία και τα σύνορα» τονίζει ο αρθρογράφος λέγοντας πως όταν ρώτησε την Ντανιέλ Σμιθ το περασμένο φθινόπωρο για τις (απαξιωτικές) δηλώσεις του Προέδρου Τραμπ έναντι του Καναδά περιορίστηκε να απαντήσει με μία φράση: «Δεν θέλω ξένες επιρροές στην πολιτική μας εδώ».
Πριν από μια δεκαετία, ο Τραμπ διεξήγαγε την πρώτη του πολιτική εκστρατεία ως εθνικιστής σταυροφόρος, απαιτώντας σκληρότερα σύνορα και πιο μυώδη αμερικανική κυριαρχία. Όταν το Ηνωμένο Βασίλειο διεξήγαγε το δημοψήφισμα του 2016 για την αποχώρηση από την Ευρωπαϊκή Ένωση -η επέτειος των 10 ετών είναι σε λίγες μέρες- ο Τραμπ το επευφημούσε και αυτοαναγορεύτηκε …«Κύριος Brexit».
Στο ίδιο άρθρο επισημαίνεται πως στη δεύτερη θητεία του Προέδρου των ΗΠΑ, η αντίληψη για την εθνικιστική πολιτική «διολίσθησε» υποτιμώντας τη δύναμη του πατριωτισμού και της εθνικής υπερηφάνειας σε άλλες χώρες εκτός από τη δική του.
«Αυτός ο λάθος υπολογισμός έχει υπονομεύσει τους εμπορικούς πολέμους και τις στρατιωτικές περιπέτειες του Τραμπ, επιδείνωσε την κρίση του κόστους ζωής, αποδυνάμωσε το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα και έπληξε τους δεσμούς του Τραμπ με την παγκόσμια δεξιά» υποστηρίζει ο αρθρογράφος.
Στην Ουκρανία, η προσπάθεια του Τραμπ να ωθήσει την κυβέρνηση του Προέδρου Βολοντίμιρ Ζελένσκι σε μία «αδύναμη» ειρηνευτική συμφωνία, ταπεινώνοντάς τον στον Λευκό Οίκο και αρπάζοντας μερίδιο του ουκρανικού ορυκτού πλούτου, ήταν τέτοια που τον απέτρεψε στη συνέχεια να επιβάλλει «συνέπειες» στο Κίεβο για την απόρριψη των όρων…
Ωστόσο, από όλες τις σχετικές περιπτώσεις όπου ο Πρόεδρος Τραμπ υποτίμησε τον πατριωτισμό άλλων χωρών ήταν το Ιράν.
Όπως γράφει, αυτό είναι «ίσως το πιο επιζήμιο για τον Τραμπ»: Η προσδοκία του ότι «θα μπορούσε να αποκεφαλίσει την ηγεσία του Ιράν, να εκτινάξει τη χώρα σε υποταγή και να εγκαταστήσει ένα συμβατό πληρεξούσιο, όλα χωρίς τη χρήση χερσαίων στρατευμάτων». Αυτό τον οδήγησε σε ένα πολύμηνο αδιέξοδο που εκτίναξε τις τιμές της ενέργειας και κατέστρεψε την παγκόσμια οικονομία.
Δεν πρέπει να εκπλήσσει κανέναν εθνικιστή ηγέτη το γεγονός ότι οι στρατηγοί και οι κληρικοί του Ιράν προτίμησαν μήνες αμερικανικών βομβαρδισμών από τη γρήγορη υποταγή. Γιατί λοιπόν ο Τραμπ φαίνεται χαμένος σε αυτά «τα πολιτικά ρεύματα» αναρωτιέται ο αρθρογράφος, για να εικάσει πως «κάπου μεταξύ των συρράξεων κατά του ΟΠΕΚ τη δεκαετία του 1980, του επιδοκιμασίας του Brexit το 2016 και της κατάκτησης της προεδρίας το 2024, ο Τραμπ άρχισε να θολώνει τη διαφορά μεταξύ μιας δεξιάς πολιτικής που επιμένει να βάζει την εθνική ταυτότητα πάνω από τους διεθνείς θεσμούς και μιας αμιγώς αμερικανικής παραλλαγής που θέλει να αντικαταστήσει τα ψηφίσματα του ΟΗΕ με τις αναρτήσεις στο Truth Social».
