«Ο μύθος του «κράτους δικαίου» της Ε.Ε.– Στο στόχαστρο τα δικαιώματα των λαών» συζητήθηκαν χτες, 22 Ιουνίου, στο πλαίσιο εκδήλωσης που πραγματοποίησε η Ομάδα Ευρωβουλευτών του ΚΚΕ στις Βρυξέλλες.
Την εισαγωγική ομιλία έκανε ο Λευτέρης Νικολάου-Αλαβάνος, ευρωβουλευτής του Κόμματος, και ακολούθησε η κεντρική ομιλία από τον Γιάννη Γκιόκα, μέλος του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ και βουλευτή.
Παρεμβάσεις έκαναν οι Αντώνης Αντανασιώτης, μέλος του Τμήματος Δικαιοσύνης και Λαϊκών Ελευθεριών της ΚΕ του ΚΚΕ, και ο Βασίλης Διονυσόπουλος, πρόεδρος του Σωματείου Μισθωτών Δικηγόρων.
Την εκδήλωση συντόνισε ο Κώστας Παπαδάκης, μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ και ευρωβουλευτής.
Η αυταπάτη για το «ουδέτερο» ευρωπαϊκό κεκτημένο
Στην εισαγωγική του ομιλία, ο Λευτέρης Νικολάου-Αλαβάνος σημείωσε: «Από όλους, καλλιεργείται συστηματικά η αυταπάτη ότι υπάρχει ένα ουδέτερο, υπεράνω τάξεων και συμφερόντων ευρωπαϊκό κεκτημένο, το οποίο, αν απλώς εφαρμοστεί σωστά, μπορεί να διασφαλίσει «δικαιοσύνη για όλους». Το ερώτημα όμως δεν είναι αν η ΕΕ μιλά για το κράτος δικαίου. Το ερώτημα είναι: ποιο κράτος, ποιο δίκαιο και για ποιον; Γιατί αυτό το κράτος έχει συγκεκριμένο κοινωνικό και πολιτικό περιεχόμενο.
Για παράδειγμα, η ευρωπαϊκή στρατηγική για την εργασία μιλά για «ελάχιστα πρότυπα» και «ελάχιστες απαιτήσεις» προστασίας. Μάλιστα η Επίτροπος Μινζάτου σε απάντησή της σε ερώτηση της ΕΚΟ του ΚΚΕ υποστήριξε τους νόμους Χατζηδάκη και Κεραμέως, καθώς «μετέφεραν ορθά την οδηγία στην εθνική νομοθεσία».
Με αφορμή την επέτειο του εγκλήματος της Πύλου, ο Λ. Νικολάου-Αλαβάνος τόνισε:
«Η ευρωενωσιακή ευαισθησία στα ανθρώπινα δικαιώματα, κατηγοριοποιεί τους ανθρώπους σε χρήσιμους και ανεπιθύμητους. Κρύβει ότι οι ίδιες οι ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις, οι πόλεμοι, η φτώχεια και η καταλήστευση ολόκληρων περιοχών του πλανήτη είναι παράγοντες που τροφοδοτούν τη μαζική προσφυγιά και μετανάστευση.
Για ορισμένους λαούς και κυβερνήσεις η επίκληση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων χρησιμοποιείται με σκοπιμότητα ως μέσο άσκησης πίεσης κι απειλών για ευθυγράμμιση με τα συμφέροντα των ευρωπαϊκών μονοπωλίων. Για άλλους, προσαρμόζεται στις ανάγκες της διπλωματίας, της οικονομίας και της στρατηγικής συνεργασίας. Χαρακτηριστικά παραδείγματα: Κούβα από τη μία, που με ισχνή πλειοψηφία το ΕΚ υιοθέτησε ακόμη ένα αποκρουστικό ψήφισμα που επιχειρεί να «ξεπλύνει» τον αμερικανικό αποκλεισμό, και την ώρα που ο λαός της Κούβας υποφέρει από εξοντωτικές στερήσεις, καλεί την ΕΕ να προωθήσει νέες κυρώσεις, διακοπές χρηματοδοτήσεων κα. Ισραήλ από την άλλη, όπου όχι μόνο δεν έχει καταδικαστεί σε ένα ψήφισμα, παρά τη γενοκτονία του Παλαιστινιακού λαού, τις επιθέσεις του μαζί με τις ΗΠΑ στο Ιράν, τη νέα εισβολή και τις βαρβαρότητες στο Λίβανο με 3800 νεκρούς, αλλά και συνεχίζει να ενισχύει τις στρατηγικές σχέσεις μαζί του.
Είναι το «κράτος δικαίου» της ΕΕ επίσης, που δεν χωρά τα Κομμουνιστικά Κόμματα.
Η συζήτηση περί κράτους δικαίου συχνά περιορίζεται σε πλευρές υπαρκτές αλλά αποσπασμένες από τη ρίζα του προβλήματος: σε επιμέρους σκάνδαλα, σε ορισμένα «κακώς κείμενα». Δεν έφτασε στον πυρήνα, για παράδειγμα, του εγκλήματος των Τεμπών, αντίστοιχα στο σκάνδαλο των υποκλοπών και του ΟΠΕΚΕΠΕ.
Το ουσιαστικό ερώτημα είναι αν οι λαοί θα συνεχίσουν να εγκλωβίζονται σε έννοιες που αποκρύπτουν την ταξική ουσία της ευρωενωσιακής πολιτικής ή αν θα επιλέξουν να δουν την πραγματικότητα χωρίς αυταπάτες: το «κράτος δικαίου», όπως και το κράτος της αστικής τάξης γενικά, πρέπει να τσακιστεί, από την εργατική τάξη στην επαναστατική πορεία της για την κατάληψη της εξουσίας, την οικοδόμηση της κοινωνίας που στο επίκεντρο θα θέσει τις διευρυνόμενες κοινωνικές ανάγκες, και όχι το κέρδος των λίγων. Το σοσιαλισμό-κομμουνισμό».
Γκιόκας: Τι κάνουν «σημαία» τους τα άλλα κόμματα
Στη συνέχεια, τον λόγο πήρε για την κεντρική ομιλία ο Γιάννης Γκιόκας, μέλος του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ και βουλευτής, ο οποίος τόνισε μεταξύ άλλων: «Ποιο είναι αλήθεια το θεσμικό πλαίσιο της Ε.Ε. που τα άλλα κόμματα έχουν κάνει σημαία τους και που τσακώνονται μεταξύ τους ποιος το υπηρετεί καλύτερα;
Είναι το θεσμικό πλαίσιο που θωρακίζει την εκμετάλλευση των εργατών, την εξουσία του κεφαλαίου στην πηγή της, τους χώρους δουλειάς, ένας τομέας που έχουν διαπρέψει ελληνικές κυβερνήσεις με την κυβέρνηση της ΝΔ να παίρνει και τα σχετικά εύσημα πρόσφατα από την Επίτροπο Απασχόλησης.
Είναι το θεσμικό πλαίσιο που αναγνωρίζει επίσημα, με απόφαση του ευρωκοινοβουλίου την οποία καταψήφισαν μόνο οι ευρωβουλευτές του ΚΚΕ, ότι τα λόμπι των ομίλων αποτελούν «συστατικό στοιχείο της ευρωπαϊκής δημοκρατίας». Με βάση αυτό το θεσμικό πλαίσιο το 2025 μόνο τα «επίσημα» λόμπι πλήρωσαν πάνω από 340 εκατ. ευρώ σε ένα χρόνο για να… «πιέσουν» για κανονισμούς και οδηγίες κομμένους και ραμμένους στα κέρδη τους ύψους πολλαπλάσιων δις.
Είναι επίσης το θεσμικό πλαίσιο της στροφής στην πολεμική οικονομία που προωθεί η ΕΕ, της αποστολής στρατευμάτων στα πολεμικά σφαγεία, των νέων εξοπλιστικών προγραμμάτων ύψους 800 δις. Πρόκειται για τα πολεμικά μνημόνια που θα κληθούν να πληρώσουν οι λαοί της Ευρώπης ανάμεσα τους και ο ελληνικός λαός. Είναι το θεσμικό πλαίσιο που έχει ως δόγμα το σύνθημα “η ειρήνη κοστίζει” και την “κουλτούρα των φερέτρων με ευρωπαϊκή σημαία”, όπως κυνικά δήλωσε ο υπουργός άμυνας της Ελλάδας.
Είναι το θεσμικό πλαίσιο που αναγορεύει σε συμμάχους και συνομιλητές της ΕΕ το κράτος της γενοκτονίας του παλαιστινιακού λαού, το Ισραήλ ή τους τζιχαντιστές της Συρίας, την ίδια ώρα που στηρίζει τις κυρώσεις απέναντι στην Κούβα και την κατατάσσει στις χώρες που υποθάλπουν την τρομοκρατία.
Είναι το θεσμικό πλαίσιο της Frontex και του νέου Συμφώνου για τη μετανάστευση και το Άσυλο, που εντείνει την καταστολή σε βάρος των κατατρεγμένων, των θυμάτων των πολέμων. Η κανονικότητα και το “κράτος δικαίου” της ΕΕ είναι οι φράχτες, τα ναυάγια όπως της Πύλου, οι 10.000 πνιγμένοι τα τελευταία τρία χρόνια στη Μεσόγειο, τα σύγχρονα στρατόπεδα συγκέντρωσης, που θα λειτουργούν σε τρίτες χώρες για λογαριασμό κρατών της ΕΕ.
Είναι το θεσμικό πλαίσιο του “ουδείς εξαιρείται των παρακολουθήσεων” και της ελεύθερης εμπορίας κατασκοπευτικών συστημάτων που, πριν οδηγήσει στις γνωστές παρακολουθήσεις πολιτικών, στρατιωτικών και δημοσιογράφων επί κυβέρνησης ΝΔ, είχε οδηγήσει σε πάνω από 10.000 άρσεις του απορρήτου των επικοινωνιών κατ’ έτος, για λόγους δήθεν «εθνικής ασφαλείας», πάλι επί όλων των τελευταίων κυβερνήσεων.
Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι αυτό ακριβώς το θεσμικό πλαίσιο επικαλέστηκε ως «υπερασπιστική» γραμμή ο ιδρυτής της Intellexa, Ντίλιαν, μαζί με την επισήμανση ότι πελάτες του ήταν οι κρατικές αρχές χωρών της ΕΕ.
Είναι το θεσμικό πλαίσιο που διαμορφώνει η Κοινή Αγροτική Πολιτική της ΕΕ, η αποσύνδεση των επιδοτήσεων από την πραγματική παραγωγή, η περιβόητη “τεχνική λύση”, πολιτικές, δηλαδή, που υπηρέτησαν όλες οι κυβερνήσεις κι ήταν αυτές που διαμόρφωσαν το εύφορο έδαφος για να φυτρώσει επί ΝΔ το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ.
Είναι το θεσμικό πλαίσιο της ποινικοποίησης του ριζοσπαστισμού και της εξίσωσης φασισμού-κομμουνισμού, που έχει οδηγήσει μεταξύ άλλων σε περιορισμούς κι απαγορεύσεις απέναντι σε κομμουνιστικά κόμματα σε πολλές χώρες της Ευρώπης.
Και φυσικά είναι το θεσμικό πλαίσιο που θυσιάζει κρίσιμες υποδομές στον βωμό της λογικής του κόστους οφέλους, το θεσμικό πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας που έχει εκτινάξει τα επιτόκια των δανείων για τα λαϊκά νοικοκυριά και ταυτόχρονα τα κέρδη των τραπεζών, το θεσμικό πλαίσιο των χρηματιστηρίων ενέργειας και της ενεργειακής φτώχειας, της υπονόμευσης των ΣΣΕ κ.ο.κ.
Την ίδια στιγμή ο ελληνικός λαός γνωρίζει πολύ καλά ότι τα τελευταία χρόνια με όχημα το δίκαιο της ΕΕ, αλλά και την επίκληση του εθνικού συμφέροντος, της ασφάλειας, της δημοσιονομικής σταθερότητας, ψηφίστηκαν μνημόνια, χτυπήθηκαν εργατικά – λαϊκά δικαιώματα μέσα σε μια νύχτα, κοπήκανε μισθοί και συντάξεις μαζί από όλους εκείνους, τη ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ, τον Τσίπρα που σήμερα δήθεν ανακαλύπτουν ότι τους χωρίζει αγεφύρωτο χάσμα.
Την περίοδο της κρίσης και των μνημονίων, από κάποια τότε δήθεν αντιμνημονιακά κόμματα οι παρεμβάσεις της ΕΕ στο πλαίσιο της τότε τρόικα θεωρούνταν κατάφωρη παραβίαση του κράτους δικαίου, σήμερα αυτοί οι παραβάτες έχουν μετατραπεί στο ακριβώς αντίθετο, σε δυνάμεις κάθαρσης.
Επιπλέον ακόμα κι η διαδικασία λήψης αποφάσεων στην ΕΕ του κατά τα άλλα «κράτους δικαίου» είναι εξόχως αποκαλυπτική. Θυμίζουμε το πώς εγκρίθηκε η συνθήκη της Λισαβώνας όπου έβαζαν τους λαούς να ψηφίζουν ξανά και ξανά για να βγει το επιθυμητό αποτέλεσμα. Θυμίζουμε ότι οι αποφάσεις της ΕΕ λαμβάνονται χωρίς καν αυτή την τυπική κοινοβουλευτική διαδικασία αλλά μέσα από παζάρια και διαβουλεύσεις των κυβερνήσεων των κρατών μελών.
Αυτή η πορεία αντιδραστικοποίησης συνεχίζεται όμως ακόμη περισσότερο. Με την κατάργηση της αρχής της ομοφωνίας, με τις άτυπες ή και τις πιο σταθερές ομαδοποίησεις κρατών μελών, παρακάμπτοντας τα υπόλοιπα κι ενώ είναι θεσμοθετημένη από το 1999 με τη συνθήκη του Άμστερνταμ η λεγόμενη «ενισχυμένη συνεργασία» τουλάχιστον ανάμεσα σε 9 κράτη μέλη.
Ενισχύεται περαιτέρω η απευθείας παρέμβαση της ΕΕ, των οργάνων και μηχανισμών της στο εσωτερικό των κρατών – μελών (π.χ. Ευρωπαϊκή Εισαγγελία, στο όνομα των οικονομικών συμφερόντων της ΕΕ), ενώ ήδη μεθοδεύονται ευρύτερες αλλαγές μέσω της Στρατηγικής με την επωνυμία «Ετοιμότητα της Ένωσης» στο όνομα της πολεμικής προετοιμασίας, της αντιμετώπισης «εκτάκτων καταστάσεων» και «καταστάσεων κρίσης». Ήδη ενεργοποιούνται απέναντι σε κράτη μέλη το άρθρο 7 των Συνθηκών με την επίκληση παραβίασης του κράτους δικαίου, η επιβολή κυρώσεων, αιρεσιμότητας κι αναστολής χρηματοδότησης, οι διαδικασίες επί παραβάσει κ.ο.κ.
Σε συνθήκες κλιμάκωσης των ανταγωνισμών ανάμεσα στις αστικές τάξεις και στο εσωτερικό της ΕΕ γίνεται όλο και πιο φανερό πως ακόμα και αν αυτές έχουν παραχωρήσει μέρος άσκησης κυριαρχικών δικαιωμάτων τους στο πλαίσιο της ένταξης τους στην ΕΕ και την Ευρωζώνη ή της προσχώρησης τους στην Ευρωπαϊκή Εισαγγελία, τη Eurojust, την Europol, δεν θα παραιτηθούν από το να εξυπηρετηθούν τα ιδιαίτερα συμφέροντά τους αν διαπιστώσουν ότι αυτά δεν εξυπηρετούνται εντός του ευρωενωσιακού πλαισίου».
Ο Γ. Γκιόκας συνέχισε σημειώνοντας: «Μήπως όλα τα παραπάνω σημαίνουν ότι το ΚΚΕ, επειδή ακριβώς αναδεικνύει την μεγάλη εικόνα, υποτιμά τα συγκεκριμένα φαινόμενα σκανδάλων και διαφθοράς ή τις περιπτώσεις που υπουργοί και κυβερνητικά στελέχη παραβιάζουν ακόμη και αυτήν την αντιλαϊκή νομιμότητα και εμπλέκονται σε σοβαρές ποινικές υποθέσεις ;
Κάθε άλλο και απόδειξη ως προς αυτό είναι το γεγονός ότι στην προηγούμενη συνταγματική αναθεώρηση του 2019 το ΚΚΕ ήταν το μοναδικό κόμμα που πρότεινε την πλήρη κατάργηση του άρθρου 86 του συντάγματος έτσι ώστε όλοι οι υπουργοί να δικάζονται όπως όλοι οι Έλληνες πολίτες, όπως επίσης προτείναμε να σπάσει η οργανική εξάρτηση και να μην διορίζεται η ηγεσία των ανωτάτων δικαστηρίων από την εκάστοτε κυβέρνηση.
Επιπλέον το ΚΚΕ κατέθεσε ολοκληρωμένες προτάσεις και πορίσματα για τη στοιχειοθέτηση συγκεκριμένων ποινικών αδικημάτων σε βάρος υπουργών, τόσο για το έγκλημα των Τεμπών όσο και για την υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ, ζητώντας παράλληλα την συνέχιση της έρευνας για τον εντοπισμό και την απόδοση ευθυνών στους υπαίτιους όσο ψηλά κι αν βρίσκονται.
Ταυτόχρονα όμως πιστεύουμε ακράδαντα ότι η αιτία των διαχρονικών εγκλημάτων σε βάρος του λαού, των σκανδάλων, συνολικά της αντιλαϊκής πολιτικής δεν περιορίζεται σε κάποιους ανέντιμους ή διεφθαρμένους πολιτικούς, αλλά στην ίδια τη λειτουργία της καπιταλιστικής οικονομίας, στον ανταγωνισμό για το κυνήγι του κέρδους, στο χαρακτήρα του σημερινού κράτους. Και βέβαια, όταν η «νόμιμη» λειτουργία του κράτους είναι άδικη, καταπιεστική, εκμεταλλευτική, τότε δεν απέχει πολύ και η «παρανομία».
Φέρνοντας το παράδειγμα της αύξησης των εργατικών ατυχημάτων, τόνισε: «Πόσο άσχετη είναι όμως αυτή η «παρανομία» από την θεσπισμένη και νόμιμη υπερεργασία, τα 13ωρα, την εξαντλητική δουλειά 7 ημέρες την εβδομάδα, από την νόμιμη υπονόμευση των ΣΣΕ, μέρος των οποίων είναι και τα μέτρα ασφάλειας και υγιεινής στους χώρους δουλειάς; Πόσο άσχετη είναι από την νόμιμη υποβάθμιση και υποστελέχωση του σώματος επιθεώρησης εργασίας, από τη νόμιμη δυνατότητα των εργοδοτών να επιλέγουν ακόμη και ιδιώτες για τους ελέγχους τους;
Πόσο άσχετη είναι από τις οδηγίες της ΕΕ που, όπως παραδέχτηκε η Κομισιόν σε πρόσφατη ερώτηση των ευρωβουλευτών του ΚΚΕ για το έγκλημα στη Βιολάντα, αυτές οι οδηγίες κινούνται στην λογική των ελάχιστων μέτρων και της αυτοαξιολόγησης;
Από όλες τις μεριές αποδεικνύεται ότι δεν υπάρχει έντιμη διαχείριση της ανεντιμότητας, ούτε δίκαιη διαχείριση της αδικίας, ότι αυτό το κράτος είναι η εξουσία του κεφαλαίου, των καπιταλιστών.
Γιατί πολύ απλά δεν βρισκόμαστε σήμερα σε μια σχετικά συνηθισμένη και τυπική περίοδο, αλλά σε μια περίοδο οξύτατων ανταγωνισμών, πολεμικών συγκρούσεων με την εμπλοκή μάλιστα και της Ελλάδας, σε μια περίοδο που όλοι εκτιμούν ότι επίκειται μια νέα μεγάλη οικονομική καπιταλιστική κρίση, σε μια περίοδο δηλαδή που οι εργαζόμενοι, οι λαοί καλούνται να επωμιστούν και νέα βάρη, όπως αυτά των υπέρογκων εξοπλισμών ή των ενεργειακών ανταγωνισμών, δίπλα σε αυτά που ήδη πληρώνουν εδώ και χρόνια.
Σε τέτοιες περιόδους, λοιπόν, είναι λογικό και επόμενο να δυναμώνει ακόμη περισσότερο η δυσαρέσκεια, να δυναμώνει ο προβληματισμός, να δυναμώνουν και οι δυσκολίες και οι κραδασμοί στο αστικό πολιτικό σύστημα ως αποτέλεσμα και της αδυναμίας των αστικών κομμάτων να χειραγωγούν τον λαό με τον τρόπο που το έκαναν παλιότερα.»
Περί αναθεώρησης του Συντάγματος
Αναφερόμενος στην προτεινόμενη αναθεώρηση του Συντάγματος, τόνισε: «Είναι τυχαίο μήπως ότι αυτές τις ημέρες που μιλάμε, οι κατά άλλα ευαίσθητοι για τα ζητήματα της δικαιοσύνης και της διαφάνειας, έχουν καταπιεί τη γλώσσα τους για τις αντιλαϊκές αντιδραστικές τομές που επιχειρούνται στο πλαίσιο της συνταγματικής αναθεώρησης, γιατί πολύ απλά δεν διαφωνούν με το περιεχόμενο τους ;
Ότι πρόκειται για μια συνταγματική αναθεώρηση που προωθεί με όλους τους τρόπους την θωράκιση του σημερινού κράτους και την αντιλαϊκή σταθερότητα, με βάση και τις κατευθύνσεις της ΕΕ.
Για παράδειγμα προωθεί τη συνταγματοποίηση του δημοσιονομικού κόφτη και των ματωμένων πλεονασμάτων ως ένα αναγκαίο μέτρο για μένει με κάθε τρόπο σταθερή και ακλόνητη η φοροληστεία των λαϊκών στρωμάτων και η περικοπή κοινωνικών δαπανών.
Προωθεί την αναθεώρηση του άρθρου 16 και την δυνατότητα ίδρυσης ιδιωτικών πανεπιστημίων. Όχι μόνο για να διαμορφωθεί ένα εμπόριο σπουδών και πτυχίων ανάλογα με το οικογενειακό πορτοφόλι, αλλά για να ενισχυθεί ακόμη περισσότερο το πανεπιστήμιο ως ιδεολογικός μηχανισμός του κεφαλαίου, ακόμη και ως συνδετικός κρίκος για την πολεμική έρευνα και τα εξοπλιστικά προγράμματα.
Προωθεί την άρση της μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων, με όχημα την ψευδεπίγραφη αξιολόγηση και την αποδοτικότητα, αλλά με πραγματικό στόχο την διαμόρφωση εργαζομένων εντελώς ευθυγραμμισμένων με τους κρατικούς και κυβερνητικούς στόχους.
Προωθεί τον προληπτικό έλεγχο συνταγματικότητας των νόμων από το Ανώτατο ειδικό δικαστήριο, που θα δεσμεύει όλα τα δικαστήρια, όπως κάνανε με τις πιλοτικές δίκες, για να φτιάξουν μια συμπαγή νομολογία και να αποφευχθούν φαινόμενα έστω κάποιων δικαστικών αποφάσεων που θα δικαιώνουν εργαζόμενους για περικοπές μισθών, συντάξεων κ.ο.κ., όπως έγινε στο παρελθόν. Προωθεί επικίνδυνες προτάσεις για τον έλεγχο στη λειτουργία των κομμάτων.
Να γιατί λέμε ότι η μάχη απέναντι στην κυβέρνηση Μητσοτάκη είναι μάχη απέναντι στην πολιτική της και αυτή η μάχη δεν μπορεί να δοθεί με τη σημαία της υπεράσπισης των θεσμών του σημερινού κράτους ή με τη σημαία της αποκατάστασης της κλονισμένης αξιοπιστίας αυτών των θεσμών και του αστικού πολιτικού συστήματος, όπως λένε όλα τα υπόλοιπα κόμματα, γιατί αυτή είναι μια ξένη σημαία για τα λαϊκά συμφέροντα.
Στην έλλειψη εμπιστοσύνης του λαού απέναντι στους θεσμούς, εμείς βλέπουμε δυνατότητες ο λαός να παρέμβει πιο αποφασιστικά, να βγάλει χρήσιμα συμπεράσματα, να αντιληφθεί ότι αυτό που ονομάζεται “κράτος δικαίου” και τα επιμέρους στοιχεία που το συγκροτούν, η τήρηση της νομιμότητας, η δήθεν διάκριση των εξουσιών, η δήθεν ανεξαρτησία της δικαιοσύνης, η τυπική ισότητα απέναντι στο νόμο και το εκλογικό δικαίωμα, συγκροτούν σε τελική ανάλυση το κράτος της κυριαρχίας των λίγων σε βάρος των πολλών και σε καμία περίπτωση δεν μπορεί γίνει ένα δίκαιο κράτος ή ένα κράτος που θα εξισορροπεί τις ανταγωνιστικές σχέσεις μέσω κοινωνικών συμβολαίων, αν στη διαχείρισή του υπάρχει ένας προοδευτικός “κυβερνήτης”.
Μπορεί άλλωστε να μιλήσει κανείς για πραγματική ισότητα απέναντι στο νόμο και για ίσο εκλογικό δικαίωμα, σε μια κοινωνία που είναι χωρισμένη σε τάξεις;
Είναι ποτέ δυνατόν να επηρεάζει με τον ίδιο τρόπο τις εξελίξεις ο εφοπλιστής που σε συνθήκες πολέμου βγάζει τρελά κέρδη με τον μεμονωμένο ναυτεργάτη που τον καλούν να υπογράψει υπεύθυνη δήλωση ανάληψης κινδύνου, θανατόχαρτο δηλαδή, για να ταξιδέψει στις εμπόλεμες περιοχές;
Κάθε τυπική αναγνώριση δικαιώματος και κάθε ελευθερία που διατυπώνεται ή διακηρύσσεται στο σύνταγμα υποχωρεί μπροστά στα πιο ιερά και απαραβίαστα δικαιώματα που αποτελούν την βάση της καπιταλιστικής κοινωνίας, το δικαίωμα στην καπιταλιστική ιδιοκτησία και την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο.
Το ΚΚΕ πιστεύει ακράδαντα ότι η ιστορία της ανθρώπινης κοινωνίας δεν τελειώνει στη σημερινή βαρβαρότητα. Απαιτούνται νέοι θεσμοί της εργατικής εξουσίας, που κι αυτή θα είναι ενιαία και αδιαίρετη, με τη διαφορά όμως ότι αυτοί οι νέοι θεσμοί θα εξασφαλίζουν τη συνεχή ουσιαστική συμμετοχή των εργαζόμενων, στη λήψη και τον έλεγχο των αποφάσεων, θα είναι οι θεσμοί που θα αντιστοιχούν στις νέες σοσιαλιστικές σχέσεις παραγωγής, με την κοινωνική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής, τον επιστημονικό κεντρικό σχεδιασμό, τον εργατικό – λαϊκό έλεγχο» κατέληξε το μέλος του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ.
Η εκδήλωση συνεχίστηκε με την παρέμβαση του Αντώνη Αντανασιώτη, μέλους του Τμήματος Δικαιοσύνης και Λαϊκών Ελευθεριών ο οποίος, αναφερόμενος στις αλλεπάλληλες αναδιαρθρώσεις σε όλες τις δικαιοδοσίες της Δικαιοσύνης, τόνισε: «Πρόκειται για μεταρρυθμίσεις, οι οποίες, στον πυρήνα τους και στη μεγάλη πλειοψηφία τους, υλοποιούν και ενσωματώνουν κανονισμούς κα οδηγίες της ΕΕ, κατευθύνσεις του ΔΝΤ και άλλων εγχώριων και διακρατικών οργανισμών του κεφαλαίου. Αποτελούν προαπαιτούμενα για τη χρηματοδότηση από το Ταμείο Ανάκαμψης. Στην περιβόητη Έκθεση Πισσαρίδη για την ελληνική οικονομία, που είναι κομμένη και ραμμένη στις ανάγκες και τις επιδιώξεις του κεφαλαίου, περιλαμβάνεται ως ιδιαίτερο κεφάλαιο η Δικαιοσύνη, για την οποία θέτει ως κρίσιμο στόχο να «μετατραπεί από εστία αβεβαιότητας σε πηγή εμπιστοσύνης για νέες επενδύσεις.
Ταυτόχρονα, αυτή η Δικαιοσύνη, στα πλαίσια της αστικής εξουσίας, αντιμετωπίζει ως «εχθρό» τον λαό και το κίνημά του κηρύσσοντας παράνομες τη συντριπτική πλειοψηφία των απεργιών σε χρόνο ρεκόρ, εμπλουτίζοντας το ποινικό οπλοστάσιο της δικτατορίας του κεφαλαίου με νέες αντιδραστικές διατάξεις, αξιοποιώντας και την αντίστοιχη ευρωενωσιακή νομοθεσία, διώκοντας αγωνιστές και συνδικαλιστές.
Ιδιαίτερα σοβαρό και κρίσιμο ζήτημα είναι η εισαγωγή της τεχνητής νοημοσύνης στη Δικαιοσύνη, με εργαλείο και την ψηφιοποίησή της. Αυτή προωθείται σε βάρος των εργαζομένων στον χώρο της Δικαιοσύνης, σε βάρος ακόμα και θεμελιωδών δικαιωμάτων και ελευθεριών του λαού. Ταυτόχρονα, υπονομεύονται βασικά δικαιώματα και αρχές της Δικαιοσύνης, όπως το δικαίωμα των κατηγορουμένων να τους συνδράμει ουσιαστικά διερμηνέας και επομένως το δικαίωμα σε «δίκαιη δίκη», με πρώτα θύματα τους μετανάστες – πρόσφυγες.
Περί θεσμικών αντίβαρων
Μια διαδεδομένη θεωρία των αστών νομικών, δημοσιολόγων κλπ. είναι αυτή των λεγόμενων «θεσμικών αντίβαρων». Ότι δηλαδή απέναντι στην αυθαιρεσία και την αναλγησία της εκτελεστικής και νομοθετικής εξουσίας, μπορούν οι εργαζόμενοι και ο λαός να προσφύγουν στη Δικαιοσύνη, ως το τελευταίο καταφύγιό τους, ως το ultimum refugium. Ωστόσο, οι απατηλές προσδοκίες που καλλιεργούνται διαψεύδονται από την ίδια την πραγματικότητα.
Στην Αθήνα τέτοια δικαστήρια δεν φαίνεται να υπάρχουν, ιδίως σε ανώτατο επίπεδο, αν κρίνουμε, ενδεικτικά και μόνο, από την προκλητική προσπάθεια συγκάλυψης του κρατικού εγκλήματος των Τεμπών, από τις αποφάσεις του ΣτΕ για την απόρριψη των αναδρομικών που δικαιούνται δεκάδες χιλιάδες συνταξιούχοι από την περικοπή των συντάξιμων αποδοχών τους την περίοδο 2012 – 2016, με βάση τον νόμο Κατρούγκαλου, και άλλα. Αλλά φαίνεται ότι δικαστήρια για να δικαιώσουν τους αδικημένους και διωκόμενους εργαζόμενους δεν υπάρχουν ούτε στο Λουξεμβούργο ούτε στο Στρασβούργο.
Πιστεύουμε ακράδαντα ότι –παρά το σημερινό αρνητικό συσχετισμό δύναμης- το μέλλον στην Ελλάδα, την Ευρώπη και σε ολόκληρο τον κόσμο, ανήκει στον κόσμο της εργασίας, που θα πάρει ο ίδιος τις τύχες της ζωής του στα χέρια του και θα οικοδομήσει ένα άλλο, ανώτερο σύστημα, με ριζικές αλλαγές στο επίπεδο της οικονομίας και της εξουσίας, με κριτήριο ανάπτυξης τις σύγχρονες ανάγκες του, αξιοποιώντας πραγματικά προς όφελός του τα μεγάλα επιτεύγματα της επιστήμης και της τεχνολογίας, χωρίς πολέμους, κρίσεις, προσφυγιά, φτώχεια και εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Σε μια τέτοια εξουσία, το δίκαιο και η Δικαιοσύνη, οι νομικοί επιστήμονες, θα εξυπηρετούν πραγματικά τις σύγχρονες ανάγκες του εργαζόμενου λαού. Για μια τέτοια κοινωνία, το σοσιαλισμό-κομμουνισμό, αγωνίζεται το ΚΚΕ. Σε αυτόν το δίκαιο και όμορφο αγώνα σας καλούμε να συμπορευτούμε.»
Στη συνέχεια τον λόγο πήρε ο Βασίλης Διονυσόπουλος, πρόεδρος του Σωματείου Μισθωτών Δικηγόρων, ο οποίος σημείωσε:
«Ιδίως τα τελευταία χρόνια έχει γίνει πλέον ξεκάθαρο για ακόμα περισσότερους συναδέλφους ότι και στο χώρο της δικαιοσύνης, όπως και σε όλη την κοινωνία, υπάρχουν δύο κόσμοι, με αγεφύρωτα συμφέροντα, που τους χωρίζει άβυσσος. Οι ιδιοκτήτες/εταίροι των δικηγορικών εταιρειών πανηγυρίζουν μέσω της βασικής εργοδοτικής ένωσης τους, τον Σύνδεσμο Δικηγορικών Εταιρειών Ελλάδας για τον πάνω από 1 δις τζίρο που καταγράφουν κάθε χρόνο. Οι εργοδότες μας, οι ισχυρές δικηγορικές εταιρείες βλέπουν μέχρι και την πολεμική εμπλοκή ως ευκαιρία για να θησαυρίζουν, καταρτίζουν συμβάσεις μεταφοράς, προμήθειας όπλων, συμβάσεις μεταφοράς πετρελαίου, φυσικού αερίου, αφού μεγάλοι όμιλοι – εντολείς τους συμμετέχουν στο «πολεμικό φαγοπότι».
Οι μισθωτοί δικηγόροι
Οι μισθωτοί δικηγόροι δουλεύουν συχνά από το πρωί ως το βράδυ, σε πολλές μεγάλες δικηγορικές εταιρείες του κλάδου στην Αθήνα οι συνάδελφοι σχολάνε μετά τις 20.00, αφού οι εργοδότες και όσοι τους στηρίζουν (οι δυνάμεις της ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ στον κλάδο, οι Δικηγορικοί Σύλλογοι και η Ολομέλεια των ΔΣ) μας λένε το χιλιοειπωμένο παραμύθι ότι … ο δικηγόρος δεν έχει ωράριο.
Τα κόμματα του κεφαλαίου, οι Δικηγορικοί Σύλλογοι, η Ολομέλεια των ΔΣ στηρίζουν την ισόβια διατήρηση του αναχρονιστικού θεσμού της άσκησης, για τον οποίο τρίβουν τα χέρια τους οι μεγάλες δικηγορικές εταιρείες που εκμεταλλεύονται μισθωτούς και ασκούμενους δικηγόρους.
Αυτή η κατάσταση ευνοεί το να δημιουργούνται εργαζόμενοι πολλών ταχυτήτων αφού οι δικηγορικοί σύλλογοι έχουν ήδη δρομολογήσει την αυστηροποίηση των εξετάσεων, για να υπηρετηθεί η κατεύθυνση της ΕΕ για το «ξεκαθάρισμα» των απόφοιτων νομικών σχολών αλλά και με την είσοδο νέων εργαζομένων που δε θα έχουν απαραίτητα τη δικηγορική ιδιότητα (όπως πχ paralegal) και άρα θα αποτελούν πιο φτηνό εργατικό δυναμικό.
Είμαστε σε επαγρύπνηση και προειδοποιούμε ότι ενισχύονται οι κατευθύνσεις της ΕΕ για νέες αντιδραστικές αλλαγές στο θεσμό της άσκησης και στον Κώδικα Δικηγόρων, για αυστηροποίηση εξετάσεων για απόκτηση της άδειας ασκήσεως επαγγέλματος, για χτύπημα των επαγγελματικών δικαιωμάτων, στο πνεύμα της περίφημη Διακήρυξης της Μπολόνια. Οι εξελίξεις αυτές πάνε χέρι – χέρι με την ίδρυση ιδιωτικών νομικών σχολών, που χτυπούν ευθέως τα μορφωτικά δικαιώματα των φοιτητών των Νομικών Σχολών και κατηγοριοποιούν τις σπουδές ανάλογα με το βαλάντιο του κάθε φοιτητή.
Αυτή την πραγματικότητα, ότι δεν δηλαδή δεν είμαστε όλοι ένα «ενιαίο δικηγορικό σώμα» αποκάλυψε με τον πιο εμφατικό τρόπο, η ίδρυση και η δράση των Σωματείων Μισθωτών Δικηγόρων, σε Αττική και Κεντρική Μακεδονία, παρά τα νομικά εμπόδια, μεταξύ άλλων και του αντιδραστικού Κώδικα Δικηγόρων, οι μεγάλες μάχες που έχουμε δώσει όλο αυτό το διάστημα, με επίκεντρο την υπογραφή Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας. Αυτήν την πραγματικότητα αποκάλυψε και πριν λίγες μέρες, η ελπιδοφόρα ίδρυση Συλλόγου Αυτοαπασχολούμενων Δικηγόρων, όπου σε μία μαζική και ζωντανή Ιδρυτική Γενική Συνέλευση, οι αυτοαπασχολούμενοι συνάδελφοι βάδισαν στο δρόμο που άνοιξαν οι μισθωτοί και έφτιαξαν το δικό τους «σπίτι», χωρίς να περιμένουν σωτήρες.
Οι εργαζόμενοι στο χώρο της δικαιοσύνης δυναμώνουμε την οργάνωση, τον κοινό αγώνα απέναντι στην εργοδοσία στον κλάδο μας, στις κυβερνήσεις, το εχθρικό για τις ανάγκες μας κράτος τους, τις πολιτικές της ΕΕ και όσους τους στηρίζουν, για να ικανοποιήσουμε τις πραγματικές, σύγχρονες ανάγκες μας.»
Μετά τις ομιλίες και τις παρεμβάσεις, ακολούθησε ζωηρή συζήτηση με τους παρευρισκόμενους για τις γενικότερες εξελίξεις στην ΕΕ, αλλά και για τα τελευταία αντιδραστικά νομοθετήματα της Ε.Ε. στο μεταναστευτικό και τα πρόσφατα κατάπτυστα ψηφίσματα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, όπως αυτό ενάντια στην Κούβα.
