Μερικοί καλλιτέχνες είναι η εποχή τους. Κυρίως και αποκλειστικά. Έτσι, κάθε προσπάθεια να ερμηνεύσει κανείς τη δεκαετία του ’60 κινηματογραφικά είναι αδύνατο να προσπεράσει τη Μάρθα Καραγιάννη που μας άφησε χθες.

Η ίδια, μια βόμβα αισθησιασμού και αυτοπεποίθησης εξέφρασε ακριβώς αυτή την χειραφέτηση μιας δεκαετίας που ερχόταν σε ρήξη με τον συντηρητισμό των 50s. Πολύ πριν τη Λάσκαρη και σε παράλληλη τροχιά με τις άλλες σταρ, η Καραγιάννη ερχόταν να μας συστήσει τη γυναίκα που φλερτάρει, καπνίζει και μιλάει επί ίσοις όροις με τους άνδρες απέναντι της.

Σκεπτόμενος τη μετά τη δεκαετία του ’60 πορεία της και σε ένα παιχνίδι ομοιοτήτων δεν μπορώ να μην μπω στον πειρασμό να εντοπίσω και ένα κοινό της σαγηνευτικής Μάρθας με τον άλλο διάσημο τεθνεόντα των ημερών, τον Ζαν-Λικ Γκοντάρ. Όπως και με τον σκηνοθέτη-pop star η Καραγιάννη διαγράφει αργότερα μια λιγότερο λαμπερή πορεία, η ορμή της δεκαετίας του ’60 υποχωρεί και γίνεται νοσταλγία.

Αυτό όμως δεν μειώνει σε τίποτα το τι σήμαινε η ίδια για την εποχή της. Και αν θέλει κάνεις να ψηλαφήσει αυτήν την περίοδο το θανατηφόρο κορμί της Καραγιάννη έχει την ίδια σπουδαιότητα με τα γυαλιά του Γκοντάρ.