Στην προσωπικότητα και το έργο του μακαριστού Αρχιεπισκόπου πάσης Αλβανίας κυρού Αναστάσιου αναφέρθηκε χθες, Κυριακή, ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος, στην ομιλία του, κατά την επίσκεψή του στον Ι. Ναό της Κοιμήσεως της Θεοτόκου Bischwiller, όπου και τέλεσε τρισάγιο υπέρ αναπαύσεως της ψυχής του κεκοιμημένου Πρωθιεράρχου.

Η εξόδιος ακολουθία και η ταφή του αοιδίμου Αρχιεπισκόπου Αλβανίας Αναστασίου θα τελεστούν αύριο, Τρίτη, στα Τίρανα, στον μεγαλοπρεπή καθεδρικό ναό της Ανάστασης, που ο ίδιος έχτισε, κάτι, που ήταν προσωπικό του αίτημα όσο ζούσε.

Το σκήνωμα του αγαπητού ιεράρχη, μετά την ολοκλήρωση του λαϊκού προσκυνήματος, θα αναχωρήσει από τον Καθεδρικό Ιερό Ναό Αθηνών σήμερα, Δευτέρα, στις 10 το πρωί υπό τους ήχους της μπάντας του Πολεμικού Ναυτικού και από την Ελλάδα θα μεταφερθεί στην Αλβανία αύριο Τρίτη, 28 Ιανουαρίου, οδικώς, μέσω του συνοριακού σταθμού της Κακαβιάς, όπου θα τον αποχαιρετίσει τιμητικό άγημα.

Σύμφωνα με ανακοίνωση του Οικουμενικού Πατριαρχείου, ο Παναγιώτατος χαρακτήρισε τον μακαριστό Αρχιεπίσκοπο Αναστάσιο, «μία μεγάλη προσωπικότητα της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας» και αναφέρθηκε στη μακρά, έμπονη και καρποφόρα διακονία του.

Όπως αναφέρεται στην ανακοίνωση, ο Οικουμενικός Πατριάρχης τόνισε:

Μία μεγάλη προσωπικότης, όπως είπα, διότι στα πολλά χρόνια που του εχάρισε ο Θεός επετέλεσε ένα ιεραποστολικό έργο στην Αφρική όπου ήταν Ιεραπόστολος, επιστημονικό στην Αθήνα, όπου εδίδαξε στο Πανεπιστήμιο Αθηνών Θεολογία και Θρησκειολογία, και εκκλησιαστικό στην Αλβανία επί τριάντα χρόνια και λίγο περισσότερο, στην Αλβανία, όπου τον έστειλε η Μητέρα Εκκλησία της Κωνσταντινουπόλεως, όταν κατέρρευσε το αθεϊστικό καθεστώς και τον επέλεξε ως ένα μορφωμένο, δυναμικό, άξιο Ιεράρχη για να αναστήσει, να αναγεννήσει από την τέφρα την Εκκλησία της Αλβανίας, από την οποία δεν είχε απομείνει σχεδόν τίποτα.

Έλεγα στους συνεργάτες μου, ότι ενθυμούμαι εκείνα τα πρώτα χρόνια της αναγεννήσεως της Εκκλησίας της Αλβανίας που ο Αναστάσιος, ο μακαριστός, μόλις είχε τοποθετηθεί στην Αλβανία, μας έφερε στο Φανάρι δυό-τρεις γέροντες ιερείς, αδυνατισμένους, εξαντλημένους από τις κακουχίες και από την ταλαιπωρία. Δεν τους επετρέπετο να λειτουργήσουν, έκαναν άλλες, χειρωνακτικές, εργασίες στην πατρίδα τους, παρηκολουθούντο μέρα και νύχτα από τα αστυνομικά όργανα του καθεστώτος, και πήραν την ευλογία της Μήτρος Εκκλησίας, του Πατριαρχείου μας, πρώτα ο Αρχιεπίσκοπος Αναστάσιος, τον οποίο εξέλεξε η Σύνοδός μας και τον διόρισε εκεί, και οι συνεργάτες του, αυτοί οι λίγοι που είχαν απομείνει.

Φυσικά, αργότερα, ο Αναστάσιος χειροτόνησε νέους ιερείς, άνοιξε ιερατική σχολή, ίδρυσε εκκλησίες, ορφανοτροφεία, ευαγή ιδρύματα, νοσοκομείο, πανεπιστήμιο, έκανε πάρα πολλά πράγματα με τη χάρη του Θεού, με τους καλούς συνεργάτες τους οποίους επέλεξε, με την οικονομική ενίσχυση πολλών θεσμών, ιδρυμάτων και προσώπων, που πίστεψαν στην ειλικρίνειά του και στην εργατικότητά του και στην αποστολή του και έκανε όλα αυτά τα έργα που ανέφερα.

Τώρα ήρθε η ώρα να τον καλέσει ο Κύριος κοντά του, να τον αναπαύσει από τους πολλούς κόπους της ζωής του και της διακονίας του. Ήταν άρρωστος το τελευταίο διάστημα, ενοσηλεύθη στον Ευαγγελισμό στην Αθήνα, όπου και παρέδωσε το πνεύμα του στον πλάστη και Θεό μας. Αιωνία του η μνήμη. Να έχουμε την ευχή του.»