Ποιος μπορεί να κάνει τις πιο ακραίες τοποθετήσεις, παρόλο που η ιστορία τον έχει κλειδαμπαρώσει στο χρονοντούλαπο και έχει πετάξει και το κλειδί, για να παίζει στη ροή των ΜΜΕ; Ποιος μπορεί να πιάσει περισσότερο πάτο από τα υπόλοιπα ρετάλια της πολιτικής μόνο για να αναφέρεται το όνομά του – έστω και με επικριτικό τρόπο; Ποιος μπορεί να γίνει όσο χυδαίος δεν παίρνει, για τα πέντε λεπτά του στη δημοσιότητα;

Όπως φαίνεται η περίπτωση του Γρηγόρη Ψαριανού, αποτελεί την απάντηση και στα τρία ερωτήματα. Και αφορμή οι χθεσινές μεγαλειώδεις λαϊκές κινητοποιήσεις για το έγκλημα των Τεμπών. Κανένας σεβασμός, καμία αιδώς, καμία συναίσθηση…

Ποιος την έχασε άλλωστε για να τη βρει ο πρώην βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ και μετέπειτα υποψήφιος βουλευτής της ΝΔ που δεν βρήκε ούτε τη δική του ψήφο στην κάλπη;

Παραλήρημα που ξεκίνησε από το «χαροκαμένη φίρμα» για την αξιοπρεπέστατη και αγωνίστρια Μαρία Καρυστιανού, συνεχίστηκε με την περιγραφή των κινητοποιήσεων ως «φεστιβάλ νεκροφιλίας ακροαριστερών» και «δημοσιοξυστών» (κοιτάχτηκε στον καθρέφτη μάλλον) και έφτασε ως το «λαϊκά δικαστήρια» και «ΟΠΛΑ ή 17Ν».

Πιο χαμηλά, πιο χαμηλά… στο βόθρο.