Στη χώρα μας δυστυχώς υπάρχουν εκατομμύρια αδέσποτα που πεθαίνουν βασανιστικά στους δρόμους. Στην Αθήνα έχουμε συνήθως πολλά γατάκια διότι ο Δήμος στείρωσε τα σκυλάκια ώστε αυτά που εμφανίζονται είναι συνήθως εγκαταλείψεις τα οποία συλλέγονται από εθελόντριες/ες ή τον Δήμο και πληθώρα γατιών.

Στην επαρχία συναντάμε και πάρα πολλά σκυλιά. Το βάρος για τη φροντίδα τους  πέφτει στους ώμους των εθελοντριών/ων αν και είναι  υπευθυνότητα των Δήμων η στείρωση και η φροντίδα τους. Επειδή όμως η διαχείρισή τους είναι ελλιπής ή ανύπαρκτη από τους Δήμους είναι στη μέριμνα των ανθρώπων που ασχολούνται και με αγάπη προσφέρουν τον χρόνο και τα χρήματά τους για τα αδέσποτα ζώα. Έτσι υπάρχουν σωματεία και μεμονωμένες εθελόντριες/ες που τα φροντίζουν.

Τα αδέσποτα ζώα δεν δημιουργήθηκαν από μόνα τους είναι έργο του ανθρώπου. Προέκυψαν από δεσποζόμενα ζώα που δεν στειρώνονταν και από εγκαταλείψεις ζώων. Το γεγονός ότι εδώ και πάρα πολλά χρόνια η στείρωση ήταν κάτι άγνωστο στους ανθρώπους είχε ως αποτέλεσμα τον ταχύ και ανεξέλεγκτο πολλαπλασιασμό τους σε σχέση και με την ελλιπή φυσικά κρατική μέριμνα. Τα τελευταία χρόνια ενώ υπάρχουν νόμοι που υποχρεώνουν τους ιδιοκτήτες στη σήμανση και τη στείρωση (ή αποστολή DNA στις αρμόδιες υπηρεσίες) και πάλι οι νόμοι δεν εφαρμόζονται και βλέπουμε να συνεχίζετε η διαιώνιση του προβλήματος. Επίσης ενώ βλέπουμε την αυστηροποίηση των ποινών για την κακοποίηση και την κακομεταχείριση τους αυτές συνεχίζονται μιας και είναι θέμα παιδείας και πολιτισμού ο σεβασμός για τα ζώα συντροφιάς και τα αδέσποτα ζωάκια ενώ τα ελληνικά δικαστήρια είναι ακόμη πλήρως ανθρωποκεντρικά στις αποφάσεις τους  με αποτέλεσμα να μην τιμωρούνται όσες των περιπτώσεων φτάνουν στην δικαιοσύνη πλην κάποιων εξαιρέσεων.

Μία άλλη μάστιγα στη χώρα μας είναι οι άνθρωποι αυτοί οι οποίοι ασχολούνται μεν με τα αδέσποτα άλλα δεν ασχολούνται σωστά. Είναι οι άνθρωποι που ταΐζουν αδέσποτα ζωάκια άλλα δεν φροντίζουν για την στείρωση τους αποτελώντας έτσι μέρος του προβλήματος και όχι λύση του. Δυστυχώς εν έτει 2025 η αναγκαιότητα της στείρωσης δεν έχει εμπεδωθεί ακόμα ως το νούμερο ένα για τη φροντίδα των αδέσποτων φίλων μας με καταστροφικά αποτελέσματα. Οι ίδιοι άνθρωποι είναι αυτοί που δεν θα πάνε ένα άρρωστο ζώο στον γιατρό και θα το αφήσουν να πεθάνει στη μοίρα του..

Μία άλλη κατηγορία που συμβάλλει σε μέγιστο βαθμό στην αναπαραγωγή των αδέσποτων σκυλιών είναι αυτή των κυνηγών οι οποίοι δεν στειρώνουν τα ζώα τους ώστε να αναπαράγονται και να δημιουργούνται νέα κυνηγόσκυλα μοιράζοντας ή πουλώντας (παράνομα) τα κουτάβια και εγκαταλείποντας τα όταν αυτά δεν είναι λειτουργικά γι αυτούς. Έτσι παρατηρούμε στην επαρχία ορδές αδέσποτων σκυλιών ακόμα και δίπλα στους εθνικούς δρόμους, πεινασμένα, πατημένα από τα αυτοκίνητα, μάνες που αναζητούν λίγο φαγητό για τα κουτάβια τους τα οποία είναι καταδικασμένα σε θάνατο. Στην ελληνική επαρχία το ίδιο θα παρατηρήσουμε και με τα τσοπανόσκυλα τα οποία επίσης δεν στειρώνονται συμβάλλοντας και αυτά με τη σειρά τους στην αύξηση των αδέσποτων .

H ελληνική ύπαιθρος χαρακτηρίζεται επίσης από  την εργαλειοποίηση και για τις γάτες οι οποίες αφήνονται να αναπαράγονται ανεξέλεγκτα ώστε να κυνηγάνε ποντίκια και φίδια στα χωράφια. Βέβαια τα περισσότερα γατάκια ως πλήρως εξαρτώμενα από τον άνθρωπο βρίσκουν τον θάνατο. Τα τελευταία χρόνια κάτι φαίνεται να αλλάζει προς αυτό άλλα θα αναφερθούμε αναλυτικά σε άλλο άρθρο για τις μαζικές στειρώσεις που γίνονται πλέον από εθελοντές/ντριες κτηνιάτρους και εθελοντές όπως και για τη στείρωση και γιατί αποτελεί το Α και το Ω για τη φροντίδα των αδέσποτων και γιατί χωρίς στείρωση φροντίδα δεν υπάρχει.  Συνεχίζεται λοιπόν…