Ήταν 1^η Μαΐου του 1886 όταν τα εργατικά συνδικάτα των ΗΠΑ αποφάσισαν την έναρξη απεργιακών κινητοποιήσεων για το οκτάωρο, ωθούμενα από τις επιτυχημένες διεκδικήσεις της εργατικής τάξης του Καναδά! Την περίοδο εκείνη το κανονιστικό πλαίσιο εργασίας στις ΗΠΑ ήταν σχεδόν ανύπαρκτο και οι εργοδότες μπορούσαν να απασχολούν το προσωπικό τους κατά το δοκούν, ακόμη και τις Κυριακές.

Στην απεργία πήραν μέρος περίπου 350.000 εργάτες σε 1.200 εργοστάσια των ΗΠΑ. Την Πρωτομαγιά του 1886 έγινε στο Σικάγο η πιο μαχητική πορεία, με τη συμμετοχή 90.000 ανθρώπων. Στην κεφαλή της πορείας ήταν ο αναρχοσυνδικαλιστής Άλμπερτ Πάρσονς, η γυναίκα του Λούσι και τα επτά παιδιά τους.

Πέρασαν από τότε 139 χρόνια και όσα διεκδίκησαν και πέτυχαν τότε οι εργαζόμενοι σήμερα έχουν ξαναμπεί στο στόχαστρο όσων σκέφτονται μόνο τα κέρδη τους. Στη χώρα μας η αιρετή Βουλή μας ψήφισε και «κατάργησε το 8ωρο, τις συλλογικές συμβάσεις, καθώς και το δικαίωμά μας στην απεργία. Ιδιωτικοποίησε την επικουρική ασφάλιση και τον ΕΦΚΑ και μείωσε δραστικά τις δαπάνες για την Υγεία και την Παιδεία», όπως αναφέρει η ΑΔΕΔΥ στη διακήρυξή της για την Πρωτομαγιά.

Τα 4 σκίτσα του Σέρβου Toso Borkovic είναι ενδεικτικά της καθημερινής απόγνωσης ενός εργαζομένου τον 21^ο αιώνα.

^{Πλεονάζον… προσωπικό}