«Μια δολοφονία (σ.σ. Τσάρλι Κερκ) με ίσως πολιτικά χαρακτηριστικά (ίσως, επειδή ως αυτή την ώρα δεν έχουν επίσημα προσδιοριστεί τα κίνητρα του δράστη) είναι ο απόλυτος τρόπος να κλείσει κανείς για πάντα το στόμα κάποιου. Ωστόσο, υπάρχουν και άλλοι τρόποι να φιμωθεί, να σιωπήσει ή απλώς να μην ακούγεται μια φωνή που ενοχλεί. Το ερώτημα λοιπόν είναι -ή μάλλον παραμένει- αν υπάρχουν όρια στην ελευθερία του λόγου και ποιος το αποφασίζει», γράφει στο ΚΟΣΜΟΔΡΟΜΙΟ η Ελένη Γουργού (δείτε όλο το άρθρο εδώ).

Στην πορεία ήρθε το on air «κόψιμο» της δημοφιλούς και αρκετά εύπεπτης εκπομπής του Τζίμι Κίμελ για έναν μονόλογο πάνω στο πώς καπηλεύεται ή εργαλειοποιεί (πιο τρέντι λέξη) η αμερικανική συντηρητική δεξιά τη δολοφονία του Κερκ.

Ο Τζίμι Κίμελ κάνει εδώ και χρόνια με μεγάλη επιτυχία ένα infotainement σόου (σ.σ. λίγο πληροφορία, πολύ ψυχαγωγία). Σχολιάζει με το χιούμορ του λίγο την επικαιρότητα, φέρνει και δυο-τρεις καλεσμένους celebrities και μέχρι εκεί…

Και ανέξοδα και για το τίποτα ο Τραμπ επιλέγει να τον κάνει «ήρωα» της ελευθερίας του λόγου, να ξεσηκώσει το «αν έχουν τον θεό τους» αριστερό Χόλιγουντ και να προκαλέσει –σύμφωνα με τους τίτλους πολλών ΜΜΕ εντός κι εκτός των συνόρων της Ελλάδας- «πολιτική θύελλα» στις ΗΠΑ.

Ο πρόεδρος των ΗΠΑ, μετρ χειραγώγησης του λαού του, «χαϊδεύει» τα αυτιά των ψηφοφόρων του που ούτως ή άλλως δεν χωνεύουν και δεν παρακολουθούν τύπους σαν τον Κίμελ, τον Φάλον, τον Μέγερς ή τον Κόλμπερτ.

Λες και χρειάζεται τη φίμωση των τηλεοπτικών σταρ η Αμερική για να επιβεβαιώσει τον διχασμό της εδώ και χρόνια…