Στο σκίτσο, ο παραλογισμός της αγοράς παίρνει σάρκα και οστά ή -μάλλον, πόδια.

Όταν η τιμή του πετρελαίου ανεβαίνει σε επίπεδα που αγγίζουν το «ανέφικτο», το περιεχόμενο του μπιτονιού παύει να είναι ένα απλό αγαθό και μετατρέπεται σε πολύτιμο δραπέτη.

Τα πουλιά, παρατηρητές μιας κοινωνίας που παγώνει, σχολιάζουν το αυτονόητο: το πετρέλαιο πλέον «πετάει» πιο ψηλά κι από αυτά. Τα μπιτόνια που έβγαλαν πόδια συμβολίζουν την απώλεια ελέγχου· δεν είναι πια ο άνθρωπος που ορίζει το καύσιμο, αλλά το καύσιμο που εγκαταλείπει τον άνθρωπο, αφού η αξία του ξεπέρασε την αγοραστική του δύναμη.