ΑΘΗΝΑ
00:35
|
17.09.2021
Παράλληλα με τους εορτασμούς για το τέλος του Β’ Παγκοσμίου ξεδιπλώνεται μία ιδιότυπη ιστορία παραχαράξεων.
Το μοιράζομαι:
Το εκτυπώνω

Κείμενο: Προκόπης Παπαστράτης, ομότιμος Καθηγητής Ιστορίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο.

[Το άρθρο αναδημοσιεύεται από το Esdoge.gr (ΕΣΔΟΓΕ, Εθνικό Συμβούλιο Διεκδίκησης των Οφειλών της Γερμανίας προς την Ελλάδα)].

Το πικρό απόφθεγμα ότι η πρώτη απώλεια σ΄έναν πόλεμο είναι η αλήθεια,  φαίνεται ότι ισχύει και για τους εορτασμούς μνήμης αυτού του πολέμου.

Παράλληλα με τους εορτασμούς για το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου αρχίζει να ξεδιπλώνεται μία ιδιότυπη ιστορία παραχαράξεων και αποσιωπήσεων, οι οποίες ουσιαστικά αμαυρώνουν αυτούς τους εορτασμούς, που εξελίσσεται, εμπλουτίζεται και τροποποιείται ανάλογα με τις πολιτικές σκοπιμότητες που επικρατούν.

Αυτό είναι εμφανές από τον πρώτο εορτασμό του τέλους του πολέμου. Τα 75.000.000 θυμάτων, τα χαίοντα ερείπια ολόκληρων πόλεων, η μεθοδευμένη φρίκη των στρατοπέδων εξόντωσης, δεν εμποδίζουν αυτή τη διαδικασία παραχάραξης και αποσιώπησης να εξελιχθεί.

Από τα πρώτα και μόνιμα θύματα αυτού του πολέμου είναι ο αντιφασιστικός χαρακτήρας του.  Ενδεικτικό του μεγέθους της παραχάραξης είναι ότι ο λεγόμενος Δυτικός κόσμος ανακάλυψε επισήμως τα 30.000.000  νεκρών του ρωσικού λαού όταν αποφασίστηκε να τερματιστεί ο Ψυχρός Πόλεμος.

Όπως έχει επιγραμματικά επισημάνει ο Νίκος Σβορώνος, σε ορισμένες τουλάχιστον στιγμές της ελληνικής ιστορίας,  ο ρόλος του ξένου παράγοντα προσλαμβάνει χαρακτήρα σχεδόν θεσμικό.  

Η περίπτωση της Ελλάδας από τις παραμονές του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου είναι χαρακτηριστική. Η επέμβαση του ξένου παράγοντα σε αγαστή συνεργασία με τους ντόπιους συνεργάτες του μεθόδευσαν -πέραν  όλων των άλλων- και την παραχάραξη των γεγονότων  που μας ενδιαφέρουν.

Σε πρώτο πλάνο στη δεκαετία του 1940, αρχίζοντας από την Εθνική Αντίσταση,  επειδή ενέχει τον κίνδυνο ανατροπής της κοινωνικής ιεραρχίας και σε δεύτερο πλάνο, μετά το τέλος του εμφύλιου, στο θέμα των γερμανικών οφειλών. Τυπικός φορέας  αυτών των επικίνδυνων για τους κρατούντες αντιλήψεων ήταν ο Μανώλης Γλέζος. Τόσο για τον τρόπο και το χρόνο που εντάχθηκε στην Αντίσταση όσο και για τις πρωτοβουλίες που έπαιρνε μία των οποίων ήταν και οι γερμανικές οφειλές.

Στο πλαίσιο αυτό  έπρεπε και πρέπει να εθιστούμε,  και επιπλέον, να αποδεχθούμε οικειοθελώς,  τον ρόλο του επιτηρούμενου ιθαγενή.

Η έννοια και η προσφυγή στην επιτήρηση, ήταν ανέκαθεν το καταφύγιο κάθε αστικής κυβέρνησης που αδυνατούσε να διαχειριστεί τα αδιέξοδα της,  με κορυφαίο παράδειγμα την περίοδο του Εμφυλίου Πολέμου. Η αλλαγή του επιτηρητή δεν έχει μεγάλη επίδραση στον επιτηρούμενο. Οι αλαζόνες Αγγλο-αμερικάνοι στρατηγοί έχουν αντικατασταθεί από τεχνοκράτες εκ Βρυξελλών, τους οποίους ακολουθούν, όπως θα αναπτύξουμε, καθηγητές γερμανικών πανεπιστημίων.

Ολόκληρο το κείμενο στο Esdoge.gr.

Το μοιράζομαι:
Το εκτυπώνω
Γραφτείτε συνδρομητές
Ενισχύστε την προσπάθεια του Κοσμοδρομίου με μια συνδρομή από €1/μήνα