Ποια ήταν η τελευταία φορά που συλλήβδην τα συστημικά media έκαναν ρεπορτάζ με φρικιαστικές εικόνες βομβαρδισμένων πόλεων, βαριά τραυματισμένων αμάχων και διαλυμένων οικογενειών; Σίγουρα όλοι μπορούμε να ανακαλέσουμε μια τέτοια περίσταση. Πότε όμως όλοι ανεξαιρέτως οι διαδικτυακοί μας φίλοι ευαισθητοποιήθηκαν τόσο έντονα για μια, πάνω απ’ όλα, ανθρώπινη τραγωδία; Οι εικόνες των πακτωμένων Ουκρανών στα βαγόνια των τρένων και οι μποτιλιαρισμένοι αυτοκινητόδρομοι του Κιέβου ήταν αναμφίβολα ισχυρές. Πότε άλλοτε όμως ο ξεριζωμός ενός λαού μας κινητοποίησε τόσο μαζικά;
Μάλλον δεν μπορούμε όλοι να ανακαλέσουμε μια αντίστοιχη περίπτωση. Ίσως γιατί η γυμνή αλήθεια είναι πως τελικά σοκαριζόμαστε, συγκινούμαστε, οργιζόμαστε και ευαισθητοποιούμαστε για ό,τι μας επιβάλλουν. Πιθανότατα ο ανθρωπισμός μας ενεργοποιείται και αφήνεται να καθοδηγεί τις σκέψεις και τις πράξεις μας μόνο όπου αυτό επιτρέπεται. Ο ανθρωπισμός ωστόσο, είναι ένας και δεν μπορεί να είναι επιλεκτικός. Αν είναι επιλεκτικός δεν είναι ανθρωπισμός, αλλά στην καλύτερη περίπτωση είναι υποκρισία και στη χειρότερη υστεροβουλία.
Αν τα πράγματα δεν είναι έτσι, τότε γιατί ως κοινωνία αφήνουμε να κυκλοφορούν ανάμεσά μας άνθρωποι που υποδέχονται με βρισιές και απειλές βάρκες ασφυκτικά γεμάτες πρόσφυγες; Γιατί ως πολίτες αφήνουμε να απολαμβάνει νομιμοποίησης μια κυβέρνηση που στοιβάζει ψυχές σε κλειστές δομές- κολαστήρια, όπου οι συνθήκες διαβίωσης παραπέμπουν στο φρικιαστικότερο καθεστώς της ανθρώπινης ιστορίας; Γιατί ανεχόμαστε μια πολιτική ηγεσία που αποδεδειγμένα δίνει εντολές στα σώματα ασφαλείας να πνίγουν τους πρόσφυγές στο παγωμένο Αιγαίο; Η πολύβουη υπόθεση της «Ολλανδής δημοσιογράφου», η διεθνής κατακραυγή, οι πολυάριθμες καταγγελίες οργανώσεων και Ανθρώπων όπως ο Ιάσονας Αποστολόπουλος, που βρίσκονται στην πρώτη γραμμή του προσφυγικού, έχουν φέρει στο φως της δημοσιότητας τις αλλεπάλληλες επιχειρήσεις επαναπροωθήσεων (pushback), οι οποίες έχουν προξενήσει τον υγρό θάνατο δεκάδων προσφύγων το τελευταίο διάστημα, αλλά και τις εξευτελιστικές συνθήκες που επικρατούν στα «κέντρα υποδοχής», όπου βρίσκονται όσοι «τυχεροί» κατάφεραν να φτάσουν στη στεριά.
Η κοινωνία επομένως, δεν υποφέρει από άγνοια, όλοι γνωρίζουμε πως η αντιμετώπιση των προσφύγων στην Ελλάδα συνιστά προσβολή της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Ταυτόχρονα όμως, η συντριπτική πλειοψηφία, στην καλύτερη περίπτωση συναινεί σιωπηλά και στη χειρότερη επικροτεί τις προαναφερθείσες τακτικές. Προκύπτει λοιπόν το εξής ερώτημα: πώς μπορεί μια κοινωνία συνένοχη στο θάνατο και την εξαθλίωση των Σύρων προσφύγων να κόπτεται για τους Ουκρανούς κατατρεγμένους και πώς τολμά να αναρτά διαδικτυακά ουκρανικές σημαίες;
*Το παρόν κείμενο είναι αναγνώστη μας και ήρθε στο ηλεκτρονικό μας ταχυδρομείο προς δημοσίευση.
