1. Τα δημοψηφίσματα που έγιναν τον Μάιο του 2014 στο Ντονέτσκ και Λούγκανσκ είχαν σαν ερώτημα την αυτονομία και όχι την ανεξαρτησία. Ο Πούτιν είχε ταχθεί κατά της διεξαγωγής των δημοψηφισμάτων. Οι δυο επαρχίες ζητούσαν αυτονομία για να μπορέσουν κυρίως να διασφαλίσουν τη ρωσική γλώσσα σαν επίσημη γλώσσα τους. Στις 23 Φεβρουαρίου 2014, αμέσως μετά το πραξικόπημα που ανέτρεψε τον Γιανουκόβιτς καταργήθηκε ο νομός του 2012 που καθιέρωνε τη ρωσική μαζί με την ουκρανική σαν επίσημη γλώσσα.
2. Οι συμφωνίες Μινσκ 1 και 2 προέβλεπαν, μεταξύ άλλων, διαπραγματεύσεις μεταξύ του Κιέβου και των δυο επαρχιών για το καθεστώς αυτονομίας τους, και τίποτα άλλο.
3. Οι παραστρατιωτικές δυνάμεις στην Ουκρανία αποτελούν το 40% των ουκρανικών ενόπλων δυνάμεων και το 2020, σύμφωνα με το πρακτορείο Ρόιτερ, ανήρχοντο σε 102.000 άτομα προερχόμενα από 19 τουλάχιστον κράτη με χρηματοδότηση από ΗΠΑ, Ηνωμένο Βασίλειο, Καναδά και Γαλλία.
4. Τις πρώτες 6 μέρες του πολέμου η Ρωσία κατέλαβε μια έκταση σαν το Ηνωμένο Βασιλειο, κατι που δεν μπόρεσε να κάνει η Βερμαχτ το 1940.
Επειδή είναι ασήμαντες αυτές οι λεπτομέρειες, γι’ αυτό δεν ακούμε γι’ αυτές εδώ στη Δύση.
*Αναδημοσίευση από τη σελίδα του Πρέσβη επί Τιμή, Λεωνίδα Χρυσανθόπουλου, στο Facebook.
