«Στοχοπροσηλωμένο» σε πρόθυμους «ημέτερους» για την εξυπηρέτηση ποικίλων και προσεχτικά επιλεγμένων γεωπολιτικών και οικονομικών επιδιώξεων ή «ανησυχιών» της Δύσης παραμένουν ηγετικά στελέχη του ευρωκοινοβουλίου όπως απέδειξε και η φετινή απονομή του βραβείου Ζαχάρωφ.
Εν μέσω της κτηνώδους επίθεσης του Ισραήλ στη Γάζα και τα κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη από τον Οκτώβριο του 2023, των ραγδαίων εξελίξεων στη Συρία και την ευρύτερη Μέση Ανατολή, αλλά και του καταστροφικού πολέμου στην Ουκρανία το ευρωκοινοβούλιο έμεινε εν έτει 2024 να ασχολείται με τη Βενεζουέλα, η κυβέρνηση της οποίας αντιστέκεται στις πιέσεις της Δύσης για «αλλαγή σελίδας» αρνούμενη να κάνει τα χατίρια ευρωπαϊκών και αμερικανικών πολυεθνικών ομίλων.
Κάπως έτσι φέτος επιλέχθηκε να βραβευτούν ο πρώην πρέσβης της Βενεζουέλας στην Αργεντινή, Εντμούντο Γκονσάλες Ουρούτια και η αντιπολιτευόμενη πρώην βουλευτής της Εθνοσυνέλευσης της Βενεζουέλας, Μαρία Κορίνα Ματσάδο, υποτίθεται για τις υπηρεσίες που πρόσφεραν για τη «δημοκρατία» σε μία χώρα που από καιρό έχει μπει στο μάτι δυτικών συμφερόντων.
Τι είναι το βραβείο Ζαχάροφ
Το βραβείο Ζαχάροφ που καθιερώθηκε το 1989 από τα «γεράκια» της πρώην ΕΟΚ και νυν Ε.Ε. στη μνήμη του Σοβιετικού πυρηνικού επιστήμονα και αντιφρονούντα Αντρέι Ζαχάροφ. Είθισται να απονέμεται ετησίως σε αναγνώριση προσώπων ή οργανισμών υποτίθεται για την αφοσίωσή τους «στην προάσπιση των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και ελευθεριών».
Αρχικά τα βραβεία δίνονταν σε προσωπικότητες διεθνούς κύρους με «περγαμηνές» και μεγάλους αγώνες για την ελευθερία και τα δικαιώματα με πρώτο τιμηθέντα το 1988 ένθερμο μαχητή κατά του ρατσιστικού καθεστώτος των λευκών Αφρικάνερς στη Νότια Αφρική και μετέπειτα Πρόεδρο της χώρας, Νέλσον Μαντέλα και τον Σοβιετικό συγγραφέα Ανατόλι Μαρτσένκο (1989), τον Τσεχοσλοβάκο πολιτικό της «Ανοιξης της Πράγας» Αλεξάντερ Ντούμπτσεκ, την πρώην Γενική Γραμματέα του «Εθνικού Συνδέσμου για τη Δημοκρατία» στη Βιρμανία, Αούνγκ Σαν Σου Κι (1990).
Ωστόσο, όσο περνούσαν τα χρόνια τόσο περισσότερο εργαλειοποιήθηκε το βραβείο Ζαχάρωφ με τους περισσότερους τιμηθέντες να προέρχονται από χώρες υψηλού ενδιαφέροντος συμφερόντων ισχυρών επιχειρηματικών ομίλων και χωρών της Ε.Ε.
Η τάση αυτή υιοθετείται απροκάλυπτα, ακόμη περισσότερο, από τα μέσα της δεκαετίας το 2000 όταν βραβεύονται άνθρωποι από χώρες «αυξημένου ενδιαφέροντος» που λογαριάζονται συχνά ως αντίπαλοι της Δύσης, όπως η Λευκορωσία, το Σουδάν, η Κίνα, η Ρωσία, η Κούβα, η Αίγυπτος, η Λιβύη η Συρία, η Τυνησία (οι τελευταίες αραβικές χώρες λίγο πριν και λίγο μετά την υποτιθέμενη «Αραβική Άνοιξη»).
Η λίστα συνεχίζει και τις δεκαετίες 2010 και 2020 με ανάλογες προσωπικότητες από χώρες όπως η Βενεζουέλα (που έχει τεράστια κοιτάσματα πετρελαίου και άλλου ορυκτού πλούτου), η Ουκρανία, το Τουρκεστάν, το…Ιράν.
Κανένα ενδιαφέρον από τους «ευαίσθητους δημοκράτες» και τεχνοκράτες της Ε.Ε. για ανθρώπους που παλεύουν για τα δικαιώματα π.χ. των Παλαιστινίων στη Γάζα και τη Δυτική Όχθη, ή κατά της αστυνομικής βίας και των φυλετικών διακρίσεων στις ΗΠΑ, ή άνθρώπους και οργανώσεις που αγωνίζονται ενάντια στη φτώχεια που πλήττει τα πιο πλούσιες χώρες της Ε.Ε. όπως η Βρετανία, η Ιρλανδία ή και η Γαλλία…
Όσο για τις «αφορμές» που έκαναν φέτος την Ε.Ε. και το Ευρωκοινοβούλιο να ασχοληθεί με τη…Βενεζουέλα (σε περίοδο που σπαράζονται π.χ. οι λαοί χωρών της Α. Μεσογείου) δεν ήταν δύσκολο να επινοηθούν.
Σε δελτίο Τύπου του ευρωκοινοβουλίου μαθαίνουμε πως η Μαρία Κορίνα Ματσάδο επιλέχθηκε επειδή αναδείχθηκε «υποψήφια της αντιπολίτευσης για την προεδρία της Βενεζουέλας για την «Ενωμένη Δημοκρατική Πλατφόρμα» το 2023, προτού αποκλειστεί από τις εκλογές από το ελεγχόμενο από την κυβέρνηση Εθνικό Εκλογικό Συμβούλιο».
Ο διπλωμάτης Ουρρούτια που διαδέχθηκε τη Ματσάδο, επιλέχθηκε επειδή… «κατήγγειλε την μη δημοσίευση των επίσημων αποτελεσμάτων των προεδρικών εκλογών του Ιουλίου 2024 και αμφισβήτησε τη διακήρυξη του (σ.σ. Προέδρου της χώρας) Νικολάς Μαδούρο ότι κέρδισε τις εκλογές, διέφυγε από τη Βενεζουέλα τον Σεπτέμβριο του 2024 και του δόθηκε άσυλο στην Ισπανία».
Το βραβείο Ζαχάροφ έδωσε τη δυνατότητα στη συνέχεια στους βραβευθέντες να ξεράσουν χολή κατά της εκλεγμένης κυβέρνησης της Βενεζουέλας και να αμφισβητήσουν για πολλοστή φορά την εκλογή του Προέδρου Μαδούρο, αφού ως γνωστόν στην Ε.Ε. οι εκλογές είναι «δίκαιες και αδιάβλητες» μόνο όταν βγάζουν το… «επιθυμητό αποτέλεσμα».
Πιο κραυγαλέα περίπτωση από την πρόσφατη της Ρουμανίας υπάρχει;
