Τα αποτελέσματα των πρόσφατων γερμανικών εκλογών αποκάλυψαν μια επικίνδυνη μετατόπιση στο ευρωπαϊκό πολιτικό τοπίο. Η άνευ προηγουμένου άνοδος της λαϊκιστικής ακροδεξιάς, που εξασφάλισε το 20% των ψήφων, παράλληλα με το 29% των συντηρητικών Χριστιανοδημοκρατών, αντικατοπτρίζει μια ευρύτερη τάση που επαναλαμβάνεται σε διάφορες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες τα τελευταία δύο χρόνια – από το Παρίσι ως τη Ρώμη, από τη Βιέννη ως την Πράγα, από τη Βαρσοβία, ως την Αθήνα και άλλες πρωτεύουσες χωρών της Ε.Ε.

Αυτή η πολιτική δυναμική δεν μπορεί να διαχωριστεί από το ευρύτερο παγκόσμιο πλαίσιο, όπου βλέπουμε μια κλιμακωτή συμμαχία μεταξύ των λαϊκιστικών δεξιών δυνάμεων στην Ευρώπη, της κυβέρνησης Τραμπ στην Ουάσινγκτον και της ισραηλινής ακροδεξιάς με επικεφαλής τον Νετανιάχου.

Αυτή η συμμαχία φέρει σοβαρές συνέπειες για το παλαιστινιακό και την ευρύτερη περιοχή.

Με την επιστροφή του Τραμπ στον Λευκό Οίκο, η αυξανόμενη ευθυγράμμιση των περισσότερων ευρωπαϊκών ακροδεξιών κομμάτων με το Ισραήλ και η επέκταση της επιρροής του Ισραήλ μέσα στους ευρωπαϊκούς κύκλους χάραξης πολιτικής, φέρνει στην επιφάνεια ένα νέο πολιτικό άξονα. Έναν άξονα που έχει ρίζες στις ακραίες εθνικιστικές πολιτικές, που είναι εχθρικές προς τη μετανάστευση και τις μειονότητες, χαρακτηρίζεται από ρατσισμό και την άνευ όρων υποστήριξη στο Ισραήλ.  Αυτή η συμμαχία δίνει στο Ισραήλ πρωτοφανές γεωγραφικό πλάτος προκειμένου να επιβάλει τις επεκτατικές πολιτικές του, είτε μέσω σχεδίων εντατικής προσπάθειας περιφερειακής εξομάλυνσης,  ή ακόμη και με την προώθηση του εκτοπισμού του παλαιστινιακού λαού στο πλαίσιο του λεγόμενου οράματος περί μίας «Νέας Μέσης Ανατολής» με επίκεντρο το σχέδιο του «Μεγαλύτερου Ισραήλ».

Στο πλαίσιο αυτό, η Παλαιστίνη γίνεται ο άμεσος στόχος αυτής της τριμερούς συμμαχίας, με την κυβέρνηση Τραμπ να εργάζεται για να ολοκληρώσει την «εκκαθάριση»  του παλαιστινιακού ζητήματος ενώ υποστηρίζεται από μια Ευρώπη που ευθυγραμμίζεται όλο και περισσότερο με το Ισραήλ, επωφελούμενη από την άνοδο δεξιών κινημάτων.

Αντίθετα, η παραδοσιακή παλαιστινιακή προσέγγιση που βασίζεται στη διεθνή νομιμότητα και την παγκόσμια κοινότητα δεν επαρκεί πλέον.

Η νέα πραγματικότητα απαιτεί την αναδιάρθρωση της παλαιστινιακής στρατηγικής που βασίζεται στη μόχλευση συμμαχιών με προοδευτικές δημοκρατικές δυνάμεις στην Ευρώπη και ανερχόμενες παγκόσμιες δυνάμεις όπως η Κίνα, η Ρωσία, η Λατινική Αμερική και ο παγκόσμιος Νότος γενικά, ιδιαίτερα εκείνες που πλήττονται από τις πολιτικές της Ουάσιγκτον σήμερα.

Επιπλέον, οι προσπάθειες διπλωματικής και λαϊκής βάσης πρέπει να ενταθούν για να αντιμετωπίσουν αυτές τις διαφαινόμενες προκλήσεις.

Η άνοδος της δεξιάς και της ακροδεξιάς στην Ευρώπη, η παρουσία του Τραμπ στην εξουσία και η συνεχιζόμενη κυριαρχία της εξτρεμιστικής θρησκευτικής δεξιάς στο Ισραήλ σημαίνουν ότι η επικείμενη φάση θα είναι ακόμα πιο επιθετική προς τον παλαιστινιακό λαό και τον αραβικό κόσμο.

Αυτό απαιτεί μια επείγουσα και στρατηγική παλαιστινιακή και αραβική απάντηση που θα κινείται πέρα ​​από τα αντιδραστικά μέτρα για να αντιμετωπίσει προληπτικά αυτή τη συμμαχία και τα διάδοχα σχήματά της.  Αυτό το ζήτημα πρέπει να αντιμετωπιστεί στην προγραμματισμένη σύνοδο κορυφής στο Κάιρο της 4^ης Μάρτη πριν στερεοποιηθεί σε μια μη αναστρέψιμη πραγματικότητα.