Ύστερα από όλες αυτές τις δεκαετίες, δεν είναι πλέον πολιτικά ούτε ιστορικά ακριβές να περιγράφεται η 5η Ιουνίου 1967 ως απλή «ήττα» (Naksa).
Το πραγματικό παλαιστινιακό ζήτημα αφορά τη φύση της πορείας που επιδίωξαν εξαρχής ΗΠΑ και Ισραήλ.
Είναι αλήθεια ότι το Ισραήλ σήμερα αντιμετωπίζει αυξανόμενη ηθική και πολιτική απομόνωση, αλλά εξακολουθεί να διαθέτει ένα ευρύ δίκτυο διεθνών συμμαχιών.
Το κίνημα της Φατάχ αντιμετωπίζει μία ιστορική ευθύνη στο 8ο συνέδριο που ξεκινά στη Ραμάλα την Πέμπτη, 14 Μαΐου.
Επικίνδυνη είναι η μετάβαση από τη λογική της οικονομικής πίεσης στην Παλαιστινιακή Αρχή στη λογική της πολιτικής αναδιάρθρωσης.
Η ήττα του Όρμπαν ίσως να μην αποτελεί απλώς ευρωπαϊκή είδηση, αλλά ένδειξη περιορισμού του χώρου για πολιτικές όπως αυτές του Νετανιάχου.
Η κατάπαυση του πυρός μοιάζει περισσότερο με σιωπηρή παραδοχή ότι κανείς δεν μπορεί να συντρίψει τον άλλον χωρίς δυσβάσταχτο τίμημα.
Η υπερβολική προσφυγή στη στρατιωτική ισχύ μπορεί να αντανακλά αυξανόμενη ανησυχία για τη φθορά ηγεμονίας.
Ποια θα είναι άραγε η μορφή της μεταβαλλόμενης Μέσης Ανατολής που θα προκύψει από αυτή τη σύγκρουση; Ποια η θέση της Παλαιστίνης;
