Οι επανειλημμένες ισραηλινές δηλώσεις για υπέρβαση ή διάλυση των συμφωνιών του Όσλο δεν είναι καινούριες. Ωστόσο, σήμερα παίρνουν ένα πιο ξεκάθαρο μοτίβο στη σκιά μιας ακροδεξιάς κυβέρνησης που δεν πιστεύει καθόλου στην αρχή της πολιτικής διευθέτησης ενώ η σιωνιστική αντιπολίτευση κάνει ό,τι μπορεί για να επιβάλει τα πεπραγμένα των εποικισμών και της κατοχής στη Δυτική Όχθη, την Ιερουσαλήμ και της Γάζας.
Αυτό ουσιαστικά σημαίνει ότι οι μεταβατικές συμφωνίες που έγιναν στο Όσλο ανοίγοντας έναν στον πολιτικό δρόμο δεν αποτελούν πλέον εγγύηση, είτε όσον αφορά πολιτικές δεσμεύσεις, είτε όσον αφορά τις εξελίξεις επί του πεδίου που σταδιακά έχουν ανατινάξει αυτό τον δρόμο μέσω της γενοκτονίας, του εποικισμού και της παρεμπόδισης της παλαιστινιακής εδαφικής συνέχειας.
Στο πλαίσιο αυτό, το κίνημα της Φατάχ αντιμετωπίζει μια ιστορική ευθύνη στο (προγραμματισμένο για τις 14 Μαΐου 2026) όγδοο συνέδριό του, (σ. μεταφραστή: Το προηγούμενο 7ο συνέδριο έγινε το Νοέμβρη του 2016) καθώς είναι αντιμέτωπο με την εξ ολοκλήρου επαναξιολόγηση της σχέσης αυτής της πορείας στο πλαίσιο επαναδιατύπωσης της παλαιστινιακής εθνικής στρατηγικής υπό το φως αυτού του μετασχηματισμού στη βάση κατανόησης της σύγκρουσης με τις κατοχικές αρχές.
Πολιτική ανασκόπηση και αναφαίρετα δικαιώματα
Αυτό που απαιτείται δεν είναι τα συνθήματα, αλλά μια βαθιά πολιτική ανασκόπηση που επαναπροσδιορίζει τα εργαλεία της πολιτικής σκηνής και δίνει μια ξεκάθαρη απάντηση στο ερώτημα, τι έχει πραγματικά συμβεί επί του πεδίου μετά τις συμφωνίες του Όσλο (1993-1995).
Οποιαδήποτε μελλοντική κατάσταση πρέπει να ξεκινά από την τήρηση αδρανών ως σήμερα εθνικών δικαιωμάτων, όπως το δικαίωμα αυτοδιάθεσης και η άρνηση μεταβίβασης της εθνικής εξουσίας σε «διοικητικό πλαίσιο» υπό την αιγίδα της ισραηλινής κατοχής ή απλής «διαχείρισης της διοίκησης» του πληθυσμού, και η πραγμάτωση ενός παλαιστινιακού εθνικού έργου βάσει ενός ξεκάθαρα φιλελεύθερου οράματος.
Η εξέλιξη αυτή επιβάλλει το «άνοιγμα» στο όγδοο ετήσιο συνέδριο της Φατάχ, παρά τις πολυάριθμες παρατηρήσεις που συνόδεψαν την προετοιμασία των καταλόγων των συνέδρων, ώστε να ξαναδοθεί έμφαση στο ρόλο του κόμματος ως εθνικοαπελευθερωτικού κινήματος. Όχι ως διοικητικό πλαίσιο σε μια υποτιθέμενη πραγματικότητα αλλά για να διαμορφώσει στο συνέδριο του ένα ξεκάθαρο πολιτικό όραμα. Ένα όραμα που θα μπορεί αφενός να αντιμετωπίσει την κατάρρευση της προηγούμενης πορείας που η εθνική μας αρχή έχει χαράξει σαν υποτιθέμενο στάδιο στο μονοπάτι για οικοδόμηση κράτους, (που δεν έχει γίνει μέχρι σήμερα) και αφετέρου να οικοδομήσει πολιτικές και εθνικές αρχές σε συνεργασία με όλα τα μέρη του Παλαιστινιακού Εθνικού Κινήματος.
Με άλλα λόγια, το συνέδριο δεν πρέπει να περιοριστεί στο εκλογικό σκέλος και να ασχοληθεί μόνο με τη σημασία της αλλαγής, της ανάπτυξης και της ανανέωσης των κομματικών εργαλείων. Η πρόκληση που βρίσκεται μπροστά δεν αφορά μόνο την «ανάγνωση» του τέλους μιας φάσης, αλλά την ικανότητα διαμόρφωσης μιας νέας που θα διατηρεί τις εθνικές αξίες με τολμηρή πολιτική και θα επανεξετάσει το Παλαιστινιακό Εθνικό Απελευθερωτικό Σχέδιο μπροστά σε ένα αποικιακό έργο που επιδιώκει την επιβολή κυριαρχίας ισχύος.
*Επιπρόσθετη ιδιότητα γράφοντος: Μέλος του Συμβουλευτικού Συμβουλίου της Φατάχ.
