Η αλήθεια είναι πως τα συγκεκριμένα έργα τού εικαστικού Χριστόφορου Κατσαδιώτη τα οποία βανδάλισε ο Βουλευτής τού κόμματος ΝΙΚΗ Νίκος Παπαδόπουλος, στην Εθνική Πινακοθήκη, δεν είναι της δικής μου αισθητικής, αντίληψης και οπτικής για τα πράγματα.
Προσωπικά, διακρίνω σε αυτά έναν παιδιάστικου τύπου καυστικό σχολιασμό εξ αποστάσεως και δη αφ’ υψηλού που δεν αξίζει ούτε στην κοινωνία, ούτε το να αποκαλείται «Τέχνη», πολλώ δε μάλλον το να εκτίθενται στην Εθνική Πινακοθήκη λες και μάς τέλειωσαν οι ιδιωτικές γκαλερί σ’ αυτή τη χώρα!…
Και όχι, δεν με απασχολεί το εάν έχει ή δεν έχει «κονέ» ο εν λόγω καλλιτέχνης στο σημερινό Υπουργείο Πολιτισμού ή στην Εθνική Πινακοθήκη ώστε να βρίσκονται τα έργα του εκεί.
Αυτό που διακρίνω είναι πως, αντί να ανοίγει διάλογος για το πόσο «υπάνθρωπη» είναι αυτή καθ’ αυτή η λογοκρισία που ‘ναι απ’ τη φύση της, βία και βανδαλισμός μαζί, καλώς ή κακώς, «ανοίγει» για μία ακόμη φορά η κουβέντα για το εάν η τέχνη πρέπει ή δεν πρέπει να έχει όρια.
Το πρώτο πράγμα λοιπόν που, θρησκευόμενοι και μη, οφείλουμε να αντιληφθούμε είναι πως, άλλο είναι μία ιερή εικόνα και άλλο ένας πίνακας ζωγραφικής ή ένα έργο χαρακτικής.
Πέραν τούτου και περνώντας στο διά ταύτα, κάθε καλλιτέχνης, τα όρια της τέχνης του τα τοποθετεί κατ’ ουσίαν ανάλογα με την σχέση που ο ίδιος έχει με την κοινωνία, στην οποίαν και απευθύνει το καλλιτεχνικό του έργο.
Εάν είναι ενεργό μέλος της, η αισθητική, η αντίληψη και η οπτική του θα πηγάζουν απ’ το ίδιο του το βίωμα μες την κοινωνία, η τέχνη του θα το εκφράζει έκδηλα και γι’ αυτό, οι δημιουργίες του θα αποτελούν πρόταση για σκέψη και διάλογο μεταξύ μας μα και εσωτερικά, με τον ίδιο μας τον εαυτό.
Εάν απ’ την άλλη ο καλλιτέχνης είναι αποκομμένος στην «φουσκίτσα» του, τελώντας εν αυλή κάθε λογής κολάκων όπως συμβαίνει με ικανή μερίδα μικρών και μεγάλων, αναγνωρίσιμων και μη καλλιτεχνών κάθε μορφής τέχνης, τότε, στην καλύτερη περίπτωση, τα έργα του δεν θα αποτελούν παρά αποκυήματα μιας εξ αποστάσεως και δη αφ’ υψηλού παρατήρησης της κοινωνίας και γι’ αυτό, πάντα θα χρειάζεται αυτού τού είδους ο καλλιτέχνης να προκαλέσει με παιδιάστικο ή άλλο τρόπο την κοινωνία, μπας και (επι)κοινωνήσει το έργο του πέραν της αυλής των κολάκων μέσα στην οποίαν τελεί.
Όσον αφορά δε στους «ούγκανους» βανδάλους, χρειάζονται καλλιτέχνες του είδους που προανέφερα, διότι κι οι δυο ετεροπροσδιορίζονται, ο ένας απ’ τον άλλον!
Γιατί και οι δυο τους, όντες αποκομμένοι απ’ την κοινωνία, βρίσκουν τον απόλυτο λόγο της ύπαρξής τους ο ένας στον άλλον κι έτσι, καταντούν να είναι συγκοινωνούντα δοχεία που ανταλλάσσουν τη λάσπη τής ατομικιστικής τους απομόνωσης, ώσπου αυτή να γίνει στάσιμος βούρκος να τούς πνίξει…
Κλείνοντας, ας μου συγχωρεθεί η μουσική αυτοαναφορά που κάνω πιο κάτω σε link απ’ το tiktok, αλλά για τον σύγχρονο Βυζαντινοπρεπή κι Αγγλόφωνο ψαλμό, που εμπνεύστηκα προ καιρού ως άνθρωπος που επιμένω να εμπνέομαι απ’ την κοινωνία ως ενεργό μέλος της και απευθυνόμενος σε αυτήν, ομολογώ ευθέως πως για να πλαισιώσω με εικόνα το βίντεο του ψαλμού που θα δείτε, δεν θα επέλεγα ποτέ έργα σαν κι αυτά που βανδαλίστηκαν μα άλλα, αληθινού κάλλους και πραγματικής ουσίας.
Like a Virgin:
@tragoudosavros #Like_a_Virgin | #Τραγουδοσαυρος🦎 με Έργα τού #Στέλιου_Φαϊτάκη (1976-2023) Προσαρμογή τού γνωστού άσματος τής #Madonna, στον μη λειτουργικό ύμνο τού Αγίου Νεκταρίου Αιγίνης με τίτλο "Αγνή Παρθένε Δέσποινα" (19ος αιώνας) 💠🔸️️💠🔹️️💠🔸️️💠🔹️️💠🔸️️💠🔹️️💠🔸️️💠 #Like_a_Virgin | #Tragoudosavros🦎 with Artwork by #Stelios_Faitakis (1976-2023) Arrangement of @madonna 's well known song on the non letourgical hymn "Agni Parthene Despoina" ["Pure (and) Virgin Madonna"] (19th century AD) by the Greek Saint Nectarios of Aegina #ψαλμός #psalm #psalms #byzantine #eclesiastes ♬ πρωτότυπος ήχος – ΤΡΑΓΟΥΔΟΣΑΥΡΟΣ
