Ο Βασίλης Ραφαηλίδης (1934-2000) στη βραδινή τηλεοπτική εκπομπή του Πάνου Παναγιωτόπουλου με τίτλο «ΠΡΟΦΙΛ» στον ΑΝΤ1, κάπου στις αρχές της δεκαετίας του 1990 έλεγε:
«Ο φασισμός δεν είναι κοινωνικό καθεστώς. Είναι καθημερινή, υπαρκτή και υφέρπουσα κατάσταση…
… Ο φασισμός ήταν και παραμένει, παραφθορά και παραποίηση του Σοσιαλισμού!
Μην ξεχνάμε ότι ο Μουσολίνι ήταν στέλεχος του Σοσιαλιστικού Κόμματος της Ιταλίας κι ότι το 1920 ‘λάνσαρε’ μια πρωτοφανέρωτη μέχρι τότε θεωρία!
Είχε πει ότι η διαπίστωση του Μαρξισμού πως οι Κοινωνικές Τάξεις είναι δύο, η Αστική και η Προλεταριακή, είναι ‘λάθος’, διότι υπάρχει – έλεγε – και η Τάξη των Μικρομεσαίων ή αλλιώς Μικροαστών κι ότι είναι μάλιστα Τάξη αυτόνομη!…
… Εμείς λοιπόν (σ.σ. οι Κομμουνιστές) λέμε ότι αυτοί δεν είναι παρά ‘μικροί αστοί’ που ονειρεύονται το μεγάλωμά τους. Να περάσουν στην ανώτερη κοινωνικά τάξη.
Δηλαδή, το όνειρο κάθε ψιλικατζή ν’ ανοίξει σούπερ μάρκετ!…
Το όνειρό τους να γίνουν μεγάλοι Καπιταλιστές!…»
Εγώ πάλι ως Τραγουδόσαυρος που ‘μαι, αυτούς τους λέω «Καπιταλίστας» όπως λέμε «Ατενίστας». Άλλωστε, Καπιταλιστές πραγματικοί και μεγάλοι, είναι μονάχα οι μεγαλοαστοί που «ρουφάνε» ολονών μας το «μεδούλι» αποτελεσματικά, προωθώντας την εξάπλωση και συντήρηση του λαϊκισμού αναμεταξύ μας για να συσκοτίζουν τις συνειδήσεις μας και να διαιωνίζουν έτσι την εξουσία τους διά του ελέγχου μας – «Καπιταλίστας» λοιπόν…
Και συνέχιζε ο Ραφαηλίδης επισημαίνοντας:
«… Ο λαϊκισμός έχει εξαπλωθεί παντού σήμερα, σε κάθε κοινωνικό στρώμα και σε κάθε αστικό κόμμα ανεξαιρέτως!
Κι είναι τόσο επικίνδυνο φαινόμενο, όσο το περιέγραψε κι ο Λένιν μιλώντας για τους “ναρόντνικους”, δηλαδή τους λαϊκιστές…
… Ο μικροαστισμός λοιπόν των κατά Μουσολίνι μικρομεσαίων, είναι πλέον κατάσταση.
Και αυτοί όλοι μονίμως ονειρεύονται, όχι την κατάργηση του μηχανισμού που παράγει τη φτώχεια, αλλά το να γίνουν αυτοί πλούσιοι! Με οποιονδήποτε τρόπο!
Αυτή η ‘προαγωγή’ στην ανώτερη τάξη, είναι το μόνιμο όνειρο κάθε μικροαστού.
Κι ήρθε ο Μουσολίνι και είπε πως αυτούς τους ‘κακομοίρηδες’ τους μικρομεσαίους – “μικρομεσαίος” είναι όρος που εφηύρε ο Μουσολίνι – πρέπει να τους προστατεύσουμε ΚΑΙ απ’ τους Αστούς επειδή τους φράζουν την κοινωνική άνοδο ΚΑΙ απ’ τους Προλετάριους, επειδή τους πολεμούν για να τους κάνουν να εκπέσουν ταξικά στο δικό τους επίπεδο φτώχειας…»
Όλα αυτά τα παρέθεσα, μπας και καταλάβουμε ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ το πόσο «αντισυστημικές» ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ και ως εκ τούτου, το πόσο μουσολίνικες και γι’ αυτό ουσιωδώς επικίνδυνες ΕΙΝΑΙ
- κάτι λαϊκίζουσες «Ζωΐτσες» και «Λατινοπούλες»,
- κάτι λαϊκίζοντες «Βελόπουλοι», «Παπαδόπουλοι» και «Νατσιοί»,
- κάτι «Παππάδες» Ευρω-βουλευτο-μπασκετ-μπωλ-ίστες,
- κάτι «μωρά στις πίστες», μαζί και
- κάτι «ΝεοΑριστερίστες», «τΣΥΡΙΖΐστες», «Μπαρουφάκηδες» και «Κασσελίστες»,
όλοι τους επίδοξοι και επικίνδυνα λαϊκίζοντες «στυλίστες» του… «Ακραίου Κέντρου», της… «Σοβαρής Ακροδεξιάς» και του… «Ευρέως Φάσματος της Αριστεράς» που λεν και στο χωριό μου κάτι «φτωχά μεγαλεία» κατ’ όπως τους μάθανε να λένε.
Και πείτε μου τώρα γιατί να μην έχω πτυχία να τα σκίσω ο απόφοιτος Λυκείου…
Μάλλον επειδή δεν άκουγα τη μάνα μου που μού ‘λεγε να σπουδάσω, να ‘χω ένα χαρτί στα χέρια μου που τώρα, μ’ όλ’ αυτά που βλέπω, ακούω και που εν πλήρη συνειδήσει διακρίνω, θα το ‘σκιζα και θα πήγαιναν τσάμπα οι σπουδές…
Τα λόγια όμως αυτά του αθάνατου Βασίλη Ραφαηλίδη, τα παρέθεσα και για έναν ακόμη λόγο.
Επειδή αναπόφευκτα, με παρέπεμψαν σε δυο «πολυπαιγμένες» και πασίγνωστες φιγούρες του Ελληνικού πολιτικού και τηλεοπτικο-κοινωνικού βίου που είναι εμβληματικές εκπρόσωποι των δύο καίριων σημείων που ο ίδιος θίγει:
- του «ονείρου» του κάθε μικροαστού να γίνει «Καπιταλίστας» απ’ τη μια και
- του λαϊκισμού απ’ την άλλη,
όπου και τα δύο αποτελούν χαρακτηριστικά του φασισμού, πού ‘ναι επικίνδυνη, καθημερινή, υπαρκτή και υφέρπουσα κατάσταση και που γι’ αυτό καθιστούν τον φασισμό, διόλου εύκολα αντιληπτό!
Η μια φιγούρα λοιπόν από «μικρομεσαία», έγινε πάμπλουτη εκπληρώνοντας το μικροαστικό της «όνειρο».
Από «ψιλικατζού», τα κατάφερε και «προήχθη» σε «σουπερμαρκετατζού» και βάλε!
Και καθώς φαίνεται, η με κάθε ευκαιρία δεδηλωμένη πίστη της στα θεία, έπαιξε καταλυτικό ρόλο!
Λίγο ο κόσμος που ‘τανε πολύς στην εκκλησιά, λίγο το λιβάνι που ‘τανε ντουμάνι, λίγο ο δεξιός ψάλτης που ‘τανε καλλίφωνος, της ήρθε μια λιγοθυμιά και… δε ήθελε και πολύ για να γίνει το «θαύμα» του «ονείρου» πραγματικότητα!
Μετά, με τόσα φράγκα που είχε πια στα χέρια της, «λάδωσε» από ‘δω, «λάδωσε» από ‘κει,
- ΚΑΙ τους Ολυμπιακούς Αγώνες μας έφερε
- ΚΑΙ δυο φορές Επιτρόπισσα έγινε
- ΚΑΙ την ενημέρωσή μας την «ανεξάρτητη» και «έγκριτη» ανέλαβε για ένα μικρό διάστημα μέσω ραδιοτηλεοπτικών μέσων που απέκτησε
- ΚΑΙ τα εφοπλιστικά συμφέροντα της μεγαλοαστικής οικογένειας που την πλούτισε αύξησε στη χώρα μας.
Διότι ήξερε και ξέρει η εν λόγω φιγούρα πως πλούσιος που δεν ασχολείται με τα κοινά, είτε υπογείως, είτε φανερά, δεν παραμένει πλούσιος!
Και επιπλέον, «δικαίωσε» και τ’ «όνειρο» κάθε «μικρού αστού» για κοινωνική άνοδο που γι’ αυτό καθ’ αυτό το σύστημα, αποτελεί υπηρεσία μεγάλη!
Τώρα, η άλλη φιγούρα, ούσα πάμπλουτη απ’ τα γεννοφάσκια της, δεν είχε ποτέ τέτοιες «καούρες».
Ήταν πάντα… «γλυκιά»…
Κι αφού λεφτά είχαν άπειρα ο μπαμπάς κι η μαμά, το μόνο που ‘θελε ήταν να περνάει καλά, όπως έχει επανειλημμένα δηλώσει.
Και το «θέλω να περνάω καλά», το ‘χε και το ‘χει αδιόρατα συνυφασμένο με το «θέλω την προσοχή σας γιατί ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ κι άλλη σαν κι εμένανε ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ!».
Μεταξύ λοιπόν Νέας Υόρκης και Κολωνακίου, Ελβετικών Άλπεων και Διονύσου, Καλιφόρνιας και Εκάλης, London City και Μυκόνου, βρήκε η φιγούρα διόλου τυχαία ΜΟΝΟ στην Ελλάδα «χώρο»,
- αρχικά για να διαφημίσει εσώρουχα φορώντας τα και πολύ μετά
- για να προάγει τον δικό της χιουμορίζοντα λαϊκισμό, ανάγοντάς τον μάλιστα σε πιασάρικη παντιέρα που ‘γινε αποδεκτή και του συρμού, γιατί είναι λαϊκισμός της αστίλας και του αφ’ υψηλού, δηλαδή, ακόμη πιο επικίνδυνος απ’ όλα τ’ άλλα είδη, αφού συγκαλύπτει αποτελεσματικά, ακόμη και το γεγονός ότι είναι όντως λαϊκισμός!
- Πορεύτηκε μ’ αυτόν η φιγούρα, αυτοπροαγόμενη εν ελαφράδα, αναλαμβάνοντας κιόλας στην πορεία και μερικά «τίποτα» που τα ‘κανε «κάποια» παίζοντάς το manager.
- Για ένα διάστημα μάλιστα, κάποιοι μπόλικοι «μικροί αστοί» της χώρας μας εξέλεξαν την εν λόγω φιγούρα και στην Τοπική Αυτοδιοίκηση, μετανιώνοντάς το μετά πικρά και τραγικότατα ως «μικροί αστοί» που ήταν…
Σήμερα, η γεννημένη πάμπλουτη, φιλόκαλη, πάντα φαινομενικώς αλαφριά μα διαρκώς λαϊκίζουσα φιγούρα, η οποία ήταν και στο ΛΑΟΣ τού Καρατζαφέρη τον καιρό που αυτό «κλώσαγε» την Χρυσή Αυγή,
- εξακολουθεί να λαϊκίζει χιουμοροειδώς στο youtube και στα social media γενικώς, μ’ έναν «στρατό» από νεαρά αρσενικά «δουλάκια» να την περιστοιχίζουν, για να μπορεί να εμέζει πάνω τους καφρίλα on camera ενώ της βγάζουν τη δουλειά.
Ναι, καλά καταλάβατε!
Ο λόγος για την Γιάννα Δασκαλάκη-Αγγελοπούλου απ’ τη μια και για τον Ηλία Ψινάκη απ’ την άλλη.
Σαφώς και μιλάμε για πολύ φιγούρα κι από ουσία μηδέν!
Αυτών των δύο η καθημερινή, υπαρκτή και υφέρπουσα ουσία που εκπροσωπεί εν λαϊκισμώ τον φασισμό τόσο επάξια, που τον καθιστά επικίνδυνο, αφού τον κάνει αόρατο!
Το χρήμα να ρέει άφθονο στις τσέπες τους, τα εγώ τους να ικανοποιούνται κι όλα τ’ άλλα μαζί μ’ όλους εμάς, τα ‘χουν γραμμένα και μας έχουνε γραμμένους ξέρετε που…
Μα στα παλαιότερα των υποδημάτων τους φυσικά που επειδή δεν προλαβαίνουν να παλιώσουν μιας και τ’ αλλάζουν κάθε μέρα, χάρη μας κάνουν που μας απευθύνονται κιόλας!
Και ίσως τώρα κάποιοι πουν:
«Μα μας ξεβλαχεύουν»!
Όχι, αυτό είναι από άλλη φιγούρα, αλλά της ίδιας «ποιότητας»…
«Μας διασκεδάζουν»!
Πάλι όχι, γιατί κι αυτό είναι από άλλες φιγούρες…
Αυτές που λαϊκίζουν πρωί και μεσημέρι στις τηλεοράσεις
- είτε κουτσομπολεύοντας τα μη εν δήμω του κάθε αναγνωρίσιμου,
- είτε χωρατεύοντας λαϊκίστικα, μαζί με τους λογής επικίνδυνα λαϊκίζοντες «στυλίστες» του «Ακραίου Κέντρου», της «Σοβαρής Ακροδεξιάς» και του «Ευρέως Φάσματος της Αριστεράς», ανεβάζοντάς τους δημοσκοπικά…
Μήπως «Μας ενημερώνουν»; Ούτε…
Αυτές είναι άλλες, μεγαλοαργυρόνητες φιγούρες, που λαϊκίζουν επίσης αδιόρατα και επικίνδυνα, προσποιούμενες τους επαγγελματίες «υπηρέτες» της ενημέρωσης…
«Μάς ψυχαγωγούν»! Άντε πάλι…
Αυτό το κάνουνε φιγούρες που είτε λαϊκίζουν με ευγλωττία, είτε λαϊκίζουν μέσα απ’ την κάθε μορφής τέχνη που καταπιάνονται, προσπαθώντας να μας πείσουν πως ό,τι λένε κι ό,τι κάνουν διαθέτει βαρύτητα και πως γι’ αυτό, πρέπει να μας ενδιαφέρει κιόλας…
Τελικά, διαπιστωμένα, δεν είναι μόνο η Γιάννα κι ο Ηλίας.
Είναι ολόκληρο το σύστημα που φασίζει επικίνδυνα εν λαϊκισμώ:
- με όποιον μας λέει είτε ευθέως, είτε εμμέσως «ψήφισέ με κι άστα όλα πάνω μου»,
- με ό,τι και μ’ όποιους πείθουν το υποσυνείδητό μας πως η οικονομική και κοινωνικά ταξική ανέλιξη είναι κάτι το εφικτό κι ότι είναι πραγματοποιήσιμος στόχος, ενώ δεν είναι παρά ένα έξυπνα, μεθοδικά και επιστημονικότατα φυτεμένο «όνειρο» που συμφέρει μονάχα τους πιο πάνω που μας το φύτεψαν,
- με ό,τι φτάνει εύκολα στα μάτια και τ’ αυτιά μας ζητώντας μας να το πιστέψουμε δίχως πρώτα να το ερευνούμε,
- με ό,τι αγγίζει με ευκολία τις αισθήσεις μας παρασύροντάς τες και
- με ό,τι μας περιστοιχίζει καθημερινά και υπαρκτά όντας υφέρπον,
καθιστώντας έτσι τον φασισμό πιο επικίνδυνο από ποτέ, επειδή τον κάνει αόρατο!
