Πάσχα είχαμε, προς την Ανάληψη οδεύουμε κι έτσι, θέλοντας και μη, ο νους πήγε αναπόφευκτα στην ισχυρότατη εκείνη διοικητική, οργανωτική και στρατιωτική δομή που κατέστησε τον Χριστιανισμό επίσημη και κυρίαρχη θρησκεία, την Βυζαντινή Αυτοκρατορία, η οποία υπήρξε μάλιστα η μακροβιότερη αυτοκρατορία παγκοσμίως, με διάρκεια ζωής 1.123 χρόνια (11 Μαΐου 330μ.Χ.- 29 Μαΐου 1453μ.Χ.). Μάη ιδρύθηκε, Μάη κατέρρευσε!
Πολλές οι Δυναστείες που την διοίκησαν, πάμπολλα τα φωτεινά και σκοτεινά τους σημεία και φυσικά, σε αντίθεση με την υπόλοιπη Ευρώπη, όντως υπήρχε αποχετευτικό σύστημα στο Βυζάντιο που, όπως θα δούμε, είχε «λύματα» που «υπερχείλιζαν», κάνανε κουμάντο κι είναι τα ίδια μέχρι σήμερα, το ίδιο κραταιά, δυσώδη και αναπόφρακτα…
Όχι, δεν «έπαθα» Κατακουζήνα. Απλά, επειδή οι νόμοι των ελάχιστων μα ισχυρών αλλάζουν μονάχα τους λεκτικούς ορισμούς τους μέσ’ τους αιώνες δίχως ποτέ να αλλάζει η εκμεταλλευτική τους ουσία κι επειδή ούτε η κοινωνία έπαψε ποτέ να χειραγωγείται απ’ αυτούς, ο νους πήγε εκεί επειδή στο Βυζάντιο, υπήρξε μια Δυναστεία που δυο απ’ τους Αυτοκράτορές της «φλέρταραν» με τον Σοσιαλισμό ή τουλάχιστον με ό,τι αναγνωρίζουμε σήμερα ως Σοσιαλιστικό!
Και το μένος με το οποίο πολεμήθηκαν και ταυτόχρονα λοιδορήθηκαν και από τους λιγοστούς βαθύπλουτους εκείνης της εποχής και απ’ την Εκκλησία μαζί, αποδεικνύει του λόγου το αληθές!
Ο λόγος για την Δυναστεία των Ισαύρων (717μ.Χ.-802μ.Χ.), όπου ακόμη κι αυτό καθ’ αυτό το όνομα με το οποίο έμεινε γνωστή έως και σήμερα, αποτελεί υποτιμητικό παρατσούκλι, δημιουργημένο σκόπιμα από την τότε άρχουσα τάξη σε «αγαστή συνέργεια» με την Εκκλησία!
Τύφλα να ‘χουν δηλαδή τα έμμισθα τρολ της Ομάδας Αλήθειας και τα πάλαι ποτέ, μα εξ ίσου έμμισθα δασκαλάκια τους, τα τρολ του ΣΥΡΙΖΑ, «άξια» κι αυτά με τη σειρά τους αποπαίδια του ΠΑΣΟΚογέννητου αυριανισμού!
Μιλάμε για τρολιά διάρκειας 13ών αιώνων και βάλε, όχι αστεία!
Πρώτος Αυτοκράτορας της Δυναστείας των Ισαύρων ήταν ο Λέων Γ’ (685μ.Χ.-741μ.Χ.), ο οποίος είχε τον θρόνο από το 717μ.Χ. έως τον θάνατό του το 741μ.Χ.
Ήταν βοσκός που γεννήθηκε στην Θράκη και το βαφτιστικό του όνομα ήταν Κόνων. Οι γονείς του, είχαν μετεγκατασταθεί εκεί από την Γερμανικεία της Κομμαγηνής Επαρχίας στην τότε βόρεια Συρία (σημερινή νοτιοανατολική Τουρκία, κοντά στα σύνορά της με την σημερινή Συρία). Τα στρατιωτικά και διπλωματικά του επιτεύγματα δε για την υπεράσπιση της αυτοκρατορίας πριν και κατά την διάρκεια της ηγεσίας του, υπήρξαν μνημειώδη!
Αποδυνάμωσε και νίκησε δυο φορές τα τότε πολύ ισχυρά στρατεύματα των Αράβων που πολιορκούσαν και την Μικρά Ασία και την Κωνσταντινούπολη μαζί, κατόρθωσε να συνθηκολογήσει αποτελεσματικά με τους Βουλγάρους που έπλητταν την αυτοκρατορία στα βορειοδυτικά της σύνορα και επιπλέον, μπόρεσε να αποτρέψει διπλωματικά προσπάθειες απόσχισης της Κριμαίας και της Σικελίας που επιχειρήθηκαν από τους διοικητές αυτών των περιοχών, οι οποίοι είχαν αποδειχθεί… «πρόγονοι του Ισνογκούντ»…
Οι κοινωνικο-οικονομικές συνθήκες που επικρατούσαν τότε στην Αυτοκρατορία ήταν οικτρές! Και στην δεινότητά τους, συνέτειναν περεταίρω ο διαρκής κίνδυνος των Αράβων στα νότια και ανατολικά, των Βουλγάρων στα βορειοδυτικά, αλλά και η πολιτική «κόντρα» εξουσίας που, με πρόσχημα τις δογματικές επιταγές του θρησκεύματος, μένονταν από τότε μεταξύ Κωνσταντινούπολης και Ρώμης η οποία, μεταξύ άλλων, είχε υπό την εκκλησιαστική της «εποπτεία» (η παπική Ρώμη) Θεσσαλία, Κυκλάδες και Κρήτη, παρ’ ό,τι αυτές οι περιοχές ανήκαν διοικητικά στην Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, δηλαδή στο Βυζάντιο.
Η αυτοκρατορία χρειαζόταν επειγόντως χρήματα και η κοινωνία της «εκλιπαρούσε» για στήριξη, διότι βρισκόταν σε σχεδόν απόλυτη ένδοια.
Έτσι, το 726μ.Χ., ο Λέων Γ’ αποφάσισε την «επιδιόρθωσιν» των νόμων «εις το φιλανθρωπότερον» όπως διατείνονταν σε μια απ’ τις εισαγωγικές παραγράφους της αποκαλούμενης «Εκλογής», δηλαδή της σειράς νόμων που υπήρχαν ήδη από την εποχή του Ιουστινιανού Α’ για την εύνομη και εύρυθμη λειτουργία της αυτοκρατορίας και που, όπως θα διαπιστώσουμε, όντως έλαβαν επιδιόρθωσης αλλά και καίριες, πραγματικά φιλανθρωπότερες, προσθήκες.
Βάσει της επιδιορθωμένης «Εκλογής» λοιπόν, ο Λέων Γ’:
- μοίρασε την ακριτική γη στους ανθρώπους που την καλλιεργούσαν και που την προστάτευαν απ’ τους εισβολείς, αφού όμως πρώτα την κατέσχεσε από τους πάμπλουτους γεωκτήμονες που την κατείχαν έως τότε.
Αυτό, ήταν ένα αρχικό, αλλά ομολογουμένως διόλου αμελητέο πλήγμα στην Βυζαντινή φεουδαρχία, τα λιγοστά πάμπλουτα μέλη της οποίας δεν μπορούσαν να αντιδράσουν, επειδή ο εν λόγω νόμος, αποσκοπούσε φανερά στην αποτελεσματικότερη φύλαξη των συνόρων της αυτοκρατορίας!
Για να μην μιλήσουμε για τον θρύλο του «Διγενή Ακρίτα» που ευτυχώς για ‘κείνον και για ‘μας δεν ήταν πρόγονος της Έλενας Ακρίτα… ο οποίος δεν θα υπήρχε έως τις μέρες μας δίχως αυτήν την κοινωνική παρέμβαση του Λέωντος Γ’ και που χάρη στην εφαρμογή της ήταν που οι ακρίτες, αντί να παραμείνουν δούλοι μερικών πλούσιων αρχόντων, κατείχαν πλέον τη δική τους γη, ζώντας πια τις οικογένειές τους απ’ αυτήν, δουλεύοντάς την και υπερασπίζοντάς την. Δηλαδή, ό,τι πιο δίκαιο μπορούσε να νομοθετηθεί τότε, πάντα βασισμένο στην ανάγκη, όπως άλλωστε και κάθε τι άλλο στην ιστορία!
Εν συνεχεία, βάσει της «Εκλογής» που, σημειωτέον, ήταν επίτηδες διατεταγμένο να γραφτεί σε απλή γλώσσα ώστε να είναι καταννοητή απ’ όλους, ακόμη κι απ’ τους απαίδευτους κι αγράμματους, οριζόταν για πρώτη φορά στα χρονικά της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας ότι:
- Όλοι οι πολίτες είναι ίσοι απέναντι στο νόμο δίχως διάκριση μεταξύ πλουσίων και φτωχών, κάτι που αποτέλεσε επιπλέον πλήγμα για την εξουσιαστική ισχύ των φεουδαρχών του Βυζαντίου,
- Οι μικροί αγρότες, δεν μπορούν να χάσουν τα χωράφια τους από τους δανειστές τους (εύποροι μεγαλοκτηματίες) για οποιονδήποτε λόγο και υπό οποιονδήποτε τρόπο, κάτι που έβαζε τέρμα στις κατασχέσεις και σήμαινε περεταίρω αποδυνάμωση των φεουδαρχών,
- Επιβάλεται κοινός φόρος σε όλους, συμπεριλαμβανομένων των πλουσίων [δεν φορολογούταν μέχρι τότε(!…)] καθώς και στην ακίνητη Εκκλησιαστική και Μοναστηριακή περιουσία – κάτι που έκανε την οικονομικά επιφανέστατη ισχύ της εξουσίας των τότε πλουτοκρατών και της Εκκλησίας μαζί να «τρίξει» συθέμελα και τέλος,
- Απαγορεύεται σε κληρικούς και μοναχούς να διδάσκουν στα σχολεία, με σαφή στόχο την αφαίρεση της δυνατότητας της τότε θρησκευτικής εξουσίας απ’ το να επηρεάζει και να διαπλάθει τις συνειδήσεις των νέων.
Σε αυτό το σημείο, ας αναλογιστούμε σοβαρά ότι μιλάμε για τον 8ο μ.Χ. αιώνα! 10 ολόκληρους αιώνες πριν απ’ το «Κοινωνικό Συμβόλαιο» του γνωστού γαλλόφωνου Ελβετού Ζαν-Ζακ Ρουσσώ!
Ε, πόσα να «αντέξουν» πια οι «δύσμοιροι» πάμπλουτοι κι οι «κακόμοιροι» ιεράρχες…
Γι’ αυτό και συνασπίστηκαν «ριζοσπαστικά»! Και μεταξύ άλλων, έβαλαν αργότερα «εν Θεώ» τον μοναχό Θεοφάνη τον Ομολογητή, έναν «άξιο» πρόγονο των τΣΥΡΙΖοτρόλ και της Ομάδας Αλήθειας, να διαπράξει μεταθανάτια δολοφονία χαρακτήρα! Να γράψει δηλαδή για να διαδοθεί ότι ο Λέων Γ’ καταγόταν απ’ την Ισαυρία, μια εξέχως κακόφημη τότε ορεινή περιοχή της Μικράς Ασίας με κατοίκους της τους Ισαύρους, οι οποίοι ήταν αδίστακτοι ληστές και μακελάρηδες…
Έτσι του «έμεινε» το «Ίσαυρος» που προσαρτήθηκε και σ’ όλη του την Δυναστεία…
«Κλαίγανε» κιόλας οι εικόνες με πιο «μαύρο δάκρυ» απ’ όσο σήμερα λόγω της «κύλισης» του Ισαύρου στην «ασέβεια» προς «τας μέχρι τότε εγκοσμίους και μεταφυσικάς αρχάς», χαρίζοντας έτσι στην Εκκλησία περισσότερη μαζική υποταγή απ’ τους πιστούς και πιο πολλά real estate τάματα, με αποτέλεσμα η Εκκλησιαστική και Μοναστηριακή περιουσία να ανέρχεται σχεδόν στο ¼ της συνολικής έκτασης της Αυτοκρατορίας!
Όμως, ο Λέοντας δε «μάσαγε» απ’ αυτά!
Παρ’ ό,τι ο ίδιος πιστός λοιπόν, διέταξε να ανεγερθούν όλες οι εικόνες σε υψηλά σημεία των ναών, ώστε να μην τις φτάνουν οι πιστοί, μη και παρ’ ελπίδα αρχίσουν να απεξαρτώνται απ’ την θρησκοληψία που τους διακατείχε λόγω της ανασφάλειας από την εξαθλίωση που βίωναν καθημερινά – μπας και αποδυναμωνόταν η επιρροή των εξουσιαστών τους επάνω τους κι αλλάζανε τα πράγματα. Δυστυχώς, τα λιγοστά μα κραταιά και «δυσώδη λύματα» της κοινωνίας, είχαν από τότε δεινούς μηχανισμούς στα χέρια τους που, εφαρμόζοντάς τους, απέτρεψαν να «αποφραχθεί» το αποχετευτικό σύστημα στο Βυζάντιο. Γιατί εάν «αποφραζόταν», θα κατέληγαν στην θάλασσα μαζί με τη σήψη τους «να τους φάνε τα μαύρα τα ψάρια και το αρμυρό νερό» που έλεγε και η Σωτηρία Μπέλλου.
Έτσι, πατώντας επάνω στην βαθιά θρησκοληψία των πιστών που τα ίδια τα «λύματα» καλλιεργούσαν και ενίσχυαν σκόπιμα, μηχανεύτηκαν να αποπροσανατολίσουν αποτελεσματικά την κοινωνία απ’ τα αληθινά της προβλήματα, ξεκινώντας την εικονομαχία. Που τί ήταν; Ένας «πιασάρικος» τρόπος που εφευρέθηκε απ’ τους συμφεροντολάγνους πολέμιους των όντως φιλανθρωπότερων νόμων του αυτοκράτορα, για να βάλει η τότε κοινή γνώμη σε προτεραιότητα τα της επόμενης ζωής, ώστε σ’ ετούτη τη ζωή, να διαφυλαχθούν τα οικονομικά και εξουσιαστικά συμφέροντα φεουδαρχών και ιεραρχών…
Με εξαίρεση την παραχώρηση της ακριτικής γης στους ακρίτες, δυστυχώς, τίποτε απ’ όλα όσα όριζε η νέα «Εκλογή» δεν μπόρεσε να εφαρμοστεί καθολικά στην αυτοκρατορία και στο έπακρο γιατί, όπως είδαμε, ο «Συνασπισμός της Ριζοσπαστικά Βοθρολυματικής Δεξιάς του Κυρίου» ως κραταιός που ήταν κι έχοντας βαρβάτους μηχανισμούς χειραγώγησης των μαζών στα χέρια του, βρισκόταν σε… «πλεύση ελευθερίας» που δεν σταμάταγε με τίποτα…
Όμως, ο Λέων Γ’, είχε γιό τον Κωνσταντίνο Ε’ (717μ.Χ.-775μ.Χ.) που τον διαδέχτηκε στον θρόνο (741μ.Χ.-775μ.Χ.) και που αποδείχτηκε «σοσιαλιστικότερος» του πατέρα του!
Ο Κωνσταντίνος Ε’ λοιπόν, πέρα απ’ το ότι θέλησε κι εκείνος να «κόψει» το «βήχα» των πλουσίων και δη της υψηλής ιεραρχίας της Εκκλησίας ακόμη πιο αποφασιστικά, αναγνώρισε επιπλέον πως για να ευδοκιμήσει η αυτοκρατορία, πρέπει πρώτα να ευδοκιμεί η κοινωνία της και πως αυτό δεν επρόκειτω να συμβεί, εάν πρώτα δεν λευτερωνόταν το ανέκαθεν πιο υποτιμημένο, υποβαθμισμένο και καταπιεσμένο μα ζωτικότατο τμήμα της-κλειδί, οι γυναίκες!
Έτσι, μέσα σ’ όσα είχε νομοθετήσει ο πατέρας του, προσέθεσε και τα ακόλουθα:
- Δήμευσε την Εκκλησιαστική και Μοναστηριακή περιουσία,
- Κατέστησε τις γυναίκες ισότιμες με τους άντρες απέναντι στο νόμο,
- Έδωσε κληρονομικά δικαιώματα στις γυναίκες γιατί δεν είχαν τέτοιο δικαίωμα μέχρι τότε,
- Θέσπισε Αυτοκρατορική χορηγία στις άπορες χήρες και δικαίωμα παραχώρησης οικίας σε αυτές (κάτι σαν σημερινή σύνταξη χηρείας μαζί με κοινωνική πολιτική μέριμνας) και τέλος,
- Οι γυναίκες, ως ισότιμες πλέον με τους άντρες απέναντι στο νόμο, είχαν πια το δικαίωμα να απευθύνονται στον Αυτοκράτορα, με ερωτήσεις και προβληματισμούς που είχαν επάνω σε κοινωνικά και διοικητικά ζητήματα.
Το ότι διέταξε να υψωθούν οι εικόνες στους ναούς ακόμη ψηλότερα και να απαγορευτεί το προσκύνημά τους, ήταν… «κερασάκι» στην «τούρτα» που, παρ’ ό,τι δεν μπορεί επ’ ουδενί να επικροτηθεί, αναδεικνύει άθελά της το «τέρας» το οποίο προσπαθούσαν κι οι δυο αυτοκράτορες να πολεμήσουν. Δηλαδή, το τιτάνειοψυχοσυναισθηματικό μέγεθος της υπερισχύος των σκόπιμα εμφυτευμένων, διαδεδομένων, διατηρημένων και ενισχυμένων θρησκοληψιών που διέπουν την κοινωνία, καθιστώντας την έτσι εύκολα αγομένη και φερόμενη από μια ολιγομελέστατη, μα πανίσχυρη, ελίτ συμφερόντων.
Και εννοείται πως ούτε αυτός γλίτωσε απ’ τα Βυζαντινά τρολ αφού, «τῷ καιρῷ ἐκείνω», διαδόθηκε εντέχνως και παντού ότι είχε δήθεν αφοδεύσει στην κολυμβήθρα την ώρα της βάφτισής του και που γι’ αυτό, έμεινε γνωστός έως τα σήμερα ως «Κωνσταντίνος Ε’ ο Κοπρώνυμος»…
Υποψιάζομαι πως όλα όσα γνωστά και μη διαβάσατε πιο πάνω, δεν αρέσουν σε κανέναν Αλαφούζο, Αγγελόπουλο, Βαρδινογιάννη, Κοπελούζο, Ηλιόπουλο, Λάτση, Βασιλάκη, Μελισσανίδη, Μαρινάκη ή Σαββίδη, σε κανέναν Τασούλα, Δένδια, Μητσοτάκη, Κακλαμάνη, Σαμαρά, Γεραπετρίτη, Βαρβιτσιώτη, Άδωνι, Βορίδη, Πλεύρη, Βελόπουλο ή Νατσιό, σε καμιά Λατινοπούλου, Μπακογιάννη, Διαμαντοπούλου, Ακρίτα, Μπατζελή, Αχτσιόλου, Σακελλαροπούλου, Αδειλίνη, Αλειφεροπούλου ή Κωνσταντοπούλου, σε κανέναν ζώντα και μη Παπανδρέου, Κουτσόγιωργα, Πέτσο, Κασσελάκη, Τσίπρα, Κωνσταντόπουλο, Βαρουφάκη, Τσακαλώτο, Φάμελλο, Πολάκη, Μπιμπίλα, Κυρίτση, Χριστοδουλάκη, Κωνσταντινόπουλο ή Ανδρουλάκη, σε κανένα απ’ τα έμμισθα τηλεοπτικά ή διαδικτυακά τρολ όλων των παραπάνω και σε κανέναν και καμιά που η αντίληψή τους για την κοινωνία «βρίσκεται σε αγωνία Γλύκατζη και Αρβελέρ γωνία» που θα ‘λεγε κι ο τρισαγάπητος απ’ όλους Θάνος Αλεξανδρής.
Και δεν τους αρέσουν, γιατί ενώ απ’ τη μια η ιστορία είναι ενδιαφέρουσα, απ’ την άλλη, όταν η γνώση της γίνεται κτήμα του λαού, ενδέχεται αυτός να την πάρει στα σοβαρά, να τον κινητοποιήσει και να καταστεί «επικίνδυνη» για κάθε είδους «λύμα»!
