Αρχικά, στις 10 Μαΐου 2024, η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ υιοθέτησε το ψήφισμα ES-10/23, που αναβάθμιζε τα δικαιώματα της Παλαιστίνης στον Οργανισμό σε Κράτος Παρατηρητή, χωρίς να προσφέρει πλήρη ένταξη, προτρέποντας το Συμβούλιο Ασφαλείας να εξετάσει «ευνοϊκά» το αίτημά της και επηρεάζοντας μια σειρά δικαιωμάτων.
Το αποτέλεσμα υπέρ ή κατά του ψηφίσματος ήταν περισσότερο εντυπωσιακό αν στάθμιζε κανείς όχι απλώς τον αριθμό των κρατών (143 Υπέρ, 9 Κατά, 25 Αποχή) αλλά και τα ποσοστά που αντιπροσώπευαν αυτά τα κράτη επί του παγκόσμιου πληθυσμού.
Τα κράτη που τοποθετήθηκαν κατά του ψηφίσματος (ΗΠΑ , Ισραήλ, Αργεντινή, Τσεχία, Ουγγαρία, Μικρονησία, Ναούρου, Παλάου, Παπούα Νέα Γουινέα) αντιπροσώπευαν περίπου το 5,5% του παγκόσμιου πληθυσμού. Τα κράτη που αποφάσισαν να απέχουν (μεταξύ των οποίων περιλαμβάνονταν το Ηνωμένο Βασίλειο, ο Καναδάς και η Ουκρανία) αντιπροσώπευαν λιγότερο από το 5%. Δηλαδή, από κοινού τα κράτη που ψήφισαν Κατά μαζί με τα κράτη που Απείχαν αντιπροσώπευαν λιγότερο από το 10,5% του παγκόσμιου πληθυσμού.
Τα κράτη που ψήφισαν Υπέρ της πρότασης (άξια λόγου και αναφοράς η τοποθέτηση Υπέρ του ψηφίσματος της Ινδίας και της Αυστραλίας), αντιπροσώπευαν περίπου το 86% του παγκόσμιου πληθυσμού (υπήρξε και ένας μικρός αριθμός κρατών που ο πληθυσμός τους αντιστοιχούσε σε ποσοστό γύρω στο 3% των οποίων αντιπρόσωποι δεν παρευρίσκονταν στη Συνέλευση).
Είχαμε τονίσει τότε ότι αυτούς τους συσχετισμούς είναι καλό να τους θυμούνται οι άνθρωποι, όταν στο μέλλον -κυρίως για λόγους εξυπηρέτησης της κομματικής και ιδεολογικής αντιπαράθεσης στο εσωτερικό των κρατών και για λόγους πολεμικής-, θα γίνει απόπειρα αναγωγής του ζητήματος και του περιεχομένου του ψηφίσματος (status της Παλαιστίνης), του αποτελέσματος της ψηφοφορίας και του ποσοστού επί του παγκόσμιου πληθυσμού που αντιστοιχεί στο αποτέλεσμα (10-15% vs 90-85%) σε κάποιο από τα εξής δίπολα: Δημοκρατικοί-Ρεπουμπλικανοί, Δύση-Ισλάμ, Αριστερά-Δεξιά, Δημοκρατίες-Αυταρχίες κ.λπ.
Επίσης, παρατηρήσαμε ότι ανεξάρτητα από τα προηγούμενα δίπολα, η κατάσταση κατά την οποία το κράτος των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής, που αντιπροσωπεύει λιγότερο από το 4,25% του παγκόσμιου πληθυσμού, απομονώνεται, αποξενώνεται ή στέκεται απέναντι από το 85-90% του πληθυσμού του πλανήτη για τα μάτια του Ισραήλ, δεν είναι βιώσιμη σε βάθος χρόνου. Το τίμημα είναι πολύ υψηλό.
Πόσο μάλλον αν σταθμίσουμε ότι στο εσωτερικό του αμερικανικού κράτους και της αμερικανικής κοινωνίας, πρώτον, έχει ξεκινήσει η έντονη πολιτικοποίηση του ζητήματος της στήριξης του Ισραήλ, τόσο από κάτω προς τα πάνω (bottom-up) όσο και από πάνω προς τα κάτω (top-down), ανεξάρτητα από το αν αυτή η πολιτικοποίηση συμβαίνει σε πανεπιστήμια, στο διαδίκτυο και σε δεξαμενές σκέψεις, ή την εκφράζουν πρώην διπλωμάτες, βετεράνοι του στρατού και των υπηρεσιών πληροφοριών και υψηλόβαθμα στελέχη στο εσωτερικό των αμερικανικών θεσμών, και, δεύτερον, η στήριξη και η συμπάθεια προς το Ισραήλ μειώνεται, καθώς οι νεότερες γενιές τείνουν να συμπαθούν λιγότερο τους Ισραηλινούς σε σύγκριση με τις παλαιότερες.
Λίγες μέρες μετά από την υιοθέτηση του προαναφερθέντος ψηφίσματος(ES-10/23)για την Παλαιστίνη, στις 28 Μαΐου, η Ιρλανδία, η Ισπανία και η Νορβηγία, θα αναγνωρίσουν το κράτος της Παλαιστίνης. Θα τις ακολουθήσουν η Σλοβενία, η Αρμενία και το Μεξικό.
Στη συνέχεια, με αφορμή το ψήφισμα ES-11/7 της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών για την Ουκρανία, που εγκρίθηκε στις 24 Φεβρουαρίου 2025, επισημάναμε ότι για πρώτη φορά από την έναρξη του πολέμου, φανερώθηκαν τα εξής:
Σταθμίζοντας την ψήφο Υπέρ και Κατά
Η παγκόσμια Δύση όχι μόνο δεν ήταν πλέον ενωμένη απέναντι στη Ρωσία, σε ό,τι αφορούσε τον πόλεμο στην Ουκρανία, αλλά, επιπλέον, ήταν διαιρεμένη σε δύο στρατόπεδα: Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής και Ισραήλ, από τη μια μεριά, και Ευρωπαϊκή Ένωση (πλην Ουγγαρίας), Ηνωμένο Βασίλειο, Καναδάς, Αυστραλία κ.λπ, Τουρκία, Ιαπωνία και Νότια Κορέα, από την άλλη.
Η Αγγλόσφαιρα, επίσης, ήταν διαιρεμένη. Στη μια πλευρά βρίσκονταν οι Ηνωμένες Πολιτείες και στην άλλη τα κράτη της παλαιάς/πρώην Βρετανικής Κοινοπολιτείας, με το Ηνωμένο Βασίλειο και τις χώρες με πλειοψηφικά αγγλόφωνο πληθυσμό (Καναδάς, Αυστραλία, Νέα Ζηλανδία).
Δηλαδή, με το συγκεκριμένο ψήφισμα του ΟΗΕ(ES-11/7), φανερώθηκε, ως φωτογραφία της στιγμής, μια de facto διπολική Δύση, ανάμεσα σε ΗΠΑ και Ισραήλ, από τη μια μεριά, και Ευρωπαϊκή Ένωση, παλαιά Βρετανική Κοινοπολιτεία και Ανατολική Ασία, από την άλλη. Είχαμε τονίσει τότε ότι εάν τα κράτη της Ε.Ε. υπέκυπταν στην αμερικανική πίεση θα μπορούσαμε να οδηγηθούμε σε μια εκ νέου μονοπολική Δύση, υπό μια μεταφιλελεύθερη Αμερικανοϊσραηλινό-χριστιανοσιωνιστική ηγεμονία στο εσωτερικό της Δύσης.
Όμως στις 10 Ιουνίου 2025 είχαμε την απόφαση του Ηνωμένου Βασιλείου, του Καναδά, της Αυστραλίας και της Νέας Ζηλανδίας, να επιβάλουν κυρώσεις στον υπουργό Εθνικής Άμυνας/Ασφάλειας του Ισραήλ, Ιταμάρ Μπεν-Γκβιρ (Itamar Ben-Gvir), και στον υπουργό οικονομικών, Μπεζαλέλ Σμότριχ (Bezalel Smotrich). Η απόφαση αυτή αποτέλεσε την τρίτη συνεχόμενη περίπτωση διαίρεσης της Αγγλόσφαιρας, μέσα σε μόλις λίγους μήνες, και φανέρωσε την εμφατική διαφοροποίηση κρατών του αγγλόφωνου κόσμου (Ηνωμένο Βασίλειο, Καναδάς, Αυστραλία) από τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, με αφορμή, στην προκειμένη περίπτωση, το Ισραήλ και την Παλαιστίνη (Οι άλλες δύο περιπτώσεις ήταν η Ρωσία και ο πόλεμος στην Ουκρανία: διαφοροποίηση σε ψηφίσματα του ΟΗΕ, και η «Συντηρητική Επανάσταση» ή ο Τραμπισμός: αποτελέσματα εκλογών σε Καναδά και Αυστραλία).
Οι εξελίξεις αυτές, και οι διαφοροποιήσεις που τις συνοδεύουν, μας οδήγησαν να θέσουμε το ερώτημα κατά πόσο οι μεταβολές στο εσωτερικό του αγγλόφωνου κόσμου αποτελούν απλές αντισυσπειρώσεις, στο πλαίσιο μιας κλασικής σχέσης κέντρου-περιφέρειας, ή προμηνύματα μελλοντικών εξελίξεων, εκφράζοντας κάτι βαθύτερο για την πορεία τόσο της Αγγλόσφαιρας, ειδικά, όσο και της Δύσης, γενικότερα.
Στις 24 Ιουλίου ήρθε η ανακοίνωση του Εμανουέλ Μακρόν, προέδρου της Γαλλίας, ότι τον Σεπτέμβριο η Γαλλία πρόκειται να αναγνωρίσει το κράτος της Παλαιστίνης. Στις 28 Ιουλίου δημοσιεύσαμε ένα άρθρο με τίτλο: «Γιατί ο πόλεμος στη Γάζα μπορεί να εξελίσσεται καταστροφικά για το Ισραήλ» https://kosmodromio.gr/2025/07/28/γιατί-ο-πόλεμος-στη-γάζα-μπορεί-να-εξελ. Την αμέσως επόμενη μέρα, στις 29 Ιουλίου, ακολούθησε η απειλή ή η προειδοποίηση του Κιρ Στάρμερ, ότι το Ηνωμένο Βασίλειο θα αναγνωρίσει το κράτος της Παλαιστίνης στη Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών τον Σεπτέμβριο, εκτός εάν η ισραηλινή κυβέρνηση «λάβει ουσιαστικά μέτρα για να τερματίσει την αποτρόπαια κατάσταση στη Γάζα, συμφωνήσει σε κατάπαυση του πυρός και δεσμευτεί για μια μακροπρόθεσμη, βιώσιμη ειρήνη, αναζωογονώντας την προοπτική μιας λύσης δύο κρατών», με τα προηγούμενα να περιλαμβάνουν «να επιτραπεί στα Ηνωμένα Έθνη να επανεκκινήσουν την παροχή βοήθειας και τη σαφή δήλωση ότι δεν θα υπάρξουν προσαρτήσεις στη Δυτική Όχθη». Τέλος, λίγες ώρες μετά, στις 30 Ιουλίου, ήρθε η δήλωση του Μαρκ Κάρνεϊ, πρωθυπουργού του Καναδά, ο οποίος ανακοίνωσε ότι ο Καναδάς σκοπεύει να αναγνωρίσει το κράτος της Παλαιστίνης στην 80ή Σύνοδο της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών τον Σεπτέμβριο του 2025.
Η αναγνώριση του κράτους της Παλαιστίνης από την Ιρλανδία, την Ισπανία και τη Νορβηγία και οι ανακοινώσεις για σκοπούμενη μελλοντική αναγνώριση από τη Γαλλία, το Ηνωμένο Βασίλειο και τον Καναδά, επιβεβαίωσαν όχι απλώς τη διαίρεση στο εσωτερικό της Αγγλόσφαιρας (η διαφοροποίηση σχετικά με την αναγνώριση του κράτους της Παλαιστίνης ήταν η τέταρτη συνεχόμενη περίπτωση διαίρεσης μέσα σε μόλις λίγους μήνες), αλλά και τη διαίρεση της Δύσης, ευρύτερα, η οποία, πλέον, με αφορμή το ζήτημα της αναγνώρισης του κράτους της Παλαιστίνης, και τη στάση που τηρούν δυτικά κράτη απέναντι στο ισραηλινό κράτος, δηλαδή το ζήτημα της διεθνούς κοινωνικοποίησης/απομόνωσης του Ισραήλ, φαίνεται ολοένα και πιο καθαρά.
