Ως ηγεμονική δύναμη μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής έχουν προωθήσει ιδέες, πολιτικές και πρακτικές που διαμόρφωσαν την παγκόσμια οικονομία, την διεθνή κοινωνία και το παγκόσμιο και διεθνές πολιτικό γίγνεσθαι. Για 75 χρόνια το κράτος των ΗΠΑ δεν ήταν απλώς μια υπερδύναμη· ήταν ο αρχιτέκτονας, ο χρηματοδότης και ο εξαγωγέας μιας ολόκληρης κοσμοθεωρίας. Ωστόσο, τα τελευταία χρόνια, που αυτή η κοσμοθεωρία καταρρέει κάτω από το βάρος των συνεπειών της, παρατηρείται μια εντυπωσιακή και συνάμα υποκριτική στροφή: οι ίδιες οι ΗΠΑ που θεσμοθέτησαν, προώθησαν και εξήγαγαν αυτές τις ιδέες, τις πολιτικές και τις πρακτικές, τώρα τις απαρνούνται και παρουσιάζονται είτε ως ο αθώος παρατηρητής, που μόλις ανακάλυψε τα προβλήματα που αυτές δημιούργησαν, είτε μετατρέπονται από διαπρύσιος κήρυκας σε πολέμιος τους, κάνοντας μια απόπειρα μετακύλισης ευθυνών.
Οι ΗΠΑ έχουν υπάρξει ο κύριος αρχιτέκτονας της παγκοσμιοποίησης, προωθώντας το λεγόμενο ελεύθερο εμπόριο και ένα φιλελεύθερο μοντέλο μετανάστευσης που οδήγησε σε αυτό που ο Τζέιμς Φ. Χόλιφιλντ έχει περιγράψει ως «φιλελεύθερο παράδοξο»: προκειμένου να διατηρήσουν τα ανταγωνιστικά τους πλεονεκτήματα, τα φιλελεύθερα κράτη πρέπει να κρατήσουν τις οικονομίες και τις κοινωνίες τους ανοιχτές στο εμπόριο, τις επενδύσεις και τη μετανάστευση. Ωστόσο, σε αντίθεση με τα αγαθά, τα κεφάλαια και τις υπηρεσίες, η κυκλοφορία των ανθρώπων ενέχει μεγαλύτερους πολιτικούς κινδύνους, καθώς τα κράτη πρέπει να διατηρήσουν τον έλεγχο των συνόρων τους, δηλαδή ένα βαθμό πολιτικής και νομικής κλειστότητας, διαφορετικά κινδυνεύουν να υπονομεύσουν το κοινωνικό συμβόλαιο και το ίδιο το φιλελεύθερο κράτος. «Από το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, οι διεθνείς οικονομικές δυνάμεις -το εμπόριο, οι επενδύσεις και η μετανάστευση- ωθούν τις βιομηχανικές δημοκρατίες προς μεγαλύτερη ανοιχτότητα, ενώ το διακρατικό σύστημα και οι ισχυρές πολιτικές δυνάμεις ωθούν τα κράτη προς μεγαλύτερη κλειστότητα» (Liberal Paradox: Immigrants, Markets and Rights in the United States, James F. Hollifield, Valerie F Hunt, Daniel J. Tichenor). Αυτό είναι το «φιλελεύθερο παράδοξο» στο οποίο είναι εγκλωβισμένα τα φιλελεύθερα κράτη και το οποίο φανερώνει αντιφάσεις που είναι εγγενείς στον φιλελευθερισμό.
Μια από τις πιο σκοτεινές πλευρές της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής είναι η χρηματοδότηση προγραμμάτων πληθυσμιακού ελέγχου (population control) και περιορισμού των γεννήσεων. Το Εθνικό Μνημόνιο Μελέτης Ασφαλείας 200 (National Security Study Memorandum 200: Implications of Worldwide Population Growth for U.S. Security and Overseas Interests), το οποίο ήταν απόρρητο μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1980, θεωρούσε την αύξηση του πληθυσμού σε χώρες από την Αφρική, την Ασία, τη Μέση Ανατολή και τη Λατινική Αμερική απειλή για την αμερικανική ασφάλεια, και πρότεινε την προώθηση πολιτικών περιορισμού των γεννήσεων και κινήτρων για στείρωση, μέσω της USAID και του ΟΗΕ, προκειμένου να καλύπτονται αμερικανικές ιμπεριαλιστικές πολιτικές. Βιβλία όπως το «Fatal Misconception. The Struggle to Control World Population» του Μάθιου Κόνελι αποκαλύπτουν πώς αυτές οι πολιτικές οδήγησαν σε μαζικές στειρώσεις σε χώρες όπως η Ινδία και το Περού.
Σήμερα, ενώ αναπτύσσεται μια συζήτηση για τον κίνδυνο δημογραφικής κατάρρευσης πολλών κοινωνιών, και των συνταξιοδοτικών τους συστημάτων, οι ΗΠΑ αποποιούνται τις όποιες ευθύνες τους, προειδοποιούν για τη γήρανση πληθυσμών και αυτοπροβάλλονται ως κήρυκες της αύξησης των γεννήσεων και καταπολέμησης της αντίληψης περί «υπερπληθυσμού» (overpopulation), μιας απαξιωτικής, περιφρονητικής και μισάνθρωπης ιδέας-δόγματος που προώθησε αρχικά ο παραδοσιακός αγγλικός και στη συνέχεια ο νέος αμερικανικός Μαλθουσιανισμός (Malthusianism).
Επιπλέον, από τις ΗΠΑ μας ήρθε η σύνδεση της ιδέας του υπερπληθυσμού (overpopulation) με τον περιβαλλοντισμό (environmentalism), όπως μπορεί να διαπιστώσει κανείς μελετώντας έργα σαν το The Malthusian Moment: Global Population Growth and the Birth of American Environmentalism του Τόμας Ρόμπερτσον. Ο παραδοσιακός αγγλικός Μαλθουσιανισμός, που στη βάση του είναι οικονομισμός, συνδέει τον πληθυσμό με τους πόρους· ο νέος αμερικανικός Μαλθουσιανισμός τον συνδέει, επιπλέον, και με το κλίμα. Η Ντονέλα Μέντοουζ το 1988 δήλωνε ότι «η μείωση του πληθυσμού δεν είναι πρόβλημα: Η αύξησή του είναι» (‘Depopulation Is Not a Problem: Population Growth Is’). Ασφαλώς, είχαν προηγηθεί πασίγνωστα έργα όπως το The Population Bomb του νεομαλθουσιανού Πολ Ε. Έρλιχ, που δημοσιεύτηκε 20 χρόνια νωρίτερα, το 1968.
Αυτό που δεν λένε οι οπαδοί του μισανθρωπικού δόγματος του «υπερπληθυσμού» είναι ότι η σχέση του ανθρώπου με τους πόρους ή με το κλίμα, ας πούμε καλύτερα η σχέση του ανθρώπου με τη φύση, διαμεσολαβείται από πράγματα όπως η μηχανή, η αστικοποίηση, η οικονομία και η τεχνολογία.
Επίσης, οι ΗΠΑ μετέτρεψαν τη «woke» κουλτούρα και το LGBTQ κίνημα από εκφάνσεις και εκφράσεις κοινωνικής δικαιοσύνης στο πλαίσιο της αμερικανικής κοινωνίας, και της ιστορίας της, σε εργαλεία εξωτερικής και διεθνούς νεοϊμπεριαλισικής πολιτικής και προώθησης μιας παγκόσμιας φιλελεύθερης «δυτικής» ηγεμονίας υπό αμερικανική επικυριαρχία. Πρεσβείες, ΜΚΟ, χρηματοδοτήσεις: όποια χώρα δεν υιοθετούσε το αμερικανικό μοντέλο αποτελούσε αντικείμενο κυρώσεων. Όταν όμως άρχισε να αντιδρά η ίδια η Αμερική (δηλαδή ένα μέρος της: π.χ. Φλόριντα, Τέξας, γονείς ενάντια στη σεξουαλική διαπαιδαγώγηση στα σχολεία κ.λπ), η αφήγηση άλλαξε: όλα αυτά «μας επιβλήθηκαν από ακραίους». Σήμερα, από τις ΗΠΑ ακούγονται κηρύγματα για την «τοξική woke κουλτούρα» που αγνοούν επιδεικτικά τον ρόλο του αμερικανικού κράτους στην εξάπλωσή της πέρα από τα αμερικανικά σύνορα.
Συν τοις άλλοις, η αμερικανική μαζική κουλτούρα έχει προωθήσει μισανθρωπικές ιδέες, όπως αυτή που ισχυρίζεται ότι «ο άνθρωπος είναι ιός για τον πλανήτη». Τέτοιες αντιλήψεις έχουν φτάσει τόσο βαθιά και έχουν εμποτίσει τόσο έντονα το κοινωνικό σώμα που εκφράζονται δίχως να δημιουργούν καμιά εντύπωση πλέον είτε ως κεντρικό νόημα, όπως στην επιτυχημένη κινηματογραφική παραγωγή The Matrix (1999) όπου ακούμε ότι οι άνθρωποι είναι ένας «ιός, μια ασθένεια, ένας καρκίνος αυτού του πλανήτη. Είναι μια πανούκλα», είτε ως απλές φράσεις σε διαφορετικό νοηματικό πλαίσιο, όπως αυτή που ακούμε π.χ. στο τραγούδι ‘What It Is’ του Τζόναθαν Ντέιβις (τραγουδιστής των Korn), «Είστε ένας ιός που ονομάζεται ανθρώπινο γένος» (2018). Παρόμοιες αντιλήψεις διαμορφώθηκαν και στο πλαίσιο της πανδημίας.
Οι ΗΠΑ είναι κοιτίδα του μετανθρωπισμού (posthumanism) και του διανθρωπισμού (transhumanism): Silicon Valley, Neuralink, Humanity+, DARPA (οργανισμός του Υπουργείου Άμυνας των ΗΠΑ που χρηματοδοτεί, μεταξύ άλλων, έρευνα για τη «βελτίωση των ανθρώπων»). Ο διανθρωπισμός (transhumanism) θεωρείται από πολλούς ως η ευγονική της ψηφιακής εποχής. Θυμίζουμε ότι ο Φράνσις Γκάλτον, πατέρας της ευγονικής και ξάδερφος του Καρόλου Δαρβίνου, ο Τόμας Μάλθους και ο Χέρμπερτ Σπένσερ (όλοι Άγγλοι) διαμορφώνουν την κοσμική Αγία Τριάδα της «μελέτης πληθυσμών»: την οικονομική (Μάλθους), βιολογική (Σπένσερ) και ευγονική (Γκάλτον) διάσταση. Η φράση «Survival of the fittest» ανήκει στον Σπένσερ και όχι στον Δαρβίνο, και προέρχεται από τους παραλληλισμούς που έκανε ο πρώτος ανάμεσα στις δικές του οικονομικές θεωρίες και τις βιολογικές θεωρίες του τελευταίου.
Η κοινωνική διάσταση του Δαρβινισμού, η οποία θεωρείται ψευδοεπιστημονική, σε συνδυασμό με τον οικονομισμό του Μαλθουσιανισμού, εκβάλλει σε ένα είδος μισανθρωπίας, αλλά και σε μια αρνητική στάση απέναντι στη γέννηση και την αναπαραγωγή (antinatalism) και μια θετική στάση απέναντι στη στείρωση σε ατομικό επίπεδο, ή ακόμα και σε μαζική κλίμακα, που σε ακραία μορφή μπορεί να φτάσει σε ένα αντιανθρώπινο «δέον»: το Κίνημα Εθελοντικής Εξαφάνισης του Ανθρώπου (Voluntary Human Extinction Movement, VHEMT), με έδρα τις ΗΠΑ, και η Εκκλησία της Ευθανασίας (Church of Euthanasia, CoE), επίσης με έδρα τις ΗΠΑ, αποτελούν παραδείγματα ριζοσπαστικών κοσμικών «κινημάτων» (αντιανθρώπινες σέκτες είναι) κατά της ανθρώπινης αναπαραγωγής (antinatalism) και υπέρ της μείωσης του ανθρώπινου πληθυσμού και του αφανισμού του ανθρώπου.
Τέλος, για να «γειώσουμε» κάπως τα πράγματα, επιστρέφοντας στα περισσότερο απτά και πεζά και στα λιγότερο ιδεολογικά, οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής διαμόρφωσαν τις συνθήκες, προώθησαν τις πολιτικές και είναι ο κύριος υπαίτιος για το ξέσπασμα του πολέμου στην Ουκρανία.
Δίχως τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής τα προηγούμενα, τα οποία είναι απολύτως ενδεικτικά, δεν θα είχαν την έκταση, την ένταση ή την υπόσταση που έχουν σήμερα.
Και τώρα έρχονται, πάλι, οι ίδιες οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, αλλάζουν το φιλελεύθερο/προοδευτικό πλευρό και διαμαρτύρονται για όλα όσα οι ίδιες οι ΗΠΑ έπραξαν και προώθησαν, αποποιούνται κάθε ευθύνη -στην πραγματικότητα την μετακυλίουν με στόχο την αυτοαθώωση- και συμπεριφέρονται σαν τα κράτη να μην έχουν συνέχεια: ιστορική, δικαιϊκή, διεθνοπολιτική ή οποιαδήποτε άλλη.
Όχι μόνο άλλαξε ο Μανωλιός και έβαλε τα ρούχα του αλλιώς αλλά, επιπλέον, Γιάννης κερνάει, Γιάννης πίνει.
Δεν υπάρχει στην ανθρώπινη ιστορία πιο υποκριτικό κράτος από τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής.
Αν και μάλλον αυτή η υποκρισία είναι διαχρονική και όχι τυχαία. Όπως σημείωνε ο Έντουαρντ Καρ στο κλασικό έργο του «Η εικοσαετής κρίση 1919-1939» οι αγγλόφωνοι λαοί είναι «μετρ της τέχνης του να κρύβουν τα εγωιστικά τους εθνικά συμφέροντα κάτω από το μανδύα του γενικού καλού», προσθέτοντας ότι «αυτού του είδους η υποκρισία είναι ένα ιδιαίτερο και χαρακτηριστικό γνώρισμα του αγγλοσαξονικού νου».
Συνοψίζοντας, η Αγγλόσφαιρα γενικά (στο παρελθόν) και οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής ειδικότερα (στο πρόσφατο παρελθόν και στο παρόν) αποτελούν την αδιαμφισβήτητή γενέτειρα και κοιτίδα όχι μόνο του δόγματος του «υπερπληθυσμού» (overpopulation), και των πολιτικών πληθυσμιακού ελέγχου (population control/planning) και περιορισμού των γεννήσεων, αλλά και της «woke» κουλτούρας, του LGBTQ κινήματος, του παλαιού και νέου Μαλθουσιανισμού -επίσης του Δαρβινισμού-, του περιβαλλοντισμού (enviromentalism), καθώς και του μετανθρωπισμού και του διανθρωπισμού (post/transhumanism). Ταυτόχρονα, οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής είναι το κράτος που διατηρεί από 500 έως 800 στρατιωτικές βάσεις σε περισσότερες από 80 χώρες, έχει πραγματοποιήσει τις περισσότερες πολιτικές παρεμβάσεις, στρατιωτικές επιχειρήσεις και παραβιάσεις της αρχής της μη ανάμειξης στις εσωτερικές υποθέσεις άλλων χωρών και, επιπλέον, έχει διεξάγει τους περισσότερους πολέμους από οποιοδήποτε άλλο κράτος τα τελευταία 100 χρόνια.
Αλλά στο τέλος πάντα φταίνε οι άλλοι.
