Εάν ο Οργανισμός Βορειοατλαντικού Συμφώνου (ΝΑΤΟ) αποτελεί έναν θεσμικό, δεσμευτικό και νομιμοποιημένο τρόπο που κρατά «τους Αμερικανούς μέσα, τους Γερμανούς κάτω και τους Ρώσους έξω», σύμφωνα με τα λόγια του λόρδου Χέιστινγκς Λάιονελ Ίσμαϊ (Hastings Lionel Ismay), που διετέλεσε πρώτος Γενικός Γραμματέας του ΝΑΤΟ από το 1952 μέχρι το 1957 (Το Τέλος της Μεγάλης Παρέκκλισης, σελ. 43), τότε μια σταδιακή απομάκρυνση ή μια δυνητική αποχώρηση των Αμερικανών από την Ευρώπη, σε συνδυασμό με μια επιστροφή της Γερμανίας σε κεντρική θέση σε ό,τι αφορά την ευρωπαϊκή άμυνα και ασφάλεια, και μια νίκη της Ρωσίας στην Ανατολική Ευρώπη, στον πόλεμο στην Ουκρανία, δηλαδή μια συνθήκη που θα οδηγεί «τους Αμερικανούς έξω, τους Γερμανούς πάνω και τους Ρώσους μέσα», θα σηματοδοτούσε είτε το τέλος του ΝΑΤΟ, καθώς αναιρείται ο λόγος ύπαρξής του, είτε, το λιγότερο, τον μετασχηματισμό του ΝΑΤΟ από αμερικανοκεντρική σε γερμανοκεντρική δομή ισχύος.
Επιπλέον, θα σηματοδοτούσε το τέλος της Δύσης ως διατλαντικής ευρωαμερικανικής στρατηγικής οντότητας και τον περιορισμό της στην ευρωπαϊκή ήπειρο (αυτό συμβαδίζει απόλυτα με μια συνθήκη που προσομοιάζει σε μια προαμερικανική ευρωπαϊκή περίοδο της Δύσης, όπως αυτή του Κριμαϊκού Πολέμου, εξ ου και η επιστροφή της Τουρκίας) που θα μπορούσε να καταλήξει σε υποχώρηση της ευρωπαϊκής Δύσης και σε επιστροφή της Ευρώπης μέσω, αρχικά, της Ρωσίας, όπως ήδη συμβαίνει, και δυνητικά -αυτός είναι ο φόβος-, στη συνέχεια, της Γερμανίας.
Προκειμένου να γίνει περισσότερο κατανοητό τι ακριβώς εννοούμε θα πρέπει να έχουμε υπόψη τα εξής:
- …ο συνδυασμός της αποχώρησης της Ρωσίας από τον Α΄ ΠΠ και της εισόδου των ΗΠΑ σε αυτόν (1917-1918) διαμόρφωσε το γεωπολιτικό θεμέλιο οικοδόμησης της Δύσης ως στρατηγικής οντότητας σε διατλαντική ευρωαμερικανική κλίμακα. Πριν από λίγες δεκαετίες είχε προηγηθεί το ευρωμεσογειακό-παρευξείνιο θεμέλιο με τον Κριμαϊκό Πόλεμο (1853-1856)…
- Για όσο χρονικό διάστημα η Ρωσία ήταν εντός του συστήματος υπήρχε «Ευρώπη» ανεξάρτητη από τη Βόρεια Αμερική. Από τον Α΄ ΠΠ και ύστερα, ειδικότερα από τη στιγμή που οι ΗΠΑ εισήλθαν στο ευρωπαϊκό σύστημα, αναπτύχθηκε σταδιακή εξάρτηση της ατλαντικής Ευρώπης από τη Βόρεια Αμερική λόγω της αδυναμίας εξισορρόπησης, πρώτον, της Κεντρικής Ευρώπης και υπερνίκησης της αυτοκρατορικής Γερμανίας στους παγκόσμιους πολέμους και, δεύτερον, της Ανατολικής Ευρώπης και της σοβιετικής Ρωσίας στον Ψυχρό Πόλεμο. Κατά τη διάρκεια του Α΄ ΠΠ και του Β΄ ΠΠ (1914-1945) έχουμε την πρώτη ήττα της Ευρώπης από τη λεγόμενη Δύση, ενώ στο τέλος του Ψυχρού Πολέμου έχουμε την οριστική επικράτηση της Δύσης επί της Ευρώπης (1947-1991): στην πρώτη περίπτωση είχαμε την ήττα της Κεντρικής και στη δεύτερη την ήττα της Ανατολικής Ευρώπης. Από γερμανοκεντρική σκοπιά, το τέλος της Ευρώπης ήρθε το 1945· από ρωσσοκεντρική το 1991. Η λεγόμενη Δύση, προκειμένου να έχει ευρωπαϊκή υπόσταση, προϋποθέτει την κατοχή ή τον έλεγχο της Γερμανίας και την απώθηση ή τον εξοβελισμό της Ρωσίας από το σύστημα. (Τέλος της Μεγάλης Παρέκκλισης, σελ. 126)
Η επέκταση/διεύρυνση της Βορειοατλαντικής Συμμαχίας και της Ευρωπαϊκής Ένωσης αποτελεί τον θεσμικό μηχανισμό μετατροπής και μετασχηματισμού ολόκληρης της Ευρώπης σε «Δύση», και προϋποθέτει την ήττα της Αυτοκρατορικής Γερμανίας στην Κεντρική Ευρώπη, αρχικά, και την ήττα της Σοβιετικής Ρωσίας στην Ανατολική Ευρώπη, στη συνέχεια. Αυτός ο μετασχηματισμός της Κεντρικής και της Ανατολικής Ευρώπης σε «Δύση», μέσω της ενσωμάτωσης τους στους «Ευρω-Ατλαντικούς δυτικούς θεσμούς» (1990, 1999 και 2004 στο ΝΑΤΟ, 2004 και 2007 στην ΕΕ), σταμάτησε στον Δνείπερο (Ουκρανία) και στον Καύκασο (Γεωργία).
Οι δυτικιστές ατλαντιστές Ευρωπαίοι φοβούνται ότι η στάση των Ηνωμένων Πολιτειών σε συνδυασμό με μια νίκη της Ρωσίας στην Ουκρανία μπορεί να οδηγήσει στην αντιστροφή αυτού του μετασχηματισμού. Επιπλέον, εφόσον δεν έγινε κατορθωτό η Ρωσία να γίνει «Δύση», ο φόβος είναι ότι εάν οι Ηνωμένες Πολιτείες έρθουν σε μια συνεννόηση με τη Ρωσική Ομοσπονδία, μια τέτοια εξέλιξη μπορεί να ενισχύσει τάσεις μετασχηματισμού της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας. Επίσης, οι ΗΠΑ δείχνουν σημάδια ότι κινούνται προς μια μεταφιλελεύθερη και μεταδυτική κατεύθυνση, ενώ δίχως τη Ρωσία ως εχθρό δεν υπάρχει «Δύση» ως στρατηγική οντότητα. Τέλος, μια συνεννόηση Αμερικανών, Γερμανών και Ρώσων αποτελεί υπαρξιακό κίνδυνο για τους Άγγλους και τους Γάλλους.
Ναι μεν, ο πόλεμος που λαμβάνει χώρα στην Ανατολική Ευρώπη δεν απειλεί άμεσα τη Δυτική Ευρώπη, όμως μπορεί να επηρεάσει τη σχέση της με την Κεντρική Ευρώπη. Οι Άγγλοι και οι Γάλλοι μπορεί να αναγκάζονταν να βρεθούν στην Ουκρανία όχι απλώς για να λειτουργήσουν αποτρεπτικά ως προς τη Ρωσία αλλά επιπλέον και για να δράσουν προληπτικά σε ό,τι αφορά μια πιθανή μελλοντική Γερμανία.
Πιο αναλυτικά, ναι μεν η Ρωσία αυτή καθαυτή δεν αποτελεί άμεσα κάποιο είδος υπαρξιακής απειλής για το Ηνωμένο Βασίλειο και τη Γαλλία. Όντως αυτό δεν αποτελεί πειστικό επιχείρημα. Στην πραγματικότητα, μάλιστα, συμβαίνει το αντίθετο: η παρουσία του ΝΑΤΟ στην Ουκρανία, είτε πρόκειται για μια άμεση συμμετοχή του κράτους του Κιέβου σε αυτό, είτε για μια έμμεση συμμετοχή του, αποτελεί υπαρξιακό ζήτημα για τη Μόσχα, εξ ου και αποφάσισε την εισβολή (Τα αποτελέσματα αυτής της έμμεσης συμμετοχής, που προετοιμαζόταν από το 2014 μέχρι το 2022, με τη διαμόρφωση ενός οπλισμένου και εκπαιδευμένου στην πράξη αλλά άτυπου ΝΑΤΟϊκού στρατού, που προϋπέθετε το πραξικόπημα στην Ουκρανία, τα βλέπουμε τα τελευταία τριάμισι χρόνια. Ακριβώς λόγω αυτών των αποτελεσμάτων δεν είναι λίγοι εντός Ρωσίας όσοι ισχυρίζονται ότι η Μόσχα άργησε).
Ωστόσο, μια νίκη των Ρώσων στην Ανατολική Ευρώπη μπορεί να επηρεάσει τη σχέση της Δυτικής με την Κεντρική Ευρώπη, δηλαδή τη σχέση των Άγγλων και των Γάλλων με τους Γερμανούς,. Μια τέτοια μεταβολή έχει αρχίσει ήδη να γίνεται φανερή σε μικρά κράτη της Κεντρικής Ευρώπης, όπως η Ουγγαρία και η Σλοβακία, και για ορισμένους στις Βρυξέλλες, στο Παρίσι και στο Λονδίνο, όσα συμβαίνουν στη Βουδαπέστη και στην Μπρατισλάβα μπορεί να αποτελούν προμήνυμα για όσα, δυνητικά, μπορούν να συμβούν μελλοντικά στο Βερολίνο.
Ο πραγματικός φόβος και η υπαρξιακή απειλή για την «Ευρώπη», δηλαδή για την ειρήνη στη Δυτική Ευρώπη, δεν είναι η Ρωσία αυτή καθαυτή αλλά ότι μια ρωσική νίκη στον πόλεμο στην Ουκρανία θα μπορούσε, πρώτον, να αυξήσει τις πιθανότητες οι Άγγλοι και οι Γάλλοι να χάσουν τους Αμερικανούς μεσοπρόθεσμα ή ακόμα και τους Γερμανούς μακροπρόθεσμα (ήδη όσο περισσότερο οι Ρώσοι πλησιάζουν σε μια νίκη τόσο περισσότερο οι Άγγλοι και οι Γάλλοι χάνουν τους Αμερικανούς), δεύτερον, να σηματοδοτήσει είτε το τέλος του ΝΑΤΟ, είτε τη μετατροπή του από αμερικανοκεντρική σε γερμανοκεντρική δομή ισχύος, και, τέλος, τρίτον, να αποτελέσει καταλύτη για την αντιστροφή της διαδικασίας μετασχηματισμού της Ευρώπης σε «Δύση» και την αρχή του τέλους της «δυτικής» ηγεμονίας στην Ευρώπη.
