Τα ισραηλινά εγκλήματα κλιμακώνονται σήμερα στις πόλεις και τα στρατόπεδα προσφύγων της Δυτικής Όχθης ως μέρος ενός ευρύτερου σχεδίου με πολιτικές και οικονομικές πτυχές που επιδιώκουν την υπονόμευση της Παλαιστινιακής Αρχής και την επιβολή του «κράτους τη Ιουδαίας» στο δρόμο προς το «μεγαλύτερο Ισραήλ».
Η κατοχική αρχή εκμεταλλεύεται κάθε ευκαιρία για να εμβαθύνει την ατζέντα των εποικισμών και της ιουδαιοποίησης της περιοχής, εδραιώνοντας νέες πραγματικότητες επί του πεδίου, μέσω της δηλωμένης πρόθεσης να προσαρτήσει τη Δυτική Όχθη και να εφαρμόσει το σχέδιο περιφερειακών «Εμιράτων» ή, στην καλύτερη περίπτωση, καντονιών. Αυτές οι συνεχιζόμενες πολιτικές και εγκλήματα εθνοκάθαρσης, οι καθημερινές δολοφονίες, οι βίαιος εκτοπισμός και η λιμοκτονία-επιβεβαιώνουν ότι οποιαδήποτε συζήτηση για μια «λύση δύο κρατών» έχει καταστεί κενή πρακτικού ορίζοντα εκτός και εάν ταιριάξει με την ενσάρκωση ενός ανεξάρτητου και κυρίαρχου παλαιστινιακού κράτους.
Ενώ η αναγνώριση του Κράτους της Παλαιστίνης (που είναι σημαντική τόσο πολιτικά όσο και συμβολικά) από ορισμένες δυτικές χώρες μπορεί να προσφέρει προσωρινή ικανοποίηση στην ευρωπαϊκή κοινή γνώμη και στους διαδηλωτές που γεμίζουν τους δρόμους μεγάλων πόλεων, εντούτοις τέτοιες αναγνωρίσεις δεν αρκούν ούτε να σταματήσουν την παλαιστινιακή αιματοχυσία, ούτε το συνεχιζόμενο γενοκτονικό έργο, για όσο διάστημα το Ισραήλ παραμένει στο απυρόβλητο κυρώσεων, αντίθετα με το Ιράν και τη Ρωσία, τις οποίες η Ε.Ε. τιμωρεί με διάφορα εχθρικά προσχήματα.
Στο πλαίσιο αυτό, η πρόσφατη θέση των ΗΠΑ στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ ήταν πλήρως ευθυγραμμισμένη με τις παραμέτρους της στρατηγικής συνεργασίας του με το Ισραήλ: η Ουάσιγκτον έδωσε ανεπιφύλακτη υποστήριξη στο Ισραήλ, που στέκεται μόνη της απέναντι σε όλα τα άλλα μέλη το Συμβουλίου.
Αυτό στέλνει ένα σαφές μήνυμα ότι οι Η.Π.Α. συνεχίζουν να «διαχειρίζονται την κρίση» με τρόπο που εξυπηρετεί την περιφερειακή στρατηγική τους, εξασφαλίζει την επιβίωση της ακροδεξιάς κυβέρνησης του Νετανιάχου ως εκτελεστικό εργαλείο για την πολιτική κατοχής και εγγυάται την υπεροχή του Ισραήλ στο «σχέδιο της Νέας Μέσης Ανατολής».
Τέτοιες πολιτικές αποκλείουν σκόπιμα κάθε σοβαρή πιθανότητα για ένα πολιτικό «μονοπάτι» στο παλαιστινιακό ή τις προσπάθειες αντιμετώπισης της επιθετικότητας, διατηρώντας τες περιορισμένες εντός των ορίων και των αποτελεσμάτων των ΗΠΑ.
Στο μεταξύ, οι επαναλαμβανόμενες δηλώσεις Ισραηλινών αξιωματούχων, συμπεριλαμβανομένου του Νετανιάχου και του υπουργού Εξωτερικών Γκιντόν Σάαρ απορρίπτουν κάθε μορφή ανεξάρτητου παλαιστινιακού κράτους ή ακόμη οιασδήποτε σοβαρής πολιτικής οντότητας, επιβεβαιώνοντας τον στρατηγικό στόχο για την εξάλλειψη της πιθανότητας παλαιστινιακής κυριαρχίας.
Επιπλέον, οποιαδήποτε ανακατασκευή ή ανθρωπιστική παρέμβαση στη Γάζα θα συνδεθεί με την πολιτική και στρατηγική κυριαρχία του Ισραήλ. Τα αμερικανικά και διεθνή σχήματα ανοικοδόμησης δεν έχουν σχεδιαστεί για να ενδυναμώσουν τον παλαιστινιακό λαό και τα πολιτικά τους δικαιώματα (ξεκινώντας από τον τερματισμό της κατοχής) αλλά για να σταθεροποιήσουν την ισραηλινή κυβέρνηση, να εδραιώσουν τον έλεγχό της και να επιβάλλουν περαιτέρω εξομάλυνση μέσω συμφωνιών του Αβραάμ.
Απέναντι σε όλα αυτά, η ενίσχυση της εσωτερικής απόδοσης της PLO, της Φατάχ και του ευρύτερου παλαιστινιακού εθνικού κινήματος σύμφωνα με τις επιταγές του σταδίου απελευθέρωσης γίνεται στρατηγική αναγκαιότητα. Η ενίσχυση της εθνικής νομιμότητας μέσω των δημοκρατικών διαδικασιών – ελεύθερων και δίκαιων προεδρικών και κοινοβουλευτικών εκλογών, αναμόρφωση θεσμών με βάση την ενότητα, την ποικιλομορφία, τον επαγγελματισμό, την ικανότητα , ελεύθερα από τα περιοριστικά πλαίσια των (ειρηνευτικών συμφωνιών) του Όσλο ή τα στενά συμφέροντα εξουσίας, θα παράσχουν στην ηγεσία του έθνους ισχυρότερα εργαλεία για την αντιμετώπιση της κατοχής, την διεύρυνση της βάσης λαϊκής και πολιτικής υποστήριξης, με παράλληλη ενίσχυση της δυνατότητας για νομική και διπλωματική αντίσταση. Αυτό τοποθετεί επίσης τον παλαιστινιακό αγώνα στο νόμιμο αραβικό και παγκόσμιο αντι-αποικιοκρατικό πλαίσιο, αντί να παραμείνει όμηρος σε ξένες πρωτοβουλίες που επιδιώκουν μόνο την αναπαραγωγή της κυριαρχίας τους.
Η ανατροπή του σχεδίου εποίκων-αποίκων στην Παλαιστίνη, παραμένει ο κεντρικός στόχος όλων των εθνικών και απελευθερωτικών προσπαθειών. Η συνεχιζόμενη ενίσχυση των εποικισμών, σε συνδυασμό με τον μετασχηματισμό της Γάζας σε θέατρο συνεχούς σύγκρουσης χωρίς σαφές πολιτικό μέλλον, απειλεί την παλαιστινιακή ύπαρξη και υπονομεύει ολόκληρο το εθνικό σχέδιο. Η παλαιστινιακή αντίσταση πρέπει γι’ αυτό, να είναι ενωμένη, λογική και συνολική—στο πλαίσιο λαϊκού, πολιτικού και διπλωματικού αγώνα. Η ενότητα είναι η μόνη πραγματική εγγύηση για την ανάσχεση του εποικιστικού σχεδίου του Ισραήλ και της επιβολής μίας πολιτικής τροχιάς που αποκαθιστά το διεθνές δίκαιο, τη νομιμότητα του ΟΗΕ και τα ιστορικά παλαιστινιακά δικαιώματα.
Υπό το πρίσμα των πρόσφατων εξελίξεων, συμπεριλαμβανομένων των αναλύσεων που δημοσίευσε το αμερικανικό Axios για τις συναντήσεις περί της μεταπολεμικής κατάστασης στη Γάζα στον Λευκό Οίκο, είναι προφανές ότι τόσο οι Η.Π.Α. όσο και το Ισραήλ, αντιμετωπίζουν σοβαρούς περιορισμούς στην εξεύρεση μιας παλαιστινιακής εναλλακτικής λύσης για να κυβερνούν την Λωρίδα. Οποιαδήποτε ανοικοδόμηση ή ανθρωπιστικές προσπάθειες μεθοδεύονται ως εργαλεία πολιτικού, οικονομικού και στρατηγικού ελέγχου. Όχι ως μηχανισμοί για να σταματήσουν την επιθετικότητα ή να προστατεύσουν τους πολίτες.
Έτσι, το να βασίζεται κανείς στην «πολιτική ελπίδα» που διαμορφώνει η Ουάσιγκτον, ισοδυναμεί με αναπαραγωγή της πραγματικότητας των εποικισμών, της ιουδαιοποίησης και της διαιώνισης της κατοχής.
Η αληθινή ελπίδα προκύπτει αντ ‘αυτού από την παγκόσμια ευαισθητοποίηση, την σταθερότητα των Παλαιστινίων στη γη τους, την ικανότητα των συμμάχων και των φίλων τούς παγκοσμίως, να εκθέσουν το αποικιακό έργο ενώ εντείνουν την απομόνωση της συμμαχίας των ΗΠΑ-Ισραήλ.
Προέρχεται από την εφαρμογή γνήσιας διεθνούς πίεσης για τον τερματισμό της κατοχής και για την εξασφάλιση των αναφαίρετων παλαιστινιακών δικαιωμάτων που επιβεβαιώθηκαν από το ψήφισμα της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών του ΟΗΕ, η οποία έθεσε χρονοδιάγραμμα για τον τερματισμό της κατοχής.
Η διεθνής αναγνώριση δεν μετριέται από τον αριθμό των πρωτευουσών που την δηλώνουν, αλλά με τη σύνδεσή της με την πραγματική πολιτική βούληση για να τερματίσει την κατοχή και να επιστρέψει την Παλαιστίνη στην καρδιά οποιασδήποτε δίκαιης και βιώσιμης πολιτικής διαδικασίας – ειδικά, ενόψει της συνόδου κορυφής της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ συναντά τον επόμενο μήνα.
Αυτή η πραγματικότητα απαιτεί από εμάς τους Παλαιστίνιους να επαναπροσδιορίσουμε θεμελιωδώς το εθνικό απελευθερωτικό σχέδιο: Μετακινούμενοι πολιτικά μακριά από την ψευδαίσθηση του πλαισίου των δύο κρατών που βασίζονται στα σύνορα του 1967 υπό τις τρέχουσες συνθήκες, προς ένα ανθεκτικό, υπαρξιακό πολιτικό σχέδιο που θα αποσκοπεί στην διάλυση του Σιωνιστικού Εποικιστικού συστήματος. Αυτό απαιτεί την οικοδόμηση πολιτικών εργαλείων που θα μπορέσουν να ξεπεράσουν τις εσωτερικές έριδες που έχουν καταστρέψει τον αγώνα μας, κινητοποιώντας τις ενέργειες τόσο της πατρίδας όσο και της διασποράς μέσω των εκλογών στο Παλαιστινιακό Εθνικό Συμβούλιο, ενσωματώνοντας την Παλαιστίνη σε κάθε διεθνές αντι-αποικιοκρατικό και απελευθερωτικό περιεχόμενο, μαζί με τους αυτόχθονες λαούς, τα απελευθερωτικά κινήματα, τις προοδευτικές δυνάμεις, τους απανταχού υπερασπιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Αυτό θα μετασχηματίσει τον παλαιστινιακό αγώνα σε έναν παγκόσμιο άξονα αντίστασης, δράττοντας τις ιστορικές ευκαιρίες για να εκθέσει συστήματα τυραννίας, της αποικιοκρατίας και του απαρτχάιντ.
Το ερχόμενο στάδιο απαιτεί σαφήνεια του οράματος, ένα συνεκτικό πρόγραμμα αγώνα, ισχυρά οργανωτικά μέσα, διδάγματα από την ιστορία και μια συλλογική εθνική πολιτική βούληση που θα εξασφαλίζει ότι καμία διεθνής πρωτοβουλία δεν θα γίνει απλώς κάλυψη περαιτέρω κυριαρχίας, αλλά μάλλον συστατικό ενός ολοκληρωμένου εθνικού έργου ικανό να εξασφαλίσει την ελευθερία, την αξιοπρέπεια και τη δικαιοσύνη.
Αυτή η ιστορική στιγμή – η οποία έχει εκθέσει την ευθραυστότητα του Σιωνιστικού σχεδίου, αποκάλυψε τη ρατσιστική τους πραγματικότητα και ανέδειξε την αδυναμία της κατοχής να επιβάλει πλήρη έλεγχο – υπογραμμίζοντας τη σημασία της αναζωογόνησης της λαϊκής, πολιτικής, διπλωματικής και νομικής αντίστασης, παράλληλα με την ανασυγκρότηση και τον στρατηγικό σχεδιασμό για το μέλλον. Ευκαιρίες αφθονούν: Η παγκόσμια αλληλεγγύη είναι πρωτοφανής, οι πόροι και οι ανθρώπινες ικανότητες είναι παρούσες και αυτό που χρειάζεται περισσότερο είναι μια ενωμένη εθνική ηγεσία μέσα σε μια αναζωογονημένη ΟΑΠ, που ενεργεί ως ευρύ εθνικό μέτωπο και ως μοναδικός νόμιμος εκπρόσωπος του παλαιστινιακού λαού.
Αυτή η ηγεσία πρέπει να επιτύχει συναίνεση σε ένα σαφές στρατηγικό όραμα για να εκμεταλλευτεί αυτή την ιστορική ορμή, καθοδηγώντας τον παλαιστινιακό λαό προς την απελευθέρωση και την πραγματοποίηση των νόμιμων δικαιωμάτων τους.
Αυτό το νέο ιδρυτικό στάδιο πρέπει να ξεκινήσει με τη διακήρυξη του κράτους υπό κατοχή, σύμφωνα με την Παλαιστινιακή Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας και του Προσωρινού Συντάγματος και με την εκλογή εθνικού κοινοβουλίου με βάση την αρχή ότι ο λαός αποτελεί πηγή εξουσίας. Μόνο στα θεμέλια της εξουσίας, της δικαιοσύνης, της κυριαρχίας και της δημοκρατίας – με την Παλαιστίνη ως την αιώνια πατρίδα – μπορούμε να οικοδομήσουμε ένα μελλοντικό άξιο των θυσιών και των φιλοδοξιών του λαού μας.
