Το Σάββατο 20/9/2025 στις 20:00 ώρα Ελλάδος, διεξήχθη ο αναβιωμένος διαγωνισμός τραγουδιού Intervision στο κλειστό στάδιο Live Arena στη Μόσχα.
Δηλαδή, «Στη Μόσχα αδερφές μου. Στη Μόσχα!» που γραψε κι ο Τσέχωφ. (σ.σ. Πέγκυ Καρά ακούει;!…)
Δεν ήταν απλά ένας εντυπωσιακός διαγωνισμός. Ήταν έως και δέκα φορές πιο φαντασμαγορικός απ’ την Eurovision και ήταν πραγματικά διεθνής με χώρες που συμμετείχαν από πέντε Ηπείρους(!), χώρια που επικοινωνιακά ήταν και πιο ανθρώπινος απ’ όσο η (κάργα πλέον manager-ίστικη και απολύτως δούλα του image-making) Eurovision!
Οι καλλιτέχνες, κάθε διάστασης σωματότυπου, κάθε ηλικίας, κάθε εθνικής ή άλλης περιβολής και κάθε εμφανισιακού στιλ, απ’ το πιο «κλασικό και ασφαλές» έως το πιο υπερμοντέρνο, φουτουριστικό ή και αποκαλυπτικό, με το που ολοκλήρωναν την τρίλεπτη ερμηνεία τους, δεν κατέβαιναν βιαστικά απ’ την τεράστια σκηνή που ‘χε το σχήμα ρόμβου. Είχαν τον χρόνο να χαρούν γι’ αυτό που έδωσαν, να υποκλιθούν βαθιά και να δηλώσουν τις ευχαριστίες τους από μικροφώνου, ενώ διαγωνίως της σκηνής, σε δύο στενούς διαδρόμους, τους ανέμενε το παρευρισκόμενο φιλοθεάμων κοινό της πλατείας του σταδίου για να τους χαιρετήσει διά ζώσης.
Οι συμμετέχουσες χώρες
Αρχικά ήταν να συμμετέχουν 23 χώρες, μία εκ των οποίων ήταν και οι ΗΠΑ (!), εκπροσωπούμενη απ’ την ελληνικής καταγωγής (Κοζάνη & Γρεβενά) Αυστραλοαμερικανίδα Vassy (Βασιλική Καραγιώργου). Όμως, σύμφωνα με την επίσημη δήλωση των διοργανωτών της Intervision, η Vassy αποχώρησε την τελευταία στιγμή, λόγω «άνευ προηγουμένου πολιτικής πίεσης από την κυβέρνηση της Αυστραλίας».
Η Vassy, μέσω των λογαριασμών της σε πλατφόρμες κοινωνικής δικτύωσης, υποσχέθηκε στους θαυμαστές της να δώσει εξηγήσεις έπειτα απ’ την πάροδο λίγου χρόνου δίχως ωστόσο, να διευκρινίζει και την αντίληψη που έχει η ίδια περί χρόνου οπότε… αναμένονται νέα της εν καιρώ.
Έτσι, οι χώρες που συμμετείχαν τελικά στον διαγωνισμό τραγουδιού της Intervision ήταν 22.
● Από την Ευρώπη:
Ρωσία, Λευκορωσία και Σερβία.
● Από τη Βόρεια Αμερική:
Κούβα (παρ’ ολίγον και οι ΗΠΑ)
● Από τη Νότια Αμερική:
Βραζιλία, Κολομβία και Βενεζουέλα.
● Από την Αφρική:
Αίγυπτος, Αιθιοπία, Κένυα, Μαδαγασκάρη και Νότια Αφρική.
● Τέλος, από την Ασία:
Κίνα, Ινδία, Καζακστάν, Κατάρ, Κιργιζία (Κυργυζστάν), Σαουδική Αραβία, Τατζικιστάν, Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα (ΗΑΕ), Ουζμπεκιστάν και Βιετνάμ.
Fake News Alert: Καμιά απ’ τις τρεις αραβικές χώρες του Κόλπου που συμμετείχαν, δεν είπε τραγούδι με τίτλο «Έχω Κόλπο Περσικό»…
Οι διοργανωτές, η παρουσίαση και ο επίσημος Χορηγός
Το «παρών» στο στάδιο Live Arena έδωσε και ο υπουργός Εξωτερικών της Ρωσίας, Σεργκέι Λαβρόφ.
Και πώς να μην ήταν άλλωστε εκεί, όταν η όλη διοργάνωση της αναβιωμένης Intervision ήταν μια πρωτοβουλία του ρωσικού υπουργείου Εξωτερικών σε συνεργασία με το «Ίδρυμα για την Διατήρηση και Υποστήριξη της Πολιτιστικής Κληρονομιάς και την Ανάπτυξη της Εθνικής και Παγκόσμιας Κουλτούρας», που στα Αγγλικά είναι γνωστό ως «Traditions of Art».
Μέσα σ’ όλα, αφού ξεκίνησε η βραδιά, έκανε δηλώσεις ο Σεργκέι Λαβρόφ, ενώ, πριν την έναρξη, μεταδόθηκε και ολιγόλεπτο βιντεοσκοπημένο μήνυμα του προέδρου της Ρωσικής Ομοσπονδίας Βλαντίμιρ Πούτιν.
Πέραν των δύο βασικών παρουσιαστών (ενός Ρώσου και μιας Ρωσίδας), υπήρχαν και άλλοι δύο συμπαρουσιαστές, ένας Κινέζος που τά ‘λεγε όλα στη γλώσσα του και μια Ινδή που τα ‘λεγε στα αγγλικά με ινδική προφορά -ευτυχώς απόλυτα κατανοητή.
Όχι, η Κίνα και η Ινδία δεν ήταν συνδιοργανώτριες. Απλά, η ρωσική πρωτοβουλία θέλησε μέσα απ’ την κινεζική και την ινδική συμπαρουσίαση να τονίσει με εύστοχο τρόπο, τους γεωστρατηγικούς δεσμούς της με τις δύο τεράστιες αυτές χώρες και τον πολιτισμικό ρόλο που δύνανται να έχουν παγκοσμίως, μεταξύ άλλων, και μέσω της ηχηρής παρουσίας τους στον διαγωνισμό, δηλαδή όχι μόνο διά της συμμετοχή τους με τραγούδι αλλά και διά της συμπαρουσίασης.
Και φυσικά, δεν έλειπαν οι αλλεπάλληλες αναφορές στους BRICS, αφού ήταν όλοι τους παρόντες συμμετέχοντας με τραγούδια στον διαγωνισμό.
Επίσημος χορηγός της βραδιάς δε, ήταν το υπουργείο Πολιτισμού των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων, με πανταχού παρόν το γερακίσιο έμβλημα της εν λόγω χώρας του Περσικού Κόλπου κεντημένο επάνω σε λευκά σατέν «κασκόλ» που μοιράστηκαν στους παρευρισκόμενους στο στάδιο οι οποίοι τα επιδείκνυαν περήφανοι στις κάμερες, καθώς ακόμη και σε μια απ’ τις γιγαντοοθόνες αριστερά της σκηνής.
Η ψηφοφορία, οι Επίτροποι, το έπαθλο και ο Νικητής
Η ψηφοφορία, δεν ήταν ανοιχτή στο κοινό.
Κάθε συμμετέχουσα χώρα, είχε στείλει από έναν επίσημο Επίτροπο που ψήφισε εξ ονόματος της χώρας του.
Τώρα, τα κριτήρια για τον ορισμό του κάθε Επιτρόπου, ήταν ευθύνη είτε του Υπουργείου Πολιτισμού, είτε του Κρατικού Ραδιοτηλεοπτικού Φορέα της κάθε χώρας που συμμετείχε.
Πιο συγκεκριμένα και πάντα σύμφωνα με το επίσημο καταστατικό της Intervision, ο υπεύθυνος φορέας του κάθε κράτους, έπρεπε να επιλέξει έναν Επίτροπο που να είναι «ένας πολιτιστικός παράγοντας της χώρας του (παραγωγός, συνθέτης, μουσικός, δάσκαλος μουσικής κ.λ.π.) που να αναγνωρίζεται ως επαγγελματίας της μουσικής και να διαθέτει μέσω του μουσικού του έργου αναγνωρισμένη πολιτιστική προσφορά».
Και όντως, τέτοιοι ήταν οι Επίτροποι! Αυτό κατά τη γνώμη μου, αποτελεί μεγάλη ποιοτική διαφορά απ’ την Eurovision, οι επίτροποι των συμμετεχουσών χωρών της οποίας έχουν καταντήσει πια να διαθέτουν τα ίδια ποιοτικά χαρακτηριστικά στα κριτήρια επιλογής τους με τους κριτές των απανταχού τηλεοπτικών talent show…
Αφού πάω και στοίχημα ότι εάν συμμετείχαμε εμείς στην Intervision, θα στέλναμε για Επίτροπο τη Βίσση διότι, τι να μας πουν π.χ. ο Ξαρχάκος, ο Λεοντής ή ο Κηπουργός… Κατά τ’ άλλα, δηλώνω ευθαρσώς λάτρης της Άννας κι ότι επίσης, τα εκφράζω όλ’ αυτά ανερυθρίαστα, διότι δεν μ’ αρέσει να μπερδεύω τη Λούτσα με τη βούρτσα, δηλαδή την καταναλωτική ζήτηση με την ουσία, μιας και η πρώτη πάντα διαπρέπει ασχέτως των ποιοτικών χαρακτηριστικών του εκάστοτε προϊόντος που παράγει και που τυγχάνει μεγάλης ζήτησης αποκαλούμενο μάλιστα προϊόν «πολιτιστικό», ενώ η δεύτερη, η ουσία, είναι που συνήθως μένει στα αζήτητα.
Όσο για την απάντηση στο «γιατί συμβαίνει αυτό;», αρκεί να κοιταχτούμε ο καθ’ ένας μας στον καθρέφτη…
Επιστρέφοντας στους Επιτρόπους, αυτοί, ήταν όλοι τους παρόντες μέσ’ το στάδιο και όχι ο καθ’ ένας στη χώρα του, όπως συμβαίνει στην Eurovision.
Εν συνεχεία, μετά το πέρας και των 22 εμφανίσεων, κάθε Επίτροπος έδωσε τη βαθμολογία του από το «1» έως το «10», χωρίς φυσικά να μπορεί να ψηφίσει τη χώρα του. Βαθμολογικά κενά όπως στην Eurovision όπου οι βαθμοί πάνε απ’ το «1» έως το «12», αλλά λείπουν το «9» και το «11», δεν υπήρχαν.
Παρεμπιπτόντως, ήταν παρόντας και ο Επίτροπος των ΗΠΑ με δόξα και τιμή, ο οποίος ψήφισε επίσης με δόξα και τιμή, παρ’ όλη την απουσία της χώρας του απ’ τον διαγωνισμό και δη την τελευταία στιγμή. Ας όψονται η Αυστραλία και η Vassy της…
Επίσης, με εξαίρεση την ψηφοφορία του Βραζιλιάνου Επίτροπου όπου στις τρεις πρώτες θέσεις ανέδειξε τις γειτονικές του Βενεζουέλα, Κολομβία και την εξίσου λατινοαμερικανική Κούβα, δεν παρατηρήθηκαν «συμμαχίες» αλά Eurovision κι αυτό, ήταν πολύ θετικό!
Ο νικητής δε, δεν πήρε μονάχα ένα κομψό κρυστάλλινο έπαθλο, αλλά αμείφθηκε και με ₽30.000.000 (Ρωσικά Ρούβλια), δηλαδή $360.000 (Δολάρια ΗΠΑ), που θα πει €306.000! (σ.σ. Eurovision ακούει ή ακόμη μετράει φραγκοδίφραγκα;)
Στο τέλος της βραδιάς, ο Βιετναμέζος καλλιτέχνης που νίκησε με 422 βαθμούς συνολικά ήταν ο Đức Phúc, με ένα μουσικά μοντέρνο τραγούδι που εμπεριείχε και rap-άρισμα υπό τον τίτλο «Phù Đổng Thiên Vương», που σημαίνει «Ο Ουράνιος Βασιλιάς του Φου Ντονγκ».
Έχει για θέμα του τον Θιέν Βουόνγκ (Thiên Vương) που είναι ένας απ’ τους τέσσερεις αθάνατους της βιετναμέζικης λαογραφίας. Στα ελληνικά δε, αποδίδεται ως «Άγιος Βουόνγκ». Ω ναι! Αλήθεια!
Σύμφωνα με τον βιετναμέζικο θρύλο του 6ου π.Χ. αιώνα, ο Θιέν Βουόνγκ ήταν ένα παιδί μόλις τριών ετών απ’ το χωριό Φου Ντονγκ (Phù Đổng) [το λένε και Γκιόνγκ (Gióng)]. Όμως, δεν μπορούσε ούτε να μιλήσει, ούτε να περπατήσει. Παρ’ όλ’ αυτά, όταν εμφανίστηκαν κάτι βάρβαροι εισβολείς ονόματι Γιν (Yin), εντελώς θαυματουργικά, μεταμορφώθηκε σε γίγαντας με σιδερένια πανοπλία! Και κρατώντας μακρύ δόρυ από μπαμπού, καθώς ιππεύοντας και ένα εξίσου γιγάντιο άλογο επίσης καλυμμένο με σιδερένια πανοπλία, κατατρόπωσε τους εισβολείς κατακτητές. Δηλαδή, μέσες-άκρες, τον λες και «προ Χριστού Άι Γιώργη του Βιετνάμ» και μάρτυς μου η απόδοση της φιγούρας του στη σκηνή της Intervision στο βίντεο που παραθέτω λίγο παρακάτω!
Στο τέλος, ο Θιέν Βουόνγκ, δίχως να ζητήσει κανένα ανταλλάγματα απ’ τους ανθρώπους που έσωσε και απελευθέρωσε, ανελήφθη στους ουρανούς μαζί με το γιγάντιο άλογό του και ανακηρύχθηκε βασιλιάς και αθάνατος μαζί… απ’ τους ανθρώπους φυσικά.
Ωραία η ιστορία του και εντυπωσιακά δοσμένη μουσικοθεατρικά επί σκηνής τόσο, ώστε να κερδίσει στην Intervision παρ’ όλες τις φωνητικές «αστοχίες» του τραγουδιστή στις τελικές, πολύ υψηλές και δύσκολες, νότες!
Όμως αυτό, δεν σημαίνει πως ο διαγωνισμός θα διεξαχθεί του χρόνου στο Βιετνάμ, διότι ο -σε όλους και εξ αρχής δεδηλωμένος- στόχος της Ρωσίας, είναι το να καθιερωθεί η Μόσχα ως μόνιμος τόπος τέλεσης της Intervision. Γι’ αυτό και η Ρωσία έχει επισήμως δεσμευτεί να φιλοξενεί τον διαγωνισμό για τα επόμενα δύο χρόνια (2026 & 2027).
Η Ουσία του Πράγματος
Ας μη γελιόμαστε. Η Intervision δεν είναι παγκόσμιο φεστιβάλ τραγουδιού. Τον παρακολούθησα σε live streaming στο YouTube απ’ την αρχή μέχρι το τέλος του και γι’ αυτό, έχω πλήρη επίγνωση του τι λέω. Διαγωνισμός είναι που προωθεί τον ανταγωνισμό μεταξύ των χωρών με όχημα τις οπτικοακουστικές τέχνες. Είναι δηλαδή ακριβές αντίγραφο της Eurovision. Στον καπιταλισμό ζούμε άλλωστε…
Όμως, είναι διαγωνισμός πραγματικά διεθνής (ουχί διεθνιστικός), αληθινά παγκόσμιος, που σε καμία περίπτωση δεν προσποιείται τον απολίτικο όπως κάνει για την Eurovision η διοργανώτριά της EBU. Κι όποιο «φτωχό μεγαλείο» θέλει να συμμετέχει, καλώς να ορίσει!
Σαφώς υφίστανται όροι και προϋποθέσεις, αλλά γελοιότητες όπως το να γίνονται αποδεκτά επί σκηνής τα μαντήλια στο κεφάλι μίας γυναίκας μονάχα εάν αυτά είναι από ξακουστό οίκο μόδας κι όχι όταν είναι από παράδοση ή από θρησκευτική πίστη, δεν υφίστανται. Κι αυτό, φάνηκε!
Η Βενεζουέλα για παράδειγμα, πέραν του τραγουδιστή συνοδεία της μπάντας του, εμφανίστηκε και με μια καλλίγραμμη χορεύτρια που χόρευε έντονα και άκρως κεφάτα επί σκηνής, φορώντας ένα αποκαλυπτικότατο φόρεμα, ενώ η καλλίφωνη τσουπωτή τραγουδίστρια του Κατάρ και η λιγνή της Σαουδικής Αραβίας, πέραν της μπάντας που είχαν να πλαισιώνει την κάθε μια τους, έκαστη απαρτιζόμενη από Άραβες μουσικούς ντυμένους Αραβικότατα, βγήκαν κι οι δυό τους με τις μαντήλες και τις παραδοσιακές τους χρυσοκέντητες κελεμπίες που τις κάλυπταν απ’ το σαγόνι ως τη φτέρνα.
Κι ήταν όλοι κι όλες εκεί, μαζί, να απολαμβάνουν απ’ το green room ο ένας την τέχνη και την παρουσία του άλλου, δίχως επικρίσεις και συντηρητισμούς!
Πέραν όλων αυτών, ο πολιτισμός και οι εκδηλώσεις/διοργανώσεις που ποζάρουν ως «πολιτιστικές», είναι δεινό εργαλείο επιβολής ισχύος στις μάζες κι ετούτο, η Ρωσία το γνωρίζει πολύ καλά!
Κι όσο πιο διεθνείς και εντυπωσιακές αυτές, τόσο πιο λειτουργικό και αποτελεσματικό το εργαλείο!
Συνεπώς, η Eurovision απέκτησε επιτέλους ανταγωνίστρια, ονομάζεται Intervision, είναι εξ αρχής παγκοσμιότερη, καπιταλιστικά φαντασμαγορικότερη ενώ επιπλέον, δεν καμώνεται ούτε την δημοκράτισσα, ούτε την ανήξερη από συμφέροντα, μα ούτε και την απολίτικη.
Η Intervision αποκαλύφθηκε ότι είναι πολυσυλλεκτικότερη και ειλικρινέστερη της Eurovision σε όλα της και γι’ αυτό, έπειτα απ’ την πολύ καλή αρχή που έκανε φέτος, μένει το να χτίσει την άνοδο της δημοφιλίας της παγκοσμίως!
Οψόμεθα λοιπόν για τα εν τέχνη καπιταλιστικά δρώμενα, αυτήν τη φορά υπό την οπτική γωνία των ισχυρών καπιταλιστών που προέκυψαν εξ Ανατολών χρησιμοποιώντας τα εργαλεία των Δυτικών καπιταλιστών, πάντα μετά μουσικής και θεάματος αφού ο άρτος, στον καπιταλισμό, πάντα
«παίζεται»…
Ολόκληρος ο διεθνής διαγωνισμός τραγουδιού Intervision:
