Θα ήθελα να απευθύνω τις πιο θερμές μου ευχαριστίες και την ειλικρινή μου ευγνωμοσύνη προς τον Σύλλογο Μανώλης Γλέζος, αυτόν τον φάρο που φέρει το όνομα του εθνικού ήρωα και τιμημένου με την τιμητική παλαιστινιακή ιθαγένεια ήθους, για την απονομή σε εμένα της Τιμητικής Ιδιότητας Μέλους.
Αυτό το ύψιστο τιμητικό γεγονός δεν το θεωρώ ως φόρο τιμής στο πρόσωπό μου, αλλά ως τίμημα σε όλους τους πατριώτες της Παλαιστίνης, και σε χιλιάδες μάρτυρες που έπεσαν στο δρόμο της ελευθερίας — και ιδιαίτερα στα δεκαοκτώ χιλιάδες παιδιά των οποίων τα ονόματα αποτυπώθηκαν, με δική σας πρωτοβουλία, από τα μέλη του ιδρύματος πάνω σε λωρίδες ύφασμα που υψώθηκαν στην εκδήλωση, και που μένουν ως ζωντανή μαρτυρία για αθωότητα που επιμένει στη ζωή, ακόμη και μπροστά στο θάνατο.
Με ιδιαίτερη τιμή απευθύνω επίσης την ειλικρινή μου εκτίμηση για την πρωτοβουλία σας να ξεκινήσετε καμπάνια συλλογής υπογραφών στην Ελλάδα, ζητώντας την άμεση απελευθέρωση των Παλαιστίνιων πολιτικών κρατουμένων — μεταξύ των οποίων οι εθνικοί ηγέτες στις φυλακές της κατοχής: Μάρουαν Μπαργκούτι και Αχμάντ Σααντάτ. Η στήριξή σας σε αυτούς δεν είναι απλώς πολιτική δήλωση· είναι φυσική συνέχεια των αξιών του Μανώλη Γλέζου, που πίστευε πως η αντίσταση στην αδικία είναι καθήκον ανθρωπιάς προς κάθε λαό που αγωνίζεται.
Πριν από αρκετά χρόνια, όταν ολοκλήρωσα τα καθήκοντά μου ως πρέσβης του Κράτους της Παλαιστίνης στην Ελλάδα — μετά από μια δεκαετία συνεχούς παρουσίας ανάμεσά σας — είχα την τιμή να τιμηθώ με το επίσημο έπαθλο «Φοίνικας της Δημοκρατίας, τάξης Μεγάλου Ταξιάρχη», με απόφαση της Προέδρου της Δημοκρατίας και του Υπουργού Εξωτερικών. Παρά τον βαθύ σεβασμό και την τιμή που αισθάνομαι γι’ αυτό τον επίσημο έπαινο, η σημερινή μου τιμή από ένα ίδρυμα που φέρει το όνομα ενός εθνικού ήρωα και από συντρόφους που δεν δίστασαν ποτέ να σταθούν στο πλευρό του λαού μας στους δρόμους της Αθήνας αφήνει βαθύτερο αποτύπωμα στην ψυχή μου — καθώς προέρχεται από καρδιές που πιστεύουν πραγματικά στην ελευθερία και τη δικαιοσύνη.
Δεν μπορώ να σκέφτομαι αυτόν τον διακριτικό φόρο τιμής χωρίς να θυμηθώ τον κοινό αγωνιστικό δεσμό που ένωσε τον αγωνιστή Μανώλη Γλέζο με τον Παλαιστίνιο ηγέτη Γιάσερ Αραφάτ. Η σχέση τους δεν ήταν αποτέλεσμα διπλωματικών τυπικοτήτων, αλλά αγωνιστικής, ειλικρινούς συντροφικότητας και κοινής αντίληψης για την ελευθερία και την ανάγκη της. Ο Γλέζος έβλεπε στην Παλαιστίνη μια συνέχεια του πολέμου του ενάντια στη ναζιστική κατοχή, ενώ ο Αραφάτ έβλεπε στο ελληνικό έθνος έναν λαό κοινόφυλο με τον παλαιστινιακό όσον αφορά την αξιοπρέπεια και την αντοχή. Αυτή η κοινή κληρονομιά παραμένει ζωντανή σήμερα στις στάσεις των πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων στην Ελλάδα, και σε αυτό το αμετάβλητο ανθρώπινο κύμα αλληλεγγύης προς τον λαό μας.
Για μένα, αυτή η τιμή δεν σηματοδοτεί το τέλος ενός δρόμου, αλλά πρόσθετη ευθύνη: ευθύνη να συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε για δικαιοσύνη, να ενδυναμώσουμε τις γέφυρες που ενώνουν τους λαούς μας, και να διατηρήσουμε ζωντανό το όνομα της Παλαιστίνης στη μνήμη αυτής της χώρας που αγάπησα, και των ανθρώπων της που αγάπησαν τον λαό μας.
Κι αν αυτή η τιμή φέρει το όνομά μου — τότε είναι τιμή ενός ολόκληρου λαού.
