Λαμαρίνες, καδρόνια και χρήσιμα σκουπίδια στηρίζουν αυτό που αποκαλούν: «σπίτι». Ένα παιδί που μετρά μερικούς μήνες ζωής έξω από το «σπίτι», άρρωστο. Παιδιά που ζητιανεύουν στους ναούς για ένα δολάριο, όταν το δολάριο που βάζει το φαγητό στο πιάτο, δεν είναι δεδομένο.
Καλώς ήρθατε στην επαρχία του Σιέμ Ριπ, εκεί όπου η Ελένη Ιωαννίδου και ο Θωμάς Θεοδωρακόπουλος εκμηδένισαν την απόσταση των περίπου 8.300 χιλιομέτρων που χωρίζει την Ελλάδα από την Καμπότζη και με «όπλο» την παιδεία στοχεύουν να μην χαθεί άλλη μία γενιά του περήφανου πολιτισμού των Χμερ.
Ο μη κερδοσκοπικός οργανισμός «The Reaching Out Project» μετρά τρία γεμάτα χρόνια ζωής από το 2022 όταν δύο ταξιδιώτες από την Αθήνα διέσχισαν την πάντα «τεταμένη» συνοριακή γραμμή Ταϊλάνδης-Καμπότζης.
«Το 2019, προ COVID, είχαμε ταξιδέψει στην Ταϊλάνδη. Αποφασίσαμε να ξαναπάμε μετά το τέλος της πανδημίας αλλά σκεφτήκαμε να δούμε και κάτι άλλο πέρα από την Ταϊλάνδη. Αυτό που είχαμε στο μυαλό μας ήταν ο πολιτισμός και η ιστορία των Χμερ στην οποία σε μεταφέρει κάθε πέτρα του αρχαιολογικού χώρου Ανγκόρ Βατ στην Καμπότζη, καθώς είναι ο μεγαλύτερος αρχαιολογικός χώρος στον κόσμο. Από τη μία η περηφάνια των ναών και λίγα μέτρα μακριά… η απόλυτη φτώχεια».
Μια φτώχεια διαφορετική από αυτή της Δύσης
Τα επίσημα στεοχεία λένε: Το 49% των παιδιών είναι πολυδιάστατα φτωχά, στερούμενα βασικά αγαθά όπως καθαρό νερό, στέγαση, εκπαίδευση ή υγειονομική περίθαλψη. Τα παιδιά της υπαίθρου αντιμετωπίζουν τις πιο σκληρές προκλήσεις. Μόνο το 22% των παιδιών της υπαίθρου ξεφεύγει από σημαντικές στερήσεις. Οι υπερπληθυσμένες κατοικίες, οι κακές συνθήκες υγιεινής και η περιορισμένη πρόσβαση στο σχολείο αφήνουν εκατομμύρια ανθρώπους χωρίς δίκαιες ευκαιρίες να ευημερήσουν.
«Είδαμε την αλήθεια να ξεδιπλώνεται μπροστά μας. Ο μέσος τουρίστας στην Καμπότζη συγκινείται από αυτό που βλέπει τόσο ώστε να προσφέρει μια μπανάνα, μια καραμέλα, ένα στυλό. Εμείς ταξιδεύουμε με το σκεπτικό να γνωρίσουμε τους πολιτισμούς που επισκεπτόμαστε και τι έχουμε να πάρουμε από αυτούς. Να μπεις και να δεις πώς ζουν οι άνθρωποι.
Ζητήσαμε να επισκεφτούμε ένα σχολείο και κάποια χωριά. Συναντηθήκαμε με τους δασκάλους, είδαμε τα παιδιά. Είδαμε μια φτώχεια διαφορετική από αυτή της Δύσης».
Η στιγμή της απόφασης…
«Μετά την επίσκεψη μας στο δημοτικό σχολείο Γουάτ Σντέι βρεθήκαμε σ’ ένα πλωτό χωρίο, το Καμπόνγκ-Κλέανγκ, μέσα στη λίμνη Τονλέ Σαπ. Ο οδηγός της ξύλινης βάρκας μάς ρώτησε αν θέλουμε να προχωρήσουμε βαθιά μέσα στη λίμνη και ανταποκριθήκαμε θετικά. Κάποια στιγμή κοιτάξαμε στο χάρτη πού βρισκόμασταν και τι είναι γύρω μας, απλά κοιταχτήκαμε στα μάτια και αποφασίσαμε ότι δεν θα φύγουμε από εδώ χωρίς να βοηθήσουμε ουσιαστικά αυτά τα παιδιά. Γνωρίζοντας ότι η μόρφωση είναι ο μοχλός για να αλλάξει η ζωή των παιδιών αποφασίσαμε να το οργανώσουμε με τον καλύτερο τρόπο και να σπείρουμε την εκπαίδευση ώστε να φυτρώσει κάτι διαφορετικό και καινούργιο γι’ αυτή τη χώρα, ένα καλύτερο αύριο γι’ αυτούς τους ανθρώπους. Σκοπός ήταν να βοηθήσουμε σε μια κλίμακα μεγάλη. Αυτό μπορεί να γίνει μόνο μέσω της ίδρυσης ενός οργανισμού, το οποίο και πράξαμε. Ένας οργανισμός που μεγαλώνει μαζί με τα παιδιά που βοηθάμε. Έτσι γεννήθηκε το ‘The Reaching out Project’».
The Reaching Out Project
Σκοπός είναι να αλλάξει η ζωή περιθωριοποιημένων και φτωχών παιδιών στην Καμπότζη. Η αποστολή μας βασίζεται σε τρεις βασικούς πυλώνες: Παιδιά, Σχολεία και Κοινότητες. Ο στόχος είναι να σπάσει ο κύκλος της φτώχειας και να αντικατασταθεί από έναν κύκλο ψυχικής υγείας και ευημερίας για ευάλωτα παιδιά. Ένα ασφαλές και βιώσιμο περιβάλλον και σχολεία φιλικά προς τα παιδιά είναι βασικοί παράγοντες που διασφαλίζουν ότι τα παιδιά παραμένουν στο σχολείο και μεγαλώνουν με βιώσιμο τρόπο.
«Η ανάγκη στην Καμπότζη είναι τόσο μεγάλη ώστε κανείς δεν περισσεύει σ’ αυτή τη προσπάθεια. Στην Καμπότζη δραστηριοποιούνταν πολλοί οργανισμοί, κάποιοι από αυτούς με αξιόλογο έργο. Ωστόσο, πολλές φορές οι Χμερ έχουν απογοητευτεί βλέποντας οργανισμούς να προσφέρουν βοήθεια για διάστημα λίγων ετών και όταν σταματούν τα προβλήματα να παραμένουν τα ίδια. Χωρίς βιώσιμες και μακροχρόνιες λύσεις».
Η εμπιστοσύνη που κάνει τη διαφορά…
«Από το 2022 μέχρι σήμερα έχουν χτιστεί δεσμοί εμπιστοσύνης με τους ανθρώπους που μας στηρίζουν στην Ελλάδα και στην Καμπότζη. Στηρίζοντας τα παιδιά στηρίζουμε ταυτόχρονα και τις οικογένειες και τις κοινότητες. Παράλληλα στηρίζουμε και την τοπική οικονομία αφού όλες οι δράσεις μας υλοποιούνται με συνεργασίες προμηθευτών και υπεργολάβων στην Καμπότζη. Δεν μεταφέρουμε κάτι από την Ελλάδα. Προμηθευόμαστε τα πάντα από την Καμπότζη, εκατοντάδες, ποδήλατα, δεκάδες χιλιάδες τετράδια κ.ά. Το δίκτυό μας σε Ελλάδα και Καμπότζη απαρτίζεται από περίπου 100 άτομα που συμμετέχουν άμεσα ή έμμεσα στην υλοποίηση των δράσεων και έργων, όπως δάσκαλοι, διευθυντές, προμηθευτές, υπεργολάβοι. Μας βλέπουν σαν δικούς τους ανθρώπους.
Τον Σεπτέμβριο του 2025 ο οργανισμός μας υπέγραψε MOU ( μνημόνιο συνεργασίας) με την κυβέρνηση του Βασιλείου της Καμπότζης αναγνωρίζοντας έτσι το έργο μας ως ανθρωπιστικό οργανισμό. Είμαστε ο μοναδικός οργανισμός της Ελλάδας που έχει γραφτεί στα σχετικά μητρώα του Βασιλείου της Καμπότζης».
«Η επικοινωνία με τους δασκάλους, τις υπηρεσίες και όλο το δίκτυο μας εκεί είναι καθημερινή και σε πραγματικό χρόνο. Εμείς ξυπνάμε ξημερώματα για να μιλήσουμε και να καλύψουμε τη διαφορά ώρας. Κάθε μέρα ενημερωνόμαστε για τα πρόγραμμα μας, πχ. πόσα παιδιά πήγαν σήμερα στο μάθημα των αγγλικών, αλλά και για τα καθημερινά προβλήματα και ανάγκες, πχ. για το αν κάποιο παιδί εγκατέλειψε το σχολείο. Σε τέτοια περίπτωση ερχόμαστε άμεσα σ’ επαφή με τους δασκάλους και την οικογένεια και προσπαθούμε μέσω των προγραμμάτων που υλοποιούμε να φέρουμε πίσω το παιδί στο σχολείο. Να μην χαθεί ένα ακόμη παιδί! Δεν είμαστε απλά μέρος της κοινωνίας τους, της καθημερινότητας και της ζωής τους, είναι σαν είμαστε εκεί».
Πώς «επιβιώνει» ένα project από την Ελλάδα στην Καμπότζη;
Το The Reaching Out Project δεν είναι μία ακόμα ΜΚΟ. Δεν παίρνει επιδοτήσεις.
Μας στηρίζουν ιδιώτες, εταιρείες και το ευρύ κοινό με δωρεές, ένα δίκτυο ανθρώπων που συνεχώς μεγαλώνει και είμαστε χαρούμενοι γι’ αυτό. Βοηθάμε τα παιδιά στο ίδιο τους το περιβάλλον, στην κοινότητα. Δεν τα παίρνουμε από εκεί.
«Εγώ είμαι δικηγόρος και ο Θωμάς πολιτικός μηχανικός-project manager. Ο Θωμάς ξέρει να διαχειρίζεται τα έργα και εγώ από την πλευρά μου το νομικό και όχι μόνο μέρος της πρωτοβουλίας μας. Όμως πάνω απ’ όλα το ‘The Reaching Out Project’ είναι το έργο της καρδιάς μας. Άνθρωποι σημαντικοί στάθηκαν δίπλα στην προσπάθειά μας. Πίστεψαν σε μας. Χωρίς τους δωρητές, τους υποστηρικτές και τους εθελοντές μας τίποτα δεν θα ήταν εφικτό. Εμείς βρισκόμαστε στο πεδίο, στην Καμπότζη, μαζί με τα παιδιά, δίπλα στα παιδιά. Δεν έχουμε κανέναν μεσάζοντα και αυτό βοηθάει στο να μειώνουμε πολύ τα λειτουργικά έξοδα. Το ζητούμενο είναι να εξελίσσεσαι εσύ μαζί με τους άλλους. Κάτι που μπορεί να γίνει μόνο μέσω της εκπαίδευσης και όχι μόνο στην Καμπότζη».
Πώς δουλεύουμε;
«Πηγαίνουμε στην Καμπότζη και βλέπουμε τα πάντα με τα δικά μας μάτια. Έχουμε συνεργασίες με τις επίσημες αρχές, τους δασκάλους και τους διευθυντές των σχολείων που γνωρίζουν τις ανάγκες ώστε κάθε πρόβλημα να φτάνει σ’ εμάς και να λύνεται. Συγκεντρώνουμε τα προβλήματα, τα αξιολογούμε, τα φέρνουμε πίσω στην Ελλάδα τα κοινωνούμε σε αυτούς που μας στηρίζουν και στο κοινό μας στην Ελλάδα και στο εξωτερικό (σ.σ. Ευρώπη, Καναδάς, Ασία) και έτσι λαμβάνουμε βοήθεια και στήριξη για να υλοποιήσουμε το έργο μας. Ένας συνεχόμενος κύκλος για να μπορέσουμε αποτελεσματικά να στηρίξουμε τα παιδιά που το έχουν ανάγκη.
Μένουμε ένα μήνα εκεί, τουλάχιστον δύο φορές τον χρόνο. Συντονίζουμε τα υπόλοιπα από την Ελλάδα. Ο χρόνος δεν φτάνει. Να το πούμε απλά: μετά τις δουλειές μας δεν πάμε για μπίρες. Αλλά ούτε ζούμε από το project. Πρέπει να δουλεύουμε για δύο λόγους. Και για να στηρίξουμε το όνειρό μας και για μας. Μεγαλώνει το πρότζεκτ , μεγαλώνει ο σκοπός μας και οι ευθύνες μας. Οι ανάγκες είναι τεράστιες».
Αγάπη και σχέδιο
«Για να βοηθήσεις παιδιά στον κόσμο πρέπει να γίνεις μια ‘μικρή’ UNICEF. Διαβάσαμε όλα τα ψηφίσματα και τις οδηγίες του ΟΗΕ τα οποία περιλαμβάνουν δεκάδες στόχους βιώσιμης ανάπτυξης (SDGs: sustainable developments goals). Όπως η εξάλειψη της φτώχειας μέχρι το 2030 που έχει ψηφιστεί από τον ΟΗΕ, να έχουν καθαρό πόσιμο νερό, να βελτιώσεις την παιδεία που δεν έχουν, η ισότητα των φύλων, η ψυχική υγεία. Εμείς φτιάξαμε ένα σύστημα ενοποίησης των αναγκών με περισσότερα από δέκα SDGs που περιλαμβάνουν το παιδί. Ένα σύστημα που ακολουθεί την πυραμίδα του Maslow για τις ανάγκες του παιδιού. Το παιδί χρειάζεται ένα περιβάλλον για να μεγαλώσει με ασφάλεια, με τροφή, με καθαρό νερό και υγιεινή, να πηγαίνει στο σχολείο και να αισθάνεται και να είναι ίσο με τα άλλα. Βοηθάμε το παιδί παντού. Ξεκινάμε στηρίζοντας τα παιδιά από το δημοτικό προκειμένου από την αρχή να λάβουν σωστές βάσεις και τα ακολουθούμε με σκοπό να φτάσουν μέχρι το πανεπιστήμιο. Τα πρώτα παιδιά που στηρίξαμε έχουμε καταφέρει να τα οδηγήσουμε στην τρίτη γυμνασίου και συνεχίζουν. Έχουμε φτάσει να βοηθούμε οκτώ σχολεία. Βοηθάμε πάνω από 1.300 παιδιά στην εκπαίδευση και ταυτόχρονα υλοποιούμε έργα μόνιμα, όπως καθαρό και πόσιμο νερό για πάνω από 2.000 παιδιά και τις κοινότητες τους.
Στα πλαίσια των SDGs υλοποιούμε προγράμματα, δράσεις και έργα, όπως η κάλυψη των ακαδημαϊκών αναγκών των παιδιών για όλο το έτος (τετράδια, στυλό, γραφική ύλη, τσάντες κ.ά.), ποδήλατα, πρόγραμμα εκμάθηση αγγλικών, πρόγραμμα παροχής φρούτων και ρυζιού, πρόγραμμα Shoulder to Shoulder με το οποίο στεκόμαστε δίπλα στις οικογένειες, πρόγραμμα για καθαρό και πόσιμο νερό, δράσεις για ψυχική και πνευματική υγεία, στήριξη των δασκάλων και των σχολείων, επισκευή και αποκατάσταση αιθουσών όταν χρειάζεται για την ασφάλεια των παιδιών. Σκοπός είναι στην επόμενη 5ετία να έχουμε αλλάξει τις ζωές σε περισσότερα από 9.000 παιδιά σε 50 σχολεία».
Βιωσιμότητα, το κλειδί για ένα καλύτερο αύριο
«Παρατηρήσαμε πως σε πολλές περιπτώσεις δινόταν βοήθεια σε παιδιά και σχολεία, όπως νερό σε πλαστικές φιάλες και σχολεία που ενώ έχουν κατασκευαστεί λίγα χρόνια πριν εντούτοις πολλά είναι ακατάλληλα τόσο για διδασκαλία όσο και για την ασφάλεια των παιδιών. Εμείς πιστεύουμε ότι η βιωσιμότητα των έργων και των δράσεων είναι η λύση για τα παιδιά και τις κοινότητες. Έχοντας ως μότο στη ζωή μας και στις δουλειές μας το ‘σκέψου παγκόσμια και πράξε τοπικά’ (think global act local) χτίσαμε τον οργανισμό από κάτω προς τα πάνω. Βλέπουμε τα προβλήματα όταν βρισκόμαστε στην Καμπότζη, τα αξιολογούμε και φτιάχνουμε τα προγράμματα και τα projects που χρειάζονται για να βοηθήσουμε. Συνειδητοποιήσαμε ότι αν δεν άλλαζε η ποιότητα της εκπαίδευσης δεν θα άλλαζε τίποτα. Πώς να άλλαζε άραγε όταν σ’ ένα σχολείο στοιβάζονται δεκάδες παιδιά σε δύο αίθουσες. Δύο αίθουσες και μισή ακόμη από λαμαρίνα. Δυόμιση αίθουσες για έξι τάξεις, για 100 και βάλε παιδιά σε αυτές. Μάθημα μηδέν».
Από μια χώρα με δημογραφικό πρόβλημα… σε μια χώρα χωρίς
Τα σχολεία στην Καμπότζη αδειάζουν γιατί το παιδί πρέπει να δουλέψει… Στην Ελλάδα το σχολείο θα κλείσει ή θα συγχωνευτεί γιατί ο αριθμός των μαθητών-παιδιών δεν είναι βιώσιμος για το… κράτος.
«Τέσσερα εκατομμύρια παιδιά στην Καμπότζη δεν ζουν κάτω από το όριο φτώχειας αλλά κάτω από το όριο της εξαθλίωσης. Έχει διαφορά. Εδώ η φτώχεια έχει άλλη έννοια, άλλη εικόνα. Δεν είναι ότι μιλάμε για οικογένειες με πάνω από τρία παιδιά. Αλλά για μια οικογένεια με τρία παιδιά που το πρωτότοκο θα δουλέψει θέλει, δεν θέλει ή θα μείνει στο σπίτι για να φυλάξει τα μικρότερα. Μιλάμε για γονείς που για να δουλέψουν θα πρέπει να αφήσουν τον τόπο τους, να πάνε σε έναν άλλο τόπο 500 χιλιόμετρα μακριά ή στην Ταϊλάνδη».
«Η παιδική εργασία στην Καμπότζη είναι υποστηρικτική στην οικογένεια. Θα πάνε για ψάρεμα ή στα χωράφια. Θα ζητιανέψουν ένα δολάριο στους ναούς. Εδώ δεν υπάρχουν εργοστάσια. Είναι σαν να ζεις στη δεκαετία του ’50. Πλούτος υπάρχει και είναι επικεντρωμένος στα αστικά κέντρα. Η χώρα έχει ανάπτυξη στα νούμερα… Έχουν τεράστιους ορυζώνες και εμείς τους δίνουμε ρύζι για να βγάλουν τη μέρα και να κρατήσουμε τα παιδιά στο σχολείο. Τα παιδιά εκεί πίνουν ακόμη και σήμερα νερό από λίμνες ή πηγάδια με χώμα, σίδηρο και μαγγάνιο.
Η Καμπότζη δεν είναι Ταϊλάνδη, δεν είναι Βιετνάμ. Ο γονέας θα πάει να δουλέψει αλλού και μαζί με το παιδί, το οποίο θα αναγκαστεί να εγκαταλείψει το σχολείο. Τα προγράμματά μας στηρίζουν την οικογένεια, τον παππού και τη θεία που μένει πίσω. Αν αυτοί μείνουν πίσω και έχουν τα ελάχιστα, όπως ρύζι, θα μείνει και το παιδί και θα πάει στο σχολείο. Χωρίς το σχολείο η Καμπότζη θα χάσει άλλη μια γενιά. Στηρίζουμε τα παιδιά, τα σχολεία και τις κοινότητες για να σπάσουμε αυτόν τον κύκλο της φτώχειας».
Όταν άνοιξε για πρώτη φορά ο χάρτης… και έδειξε Ελλάδα
«Το πρώτο πράγμα που κάναμε ήταν να ανοίξουμε τον χάρτη για δείξουμε στα παιδιά στη Καμπότζη πού είναι η Ελλάδα. Τα παιδιά μας, του δημοτικού και γυμνασίου στην Καμπότζη, γνωρίζουν πλέον πολύ καλύτερα πού είναι η Ελλάδα παρά το αντίστροφο. Τα παιδιά μαθαίνουν για τον πολιτισμό τους -των Χμερ- και για άλλους τρεις: τον κινεζικό, τον αιγυπτιακό και τον ελληνικό. Σήμερα ξέρουν λέξεις στα ελληνικά, σχεδόν παπαγαλίστικα βέβαια, καθώς έχουν ένα αλφάβητο πολύ διαφορετικό από το δικό μας».
Η ζωή είναι ποδήλατο…
«Το γυμνάσιο στην Καμπότζη είναι πάντα πολύ μακριά και αυτός είναι ένας από τους κύριους λόγους που τα παιδιά εγκαταλείπουν το σχολείο στο γυμνάσιο. Οι καιρικές συνθήκες ακραίες, άλλοτε ζέστη με υψηλή υγρασία και άλλοτε καταρρακτώδεις βροχές και πλημμύρες. Άρα είναι απαραίτητο ένα μέσο μεταφοράς και αυτό είναι ποδήλατο. Έτσι δημιουργήθηκε το πρόγραμμα μας ‘Ένα ποδήλατο μετράει’ (One bicycle matters). Με το πρόγραμμα αυτό παρέχουμε σ’ όλα τα παιδιά όταν τελειώσουν την έκτη δημοτικού ένα ποδήλατο για να μπορούν να συνεχίσουν το σχολείο. Το ποδήλατο είναι ένα μέσο μεταφοράς για όλη την οικογένεια. Δεν μένει μόνο στο παιδί. Το ποδήλατο σημαίνει μετακίνηση, σημαίνει δουλειά, σημαίνει επιβίωση».
Το Νέο Σχολείο
Η ανακοίνωση: Με μεγάλη μας χαρά ανακοινώνουμε το νέο μας έργο για ένα φιλικό προς τα παιδιά δημοτικό σχολείο στο χωριό Θναλ Νταχ Ιστ, στην κοινότητα Κιέν Σανγκάε στην επαρχία Σιέμ Ριπ της Καμπότζης. Πρόκειται για ένα πρωτοποριακό και καινοτόμο σχολικό έργο. Μια σημαντική βελτίωση της εκπαίδευσης. Ένα καταφύγιο για τα παιδιά και ένας κοινός κόμβος για ολόκληρη την κοινότητα. Το νέο σχολείο συνδυάζει τα σύγχρονα πρότυπα και τις ανάγκες της εκπαίδευσης μαζί με την παράδοση των Χμερ και τη μακροχρόνια βιωσιμότητα.
«Το σχολείο που χτίζουμε, αυτό το μαγικό σχολείο έχει απέξω μια υδρόγειο. Εγώ και ο Θωμάς αγαπάμε να κουβαλάμε την Ελλάδα πάνω μας. Ενώσαμε τα χιλιόμετρα που μας χωρίζουν. Η Ελλάδα είναι εκεί και την παίρνουμε μαζί μας όπου και αν ταξιδεύουμε και τώρα δίπλα βάζουμε την Καμπότζη. Ένας φανταστικός και διαφορετικός πολιτισμός. Είναι άνθρωποι θετικοί, φιλήσυχοι, με αξιοπρέπεια, χαμηλών τόνων. Δεν ξέρουν τι θα τους ξημερώσει αύριο, ζουν με αυτό τον φόβο. Έχει να κάνει με το τι έχουν βιώσει. Αποικιοκρατία, πολέμους, εμφύλιους, γενοκτονία».
«Τα σχολεία αυτά που οραματιζόμαστε και προχωράμε λειτουργούν σαν κέντρα μάθησης ώστε τα παιδιά να αναπτύξουν κι άλλες δεξιότητες και να μένουν μέσα σε αυτά πολλές ώρες. Να είναι απασχολημένα εκεί. Ένα φιλικό και ασφαλές για τα παιδιά σχολείο (child-friendly School), με βιβλιοθήκες και χώρους όπου μπορούν να διαβάζουν και να παίζουν. Πολυμορφικό ώστε να μπορούν να το χρησιμοποιούν και ως αίθουσα για εκδηλώσεις τόσο το σχολείο όσο και η κοινότητα. Να αλλάξει η ποιότητα της εκπαίδευσής τους και να τους δώσουμε την ευκαιρία για ένα αύριο διαφορετικό και καλύτερο. Προχωρώντας θα δημιουργηθούν και κάποια μεγάλα hubs, τα οποία θα αφορούν δεξιότητες, όπως η τεχνολογία -υπολογιστές- και η επιστήμη, καθώς και αθλητικές και άλλες δραστηριότητες. Θέλαμε να σχεδιάσουμε κάτι που θα χαρακτηρίζει τον σεβαστό πολιτισμό των Χμερ, τα διεθνή πρότυπα διδασκαλίας και να είναι μέρος της κοινότητας χωρίς να την επηρεάζει αρνητικά και να την τρομάζει. Να εναρμονίζεται με το περιβάλλον τους».
Και πράγματι Έλληνας αρχιτέκτονας στην Kengo Kuma του Τόκιο ήταν αυτός που έκανε το όραμα μας σχέδιο για να φτιάξουμε ένα typology σε όλα τα σχολεία στην Καμπότζη.
Γιατί δεν βοηθάμε τα παιδιά εδώ;
«Γιατί εδώ υποτίθεται έχουμε κράτος, μια κοινωνία δομημένη. Δεν είναι δουλειά των οργανισμών. Πληρώνουμε φόρους για να γίνονται πράγματα. Απαιτώ να έχω κράτος που φροντίζει για τα παιδιά και την εκπαίδευση στην Ελλάδα».
Να αλλάξει η νοοτροπία του κόσμου
«Η ζωή μας άλλαξε για πάντα αλλά είχαμε μέσα μας αυτό το συναίσθημα της βοήθειας. Τα παιδιά στην Καμπότζη πάντα με αγκαλιάζουν. Εγώ για αυτά είμαι η Ελένη και ο Θωμάς είναι αυτός που ξέρει να κάνει το έργο πραγματικότητα. Και έτσι πρέπει να είναι. Αν δεν υπήρχε αυτή η ισορροπία δεν θα γινόταν τίποτα. Ούτε η αγάπη κάνει μόνο ένα έργο, ούτε μόνο η δουλειά. Πιστεύουμε ότι η καλοσύνη, η αγάπη και η υποστήριξη δεν έχει σύνορα και πρέπει να τη μοιράζουμε παντού. Το όραμα μας είναι να αφήσουμε πίσω έναν καλύτερο κόσμο. Δεν μπορεί να προχωρήσουμε ως ανθρωπότητα αν δεν προχωρήσουμε όλοι μαζί, να μην αφήσουμε κανέναν πίσω».
Και εν κατακλείδι:
To The Reaching Out Project είναι ένα τρένο με μηχανή την εκπαίδευση που προχωράει συνεχώς με προορισμό την αμέριστη υποστήριξη των παιδιών που το χρειάζονται. Ανεβείτε στο τρένο μας, αισθανθείτε τη χαρά του να προσφέρεις. Όσο περισσότερα βαγόνια τόσο μεγαλύτερη η βοήθεια που προσφέρουμε. Είναι θέμα μιας απόφασης. Δεν είναι λόγια, είναι πράξεις.
The Reaching Out Project
info: thereachingoutproject.org/, Take Action: thereachingoutproject.org/take-action/
Facebook: www.facebook.com/profile.php?id=100095024507443
Instagram: www.instagram.com/thereachingoutproject
