Σε ένα όχι πολύ δημοσιοποιημένο συμβάν, το περασμένο Σάββατο μια κατά τα φαινόμενα αναρχο-περιβαλλοντική οργάνωση, η Vulkangruppe (Ομάδα Ηφαίστειο) έβαλε φωτιά σε μια εγκατάσταση παραγωγής ρεύματος στο Βερολίνο.
Η αιτιολόγηση (δεν έχουμε δει την σχετική προκήρυξη) φαίνεται να είναι η υπερεξάρτηση της Γερμανίας από τα ορυκτά καύσιμα και το περιβαλλοντικό και κοινωνικό κόστος της ΤΝ (τα data center απορροφούν τεράστιες ποσότητες ρεύματος για να παράγουν τον ηλεκτρονικό χυλό που παράγουν).
Αφήνω στην άκρη εδώ ότι οι αυτοί που έβαλαν τη φωτιά είτε δεν είχαν περιβαλλοντική συνείδηση, είτε ήταν εντελώς στόκοι ή και τα δύο: Η φωτιά έκαψε καλώδια μεταφοράς ρεύματος και ηλεκτρικό εξοπλισμό, άρα απελευθέρωσε στην ατμόσφαιρα μεγάλες ποσότητες διοξινών και PAHs. Παιδιά, δεν τα κάνουμε αυτά, γύρευε πόσοι αθώοι άνθρωποι θα πεθάνουν από καρκίνο σε καμιά 60ριά χρόνια λόγω των πράξεών σας…
Τέλος πάντων, το εντυπωσιακό δεν ήταν ότι έμειναν χωρίς ρεύμα χιλιάδες νοικοκυριά και επιχειρήσεις στο Βερολίνο και μάλιστα στο Zehlendorf, όχι τη φτωχότερη συνοικία της πόλης. Το εντυπωσιακό ήταν ότι η διακοπή διήρκεσε μέχρι την Τετάρτη το πρωί. Ήταν η μεγαλύτερης διάρκειας διακοπή ρεύματος στο Βερολίνο από τον Β’ ΠΠ!
Κάποια γρήγορα συμπεράσματα από το λιγότερο προς το περισσότερο σημαντικό.
1. Αν η αιτιολόγηση είναι όντως αυτή που λέμε παραπάνω, τότε είναι σωστή και στα δύο σκέλη της. Το σαμποτάζ αυτό ήταν όμως μια επικίνδυνη ηλιθιότητα που δεν απαντά στο πρόβλημα. Άλλο το σαμποτάζ, ως πολιτική πράξη και Προπαγάνδα διά της Πράξεως και άλλο ο κάλος στον εγκέφαλο.
2. Το σαμποτάζ και η ευκολία με την οποία έγινε θα αποτελέσει αφορμή για αύξηση της «ασφάλειας» των υποδομών. Το ΑfD έχει ήδη ξεκινήσει σχετική καμπάνια. Το κόμμα είναι σχετικά αδύναμο στην εκλογική περιφέρεια της πρωτεύουσας, καιρός να αυξήσει τα ποσοστά του. Καταλαβαίνουμε βέβαια τι σημαίνει στην περίπτωση αυτή ασφάλεια: αστυνομικό κράτος 2.0.
3. Είναι εντυπωσιακό το πόσο κατεστραμμένες είναι οι υποδομές στην πιο ισχυρή οικονομία της Ευρώπης. Ένας εμπρησμός σε κάτι καλώδια (είπαμε: διοξίνες) και το ισχυρό γερμανικό κράτος καταρρέει και δεν μπορεί να διορθώσει τη ζημιά για μέρες. Δεδομένου ότι χιόνισε και κάνει κρύο στο Βερολίνο, το να μείνουν χωρίς θέρμανση τα γηροκομεία θα ήταν πολύ προβληματικό, με αποτέλεσμα να ανοίξουν στάδια με ράντζα για ευαίσθητες κατηγορίες πληθυσμού, αυξάνοντας το τραύμα των Γερμαναράδων (και, μπορούμε να υποθέσουμε, τα ψήφια του AfD).
Η αδυναμία αυτή είναι ιδεολογική και όχι οικονομική. Το γερμανικό κράτος έχει καταπιεί την ίδια του την προπαγάνδα περί λιτότητας και την εφαρμόζει ακόμα κι εκεί που δεν πρέπει να εφαρμοστεί, στις δημόσιες επενδύσεις παγίων κεφαλαίων που στόχος τους είναι η μείωση του κόστους για τα ιδιωτικά κεφάλαια: Αν έχετε δίκτυα ρεύματος που λειτουργούν χωρίς διακοπές, γέφυρες και δρόμους σε καλή κατάσταση κλπ, οι βιομηχανίες λειτουργούν σε ένα περιβάλλον χωρίς προβλήματα και με μικρότερα για αυτές κόστη. Αν έχετε διακοπές ρεύματος, κακή ποιότητα τηλεπικοινωνιών και γέφυρες που πέφτουν, το κόστος της βιομηχανίας αυξάνει.
Στη Γερμανία το κράτος σταμάτησε να επενδύει όχι μόνο στους καθαυτό τομείς εφαρμογής της λιτότητας, δηλαδή τομείς πρωτίστως λαϊκού ενδιαφέροντος και αύξησης εργατικού κόστους (υγεία, στέγαση, σχολεία κλπ, δηλαδή τους τομείς στους οποίους εφαρμόζεται υπό κανονικές συνθήκες η λιτότητα), αλλά και σε τομείς υποδομών, όπου αντίθετα δεν πρέπει να υπάρχει λιτότητα αν θέλετε το κεφάλαιο να λειτουργεί σε ένα «σωστό» περιβάλλον. Κακό του κεφαλιού τους, οι Κινέζοι που επενδύουν σε υποδομές έχουν πιο φτηνή βιομηχανία.
Το ότι το πρόβλημα είναι κυρίως ιδεολογικό και όχι οικονομικό, ότι ο λόγος εφαρμογής τέτοιων ρυθμίσεων είναι η διατήρηση ενός καθεστώτος παραγωγικών σχέσεων υποταγής της εργασίας, ακόμα κι αυτό έχει ως αποτέλεσμα την μείωση της μακροπρόθεσμης κερδοφορίας, φαίνεται από το ότι αντί να διορθώνει τα σχολεία, το κράτος έχει δώσει τα αντίστοιχα κονδύλια προκειμένου να κατασκευάσει … καταφύγια για επιθέσεις από drones στο Βερολίνο. Έρχεται ο ΠΟΥΤΙΝ, ο σώζων ευατόν σωθείτο!!
4. Το γεγονός είναι συμβολικό της γενικότερης «παρακμής της Δύσης» (ας μας επιτραπεί εδώ η χρήση αυτού του ακροδεξιάς υφής όρου που χρονολογείται από το 1918, όταν ο αντιδραστικός Ο. Spengler έγραψε το Der Untergang des Abendlander). Αυτή τη στιγμή η «Δύση» είναι βάρος για τον πλανήτη, τον δυσκολεύει να ανασάνει. Χωρίς στρατηγική, χωρίς την αντικειμενική δυνατότητα να βελτιώνει τις παραγωγικές δυνάμεις, είναι ένα αντιδραστικό, οπισθοδρομικό συνονθύλευμα από παρακμάζουσες δυνάμεις.
Η Γερμανία, αντί να αναβαθμίσει τα καταρρέοντα δίκτυά της, προσπαθεί να αναζωογονήσει την οικονομία της μέσω της στρατιωτικής της βιομηχανίας -κάτι που πέρα από ανήθικο είναι και αδύνατο: σε περιβάλλον στάσης επενδύσεων. Και η στρατιωτική βιομηχανία θα έχει τελικά τα ίδια προβλήματα με κάθε άλλη βιομηχανία: αδιάκοπο, φθηνό ρεύμα χρειάζεται και για την παραγωγή αυτοκινήτων και για την παραγωγή κανονιών. Και αντίστροφα, αν υπήρχαν οι δυνατότητες αναζωογόνησης της πολεμικής βιομηχανίας, τότε θα υπήρχαν και οι δυνατότητες αναζωογόνησης και των άλλων βιομηχανιών. Η βιομηχανική κατάρρευση είναι γενικότερη, δεν περιορίζεται σε έναν μόνο τομέα. Θα καταλήξουν να χρηματοδοτούν από το δημόσιο χρέος τα όπλα προκειμένου οι βιομηχανίες να κερδοφορούν. Βέβαια, την μέθοδο αυτή θα μπορούσαν εύκολα και αποδοτικά να εφαρμόζουν σε άλλες βιομηχανίες, κάπως πιο χρήσιμες, όπως η ενέργεια, η περίθαλψη, ο αγροτικός τομέας, κλπ. Αλλά όχι, στην δεύτερη περίπτωση θα έχουμε απαράδεκτη παρέμβαση του κράτους…
5. Τα παραπάνω εξηγούν και τους λόγους που οι ΗΠΑ θέλουν την Βενεζουέλα: Λοιπόν, δεν υπάρχουν πραγματικοί λόγοι. Δηλαδή, δεν υπάρχουν πραγματικοί, «στρατηγικοί» λόγοι για τις παράλογες κινήσεις των ΗΠΑ γενικότερα. Κανένας λόγος δεν υπάρχει για την πειρατεία του υπό ρωσική σημαία τάνκερ στα πιο διεθνή ύδατα που υπάρχουν, 5.500 χλμ από τις ακτές των ΗΠΑ. Το κόστος των αντιποίνων για αυτήν την ενέργεια (πχ ο βομβαρδισμός αμερικανικών εργοστασίων στην Ουκρανία) θα είναι υπερπολλαπλάσιο από τα όποια πολιτικά κέρδη. Πρόκειται για κινήσεις πανικού, χωρίς σχέδιο, χωρίς αντικειμενικούς μακροπρόθεσμους στόχους, μόνο για την ικανοποίηση τακτικών, βραχυπρόθεσμων στόχων, χωρίς την κατανόηση κόστους-οφέλους.
Μην αποκλείσετε την εισβολή των ΗΠΑ στη Γροιλανδία: η ψωρο-υπερδύναμη δεν δείχνει να κατανοεί ότι η πραγματική δύναμή της είναι η ικανότητά της να έχει συμμάχους οι οποίοι δουλεύουν για αυτήν, και ότι η διάλυση των συμμαχιών της είναι αυτοκαταστροφική κίνηση.
Τηρουμένων των αναλογιών, το ίδιο ακριβώς κάνει και η Γερμανία εξάλλου. Αδυνατώντας αντικειμενικά λόγω της κατάστασής του να κατανοήσει την νέα κατάσταση, το γερμανικό κεφάλαιο αδυνατεί επομένως και να σχεδιάσει ένα μακροπρόθεσμο σχέδιο για την επιβίωσή του στο νέο διεθνές περιβάλλον. Έτσι κάνει αυτοκαταστροφικές κινήσεις, βασισμένες σε βραχυπρόθεσμους στόχους υποβάθμισης του δικού του εργατικού δυναμικού («μείωση εξόδων», λιτότητα κλπ) και όχι σε μακροπρόθεσμες στρατηγικές («επικράτηση βιομηχανίας σε διεθνές επίπεδο») που θα περιλάμβαναν και μια κάπως διαφορετική αντιμετώπιση των κατώτερων τάξεων της χώρας. Αφού αυτό δεν γίνεται, επιστρέφει σε παλιές καλές δοκιμασμένες μεθόδους.
Αυτοί οι τύποι που μας κυβερνούν είναι νεκροί που δεν έχουν καταλάβει ακόμα ότι έχουν πεθάνει και συνεχίζουν μηχανικά να περπατούν με τον ίδιο τρόπο που περπατούσαν κάποτε, όταν ήταν ζωντανοί. Αλλά, όπως μας έχουν διδάξει οι άπειρες σχετικές αμερικάνικες σειρές, τα ζόμπι είναι μεν ηλίθια, είναι όμως και πολύ επικίνδυνα.
