Ξεκινώ με το θεμελιώδες:
Είμαστε όλοι ασυζητητί με τους τραυματίες, τους εγκαυματίες, τους ψυχολογικά αμετακλήτως διαταραγμένους/τραυματισμένους και με το σύνολο των συγγενών των νεκρών θυμάτων του εγκλήματος στα Τέμπη, μέχρι και την τελική δικαίωση όλων και ανεξαίρετα!
Αυτό, είναι αυτονόητο και αδιαπραγμάτευτο γιατί πρώτα απ’ όλα, πάνω απ’ όλα και πέρα απ’ ο,τιδήποτε άλλο, είναι καθήκον ανθρώπινο σύσσωμης της ελληνικής κοινωνίας!
Τελεία και παύλα και σαύρα μαζί!
Τώρα λοιπόν, ας περάσουμε και στα της πολιτικής…
Θυμάστε τους «αγανακτισμένους» μα ποτέ αποφασισμένους, ποτέ κοινωνικώς ταξικά συνειδητοποιημένους και γι’ αυτό παντελώς ανοργάνωτους κι από χέρι χαμένους;
Αυτούς που της «πάνω πλατείας» τους οικειοποιήθηκε σωρηδόν η Χρυσή Αυγή και της «κάτω πλατείας» ο ΣΥΡΙΖΑ το ίδιο σωρηδόν;
Μέχρι και το ξεκίνημα της οικονομικής κρίσης το 2008, χιλιοαποδεδειγμένα πλέον, ήταν όλοι τους ψηφοφόροι της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ και του ΛΑΟΣ, που δεν τους βόλευε πια να το παραδέχονται. Όπως αρκετοί από δαύτους επίσης δεν τους βόλευενα παραδεχτούν ότι ήταν ακροδεξιοί που απλά ψήφιζαν άβουλα, με χέρια και με πόδια, τα τρία προαναφερθέντα αστικά συστημικά κόμματα, μα κυρίως τα δυο τότε κυρίαρχα.
Κι όλοι μαζί επικαλούνταν βολικά την «αντισυστημικότητα», την «αντίθεσή τους στον παλαιοκομματισμό» και την «απολιτικότητα», πάντα με αφορμή και άλλοθι τα προβλήματα απ‘ την κρίση!
Τα φαιδρά αποτελέσματά τους δε, τα βιώσαμε και τα βιώνουμε ακόμα…
Κι ερχόμαστε στο σήμερα, όπου πάλι με κρίση –αυτήν τη γνωστή που ξεκίνησε το 2008, που δεν έπαψε ποτέ να υφίσταται και που εντάθηκε κι επεκτάθηκε κιόλας σ’ όλα τα πεδία, τις πτυχές και τα επίπεδα– έχουμε τους ίδιους συνανθρώπους και συμπολίτες μας να συρρέουν το ίδιο βολικά και άβουλα, εξ ίσου σωρηδόν και σαν πυκνό σμήνος πετούμενων, στο γεμάτο με υποσχέσεις κόμμα Καρυστιανού πριν καν αυτό σχηματιστεί!
Και ψέγουν μάλιστα και βρίζουν βαριά όσους «τολμάμε» να έχουμε αντίθετη γνώμη στα όσα η ίδια δηλώνει δημόσια κι επειδή επιπλέον έχουμε και το «θράσος» να την αντιλαμβανόμαστε ήδη, ως εκείνο που η ίδια επέλεξε πλέον να είναι: Πολιτικός!
Και φυσικά, όλοι αυτοί, πάλι επικαλούνται την «αντισυστημικότητα», την «αντίθεση στον παλαιοκομματισμό» και την «απολιτικότητα», ξανά μανά με αφορμή και άλλοθι τα σε κάθε πεδίο, πτυχή και επίπεδο εκτεταμένα και ενταθέντα προβλήματα απ’ την κρίση που απ’ το 2008 και δώθε, δεν σίγασε ούτε δευτερόλεπτο…
Φαινόμενο; Πολιτικό επιφαινόμενο από την Εθνική Τραγωδία του εγκλήματος στα Τέμπη;ή κάτι άλλο πιο βαθύ που μας λερώνει;
«Στεκόμουν πάνω σ’ ένα λόφο κι είδα το Παλιό να πλησιάζει, μα ερχόταν σα Νέο.
Σέρνονταν πάνω σε καινούρια δεκανίκια που κανένας δεν ειχε ξεναδεί
και βρωμούσε νέες μυρουδιές σαπίλας που κανείς δεν είχε ξαναμυρίσει»
Απόσπασμα απ’ το ποίημα ‘Η παρέλαση του παλιού καινούριου‘ του Μπέρτολτ Μπρεχτ, 1938
Η κα Μαρία Καρυστιανού, διόλου άθελά της, αλλά αρκούντως αποτελεσματικά, συμπλέκει την πίστη της στα θεία με την πολιτική. Κι αυτό, δεν είναι ούτε πρωτόγνωρο, ούτε πρωτάκουστο.
Τόσοι και τόσοι πολιτικοί μικρών και μεγάλων κομμάτων το έκαναν και το κάνουν, συμπεριλαμβανομένων και πάμπολλων πολιτικών του κυβερνώντος κόμματος.
Εγώ προσωπικά δε, είμαι σίγουρος πως σε αυτό το κομμάτι, η κυρία Καρυστιανού δεν προσποιείται ούτε τόσο δα!
Έτσι τα είχε ανέκαθεν συμπλεγμένα μέσα της, έτσι τα εκφράζει και έτσι τα προβάλλει. Απολύτως ειλικρινά και απροσποίητα.
Τώρα, το γιατί αυτό που νιώθει εκφράζει και προβάλλει η ίδια δείχνει να έχει τόση πέραση στην κοινωνία, είναι ό,τι πραγματικά οφείλει να προβληματίζει σοβαρά τον καθ’ έναν μας ξεχωριστά και όλους μας μαζί ως λαό!
Γιατί;
Διότι εμείς όλοι, ο λαός, είμαστε εκείνοι που για μια ακόμη φορά καλούμαστε να «αγοράσουμε πακέτο» στο πρόσωπο ενός και μόνο ανθρώπου, ο οποίος υπόσχεται όλα όσα θέλουμε να ακούσουμε, ώστε να ρίξουμε εν συνεχεία και τον «οβολό» μας στην κάλπη, αλλά γυρνώντας μετά ξανά στους βαθείς μας καναπέδες… αυτούς που γεννάνε τους Φραπέδες…
Η ίδια η κυρία Καρυστιανού, βιώνοντας την ισόβια, αποτρόπαιη και ανείπωτα τραγική εμπειρία του πως είναι και –πιο πολύ– του τι σημαίνει το να χάνεις το παιδί σου, δικαίως νιώθει πως δεν έχει πια να χάσει απολύτως τίποτα.
Και όντως, η ίδια δεν έχει πλέον κάτι να χάσει.
Εμείς όμως όλοι ως λαός, ειλικρινά, τι έχουμε να κερδίσουμε επιμένοντας εμμονικά, για μια ακόμη φορά, στο να επιλέξουμε «μπροστάρη», «πέφωτα», «χαρισματικό» και «σωτήρα» ασχέτως κόμματος;!
Είναι δηλαδή πια να ντρέπεται ως κι η ντροπή η ίδια!
Γιατί;
Διότι καταντάμε λιπόψυχοι και «κότες», ατομικά και μαζικά, όταν αντί να αποφασίζουμε να παλέψουμε συνειδητά, όλοι μαζί, οργανωμένα και από κοινού για να διεκδικήσουμε μια δικαιότερη κοινωνία κι ένα καλύτερο μέλλον, επιμένουμε μουλαρωδώς να εναποθέτουμε ο καθ‘ ένα μας ξέχωρα και χώρια, την πάλη για τα δίκια μας και την μάχη για το μέλλον μας στα χέρια πάντα ενός… Όποιου εμφανιστεί να δείχνει πρόθυμος,ποζάροντας ως μαχητής(;) και έτοιμος(;) «να βγάλει το φίδι απ‘ την τρύπα» για πάρτη μας!…
Κούνια που μας κούναγε κι ακόμη μας κουνάει!…
Δεν είναι λοιπόν δικό της το ζήτημα.
Δικό μας είναι! Ολωνών μας!
Κι απ’ την κορφή του ως τα νύχια, αφορά στην Συλλογική, Μαζική (εκ του «μαζί») και Λαϊκή μας Συνείδηση, που έχουμε συστημικά, μεθοδικά και επίτηδες ωθηθεί να την αφήνουμε εσαεί ανώριμη, ώστε να αγκαλιάζει οχληδών το «εγώ» του καθ’ ενός μας ξέχωρα και χώρια… Ενώ το «μαζί», μας έμαθε να το εναποθέτουμε διαρκώς ο καθ’ ένας μας, πάλι ξέχωρα και χώρια και εξ ίσου οχλικά, στα χέρια των εκάστοτε (εκ)προσώπων του καταδικού τους «εγώ», επειδή εμφανίζονται ως πιο «μαχητικοί» από ‘μας στο σύνολό μας, ως πιο «αποφασιστικοί» δείχνοντας να μην έχουν τίποτε να χάσουν και επειδή γενικότερα φαντάζουν… «κάπως» σε σχέση με τον καθ’ έναν μας ατομικά, ξέχωρα και χώρια…
Και μέσα σε αυτή την εμμονική αναζήτηση, το Σύστημα —εκείνο που γνωρίζει καλά να επιβιώνει μεταμφιεζόμενο— επιστρατεύει για μια ακόμη φορά «την καλύτερή του άμυνα»: Την επιλεκτική προβολή!
Τα κυρίαρχα Μέσα Ενημέρωσης, αφού πρώτα εξάντλησαν κάθε δάκρυ που μπορούσαν να εμπορευτούν, τώρα στήνουν το νέο πολιτικό σκηνικό, «φουσκώνοντας» προσεκτικά ένα σχήμα που μοιάζει να απειλεί, αλλά που στην πραγματικότητα απλώς εκτονώνει…
Προσέξτε την εκκωφαντική σιωπή για τα Ταξικά, τα Οικονομικά, τα αληθινά Καθημερινά Διακυβεύματα της επιβίωσής μας!
Εκεί, η «αντισυστημική» ρητορική σταματά απότομα, δίνοντας τη θέση της σε μια ηθικοπλαστική και θεολογική ομίχλη που θολώνει τα νερά, ώστε το Παλιό να περάσει αλώβητο στην απέναντι όχθη.
Είναι η κλασική μέθοδος της συστημικής «καβάτζας»:
Δημιουργούμε έναν αντίπαλο στα μέτρα μας, τον προβάλλουμε ως τη μόνη «υγιή» φωνή «λογικής» (σ.σ. Λατινοπούλου ακούς ή κάνεις μπωτέ;…) κι έτσι, ελέγχουμε πλήρως τα όρια της οργής του λαού, εγκλωβίζοντάς τον ξανά σε κανάλια που δεν τον οδηγούν πουθενά.
Κι εμείς, ακόμη κουνιώμαστε πάνω στην κούνια που μας κούναγε… εμμονικά… μέχρι τελικής πτώσης…
Κάποτε ήταν ο Τσίπρας. Α ναι… κι ο Καμμένος μαζί. Δεν άργησαν όμως να προκύψουν ο Βαρουφάκης, ο Λεβέντης, ο Μπογδάνος, το κόμμα ΝΙΚΗ, ο Κασσελάκης, η Κωνσταντοπούλου, η Λατινοπούλου, ενώ σήμερα ξανά ο Τσίπρας.
Τώρα πια, είναι και η Μαρία Καρυστιανού στο «κάδρο» να «συλλέγει» την μέγιστη προτίμηση των ψηφοφόρων απ’ τα κόμματα όλων των προαναφερθέντων, συν αρκετούς από ΝΔ, ΠΑΣΟΚ κι απ’ ό,τι απόμεινε απ’ τον ΣΥΡΙΖΑ, με το όψιμο ενδιαφέρον της για την πολιτική, την δικαιοσύνη και την Δημοκρατία άμα τη εμφανίσει της προσωπικής της ανείπωτης τραγωδίας που ορθά και ευτυχώς, κανείς δεν τολμά να την υποτιμήσει ούτε γι’ αστείο!
Όλα αυτά όμως, τόσο μαζικά και τόσο πετυχημένα, αφού πρώτα η ίδια έχει δημόσια δηλώσει επανειλημμένα ότι, «σνόμπαρε» τις εκλογές τα τελευταία 15 χρόνια τουλάχιστον, απέχοντας απ‘ αυτές, γιατί έκρινε πως κανένα κόμμα δεν την εκπροσωπούσε!
Και κάπως έτσι, φροντίζοντας να τονίσει εξ αρχής την αποχή της απ‘ τις κάλπες τα τελευταία 15 χρόνια τουλάχιστον, απαλλάσσεται πολύ βολικά κι απ‘ το ερώτημα του τι ψήφιζε ή ποιών παρατάξεων και ιδεολογίας πολιτικούς προτιμούσε, την εποχή μάλιστα που η δουλικότητα στα Μνημόνια, η ασυδοσία, η Χρυσή Αυγή και ο Βελόπουλος «πρωτόκαναν πάρτυ» εντός κι εκτός Βουλής…
Ε… όποιος δεν βλέπει ιδίως σ’ αυτό, μεθόδευση επαγγελματικού image–making και influencing, είναι είτε επικίνδυνα καλόπιστος, είτε αμετανόητα ακροδεξιός που το κρύβει, στηρίζοντας βολικά σήμερα το εν λόγω πρόσωπο και υπό σχηματισμό κόμμα, όπως ακριβώς τό ‘κρυβε βολικά και χθες στις πλατείες, όταν το ‘παιζε «απολίτικος», «αντισυστημικός» και «αγανακτισμένος»!
«Ολόγυρα στέκανε όσοι εμπνέονταν από τον τρόμο, κραυγάζοντας:
Φτάνει το Νέο, το Ολοκαίνουριο, χαιρετήστε το Νέο, γίνετε κι εσείς νέοι σαν και εμάς!
Κι αυτοί που ακούγανε, τίποτα άλλο δεν ακούγανε από τις κραυγές τους.
Μα αυτοί που βλέπανε, βλέπανε αυτά που δεν φωνάζουν»
2ο απόσπασμα απ’ το ποίημα “Η παρέλαση του παλιού καινούριου” του Μπέρτολτ Μπρεχτ, 1938
Ας αφήσουμε όμως τα υπάρχοντα γνωστά στοιχεία να μιλήσουν από μόνα τους:
● Η κα Μαρία Γρατσιά, δικηγόρος της κας Καρυστιανού, δεδηλωμένη σύμβουλός της ως προς το πολιτικό της εγχείρημα και εκπρόσωπός της στα ΜΜΕ, ήταν υποψήφια με την ακροδεξιά «θεούσα» ΝΙΚΗ στις τελευταίες εκλογές.
● Στην «επιτροπή σοφών» του υπό σχηματισμό κόμματός της είναι και ο κ. Αθανάσιος Τσόκας, επίσης πολιτευτής με το κόμμα ΝΙΚΗ και μέχρι πρότινος στενός συνεργάτης του.
● Μαζί της, συντάσσεται πλέον ανοιχτά και ο κ. Νίκος Νικολόπουλος, ιδρυτής και πρόεδρος του ακροδεξιού κόμματος ονόματι Χριστιανοδημοκρατικό Κόμμα Ελλάδος και έχων εσχάτως πιάσει μόνιμο «στασίδι» στο Militaire News του όντως ικανότατου δημ/φου κ. Πάρη Καρβουνόπουλου.
● Σύμβουλός της για πολιτικά ζητήματα είναι ο κ. Κυριάκος Τόμπρας των ακροδεξιών και πάλαι ποτέ ΑΝΕΛ που συγκυβέρνησαν με τον ΣΥΡΙΖΑ.
● Ως πρώην «συγκυβερνήτης» με τους ΑΝΕΛ απ’ το 2015 έως το 2019, «καλοβλέπει» εδώ και καιρό το κόμμα Καρυστιανού κι ο τέως βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, ο κ. Νίκος Φαραντούρης.
● Στο κόμμα Καρυστιανού, δηλώνει ότι «βρίσκεται πολύ κοντά» και ο πρώην βουλευτής της ΝΙΚΗς, ο κ. Νίκος Παπαδόπουλος, αυτός δηλαδή που διεγράφη από βουλευτής όταν «τά ‘σπασε» στην Εθνική Πινακοθήκη γιατί απο-φάσισε ότι τα έργα που εκθέτονταν, έθιγαν την Παναγία «του» και τον Χριστό «του» (τα «του» τα έθεσα εντός εισαγωγικών, διότι τα θεία δεν είναι κτήμα κανενός).
● «Επαφές» υφίστανται ανοιχτά και με τον καθηγητή Κλινικής Φαρμακολογίας του ΑΠΘ κ. Δημήτρη Κούβελα, πρόεδρο του μικρού μα [ακρο(;)]δεξιότατου κόμματος Πνοή Δημοκρατίας, ο οποίος τον καιρό της πανδημίας κήρυττε τον αντιεμβολιασμό με επιστημονικοφανή επιχειρήματα, τα οποία μάλιστα αποδομήθηκαν δημόσια,επιστημονικότατα και ένα προς ένα από επιστήμονες, αποδεικνύοντας την επιστημονικοφάνειά τους. Παρ’ όλ’ αυτά, παραμένει καθηγητής του ΑΠΘ!…
● Δικηγόρος της στην Λάρισα, που ‘ναι μάλιστα προσωπική της επιλογή, είναι ο κ. Στέλιος Σούρλας, ο οποίος μεταξύ πολλών άλλων και παρουσία του πασίγνωστου ναζί Κων/νου Πλεύρη κατά την παρουσιαση βιβλίου το 2016 στα Φάρσαλα, μίλησε διθυραμβικά για τον πρόγονό του Γρηγόρη Σούρλα, ιστορικά αναγνωρισμένου ως δοσίλογου των Γερμανών ναζί στον 2ο Π.Π. και μαχητή ενάντια στον ΕΛΑΣ, παρουσιάζοντάς τον ως τον «σωτήρα της Θεσσαλίας απ’ τους κομμουνιστές».
Μετά απ’ όλ’ αυτά, σαν πολύ ύποπτα «απολίτικη» και πολύ βολικά «αντισυστημική» δεν δείχνει πλέον να ‘ναι η κυρία Καρυστιανού;…
Ας κοιτάξουμε λοιπόν τα στοιχεία πριν πειστούμε αβλεπτί κι ας βρούμε κι άλλα, διαφορετικά. Ας τα ελέγξουμε όμως όλα σε βάθος, ας τα διασταυρώσουμε ενδελεχώς πανάθεμα την «πλουραλιστική» ιντερνετίλα που μας «δέρνει» κι ας δούμε τελικά εμείς οι ίδιοι στον καθρέφτη, το δικό μας ανείπωτα τραγικό χάλι σ’ όλο του το μέγεθος και σ’ όλη του την…«μεγαλοπρέπεια»!
Κι ας το δούμε μια φορά κατάματα,με θάρρος,μπας κι αποφασίσουμε επιτέλους να γειάνουμε ως Κοινωνία, όλοι μαζί κι από κοινού, έστω και στο «και πέντε». Δίχως ν’ αναζητάμε «αντισυστημικούς μπροστάρηδες», «πέφωτες», «χαρισματικούς» και «σωτήρες» εκεί όπου το Σύστημα τους σπέρνει για να δείχνουν «αντισυστημικοί» και «ικανοί» εκπρόσωποί μας, ενώ μόνο τέτοιοι δεν είναι.
Γιατί όλα δείχνουν πως το κόμμα Καρυστιανού με έμβλημα τον πόνο της απ’ το εγκληματικό άδικο που η κόρη της και η ίδια υπέστη να το κουβαλάει ισοβίως, δεν είναι ούτε φαινόμενο, ούτε απλά ένα πολιτικό επιφαινόμενο που προέκυψε λόγω της Εθνικής Τραγωδίας απ’ το έγκλημα στα Τέμπη.
Είναι ένα επιπλέον, παλαιάς κοπής και σκόπιμο γέννημα αυτού καθ‘ αυτού του Συστήματος, το οποίο ξέρει πολύ καλά το πως να δημιουργεί πολιτικές καβάτζες, έτοιμες να τις χρησιμοποιεί ανά πάσα στιγμή το βολεύει για να συντηρείται και να επιβιώνει εις βάρος όλων μας και ανεξαίρετα!
«Έτσι το Παλιό έκανε την εμφάνισή του σε Νέο μασκαρεμένο,
και έφερε αλυσοδεμένο μαζί του το Νέο να το παρουσιάσει σαν Παλιό.
Το νέο βάδιζε αλυσοδεμένο και ντυμένο με κουρέλια.
Αποκαλύπτονταν τα θεσπέσια μέλη του.Κι η πομπή συνέχιζε να προχωράει μες τη νύχτα,
μα αυτό που πήρανε για χάραμα ήταν το φως απ’ τις φωτιές στον ουρανό.
Και η κραυγή: Φτάνει Το Νέο, το Ολοκαίνουργιο, χαιρετήστε το Νέο, γίνεται και εσείς νέοι σαν και εμάς!
πιο εύκολα θα ακουγότανε, αν όλα δεν είχανε πνιγεί μες τις ομοβροντίες των όπλων.»
Τελικό απόσπασμα και ολοκλήρωση του ποιήματος “Η παρέλαση του παλιού καινούριου” του Μπέρτολτ Μπρεχτ, 1938
Τραγουδόσαυρος-Τα τραίνα που Φύγαν
Μοιρολόι αφιερωμένο πηγαία κι από καρδιάς σε όλους όσους βιώνουμε το έγκλημα στα Τέμπη και κάθε έγκλημα της συστημικής Πολιτείας.
