σ.σ. Εξηγούμαι εξ αρχής για να μην παρεξηγούμαι, να μην παραφράζομαι και να μην παρανοούμαι:
1ον, Είχα καταθέσει τραγούδι μου στο Sing for Greece 2026 που δεν επιλέχθηκε εν τέλει από την 7μελή Επιτροπή που είχε ορίσει η ΕΡΤ.
2ον, Οι θέσεις μου, αυτές που διαμορφώνουν και την αντίληψή μου για τα πράγματα, απ’ τα μικρά ως και τα πιο μεγάλα, ήταν και παραμένουν ανεπηρέαστες απ’ την μη επιλογή μου στον εν λόγω διαγωνισμό, διότι είναι θέσεις ξεκάθαρα και ενσυνείδητα Ταξικές. Και σε όσους αυτό δεν είναι εύκολα αντιληπτό, διευκρινίζω πως οι θέσεις μου αφορούν συνειδητά το σύνολό μας ως κοινωνία, καθώς και την συλλογική και μαζική μας οφέλεια ως λαό σε κάθε μας πτυχή, έκφραση και έκφανση. Σε καμία περίπτωση λοιπόν οι θέσεις μου δεν έχουν ως αφετηρία και κατάληξή τους εμένα, ώστε να αφορούν τυφλά την πάρτη μου.
3ον, Είχα πλήρη επίγνωση του που «έμπλεκα» όταν αποφάσισα να καταθέσω το τραγούδι μου στον διαγωνισμό. Και γνώριζα πολύ καλά πως η μεγαλύτερη πιθανότητα ήταν να μην επιλεγεί α) λόγω του περιεχομένου των στίχων του, β) λόγω του ότι είναι γνωστές τοις πάσι οι καθ’ όλα διαλεκτικές και απόλυτα ενσυνείδητες Ταξικές μου θέσεις και φυσικά γ) λόγω ανύπαρκτου back up aπό δισκογραφική εταιρία, καθώς κι από έλλειψη γνωριμιών σε καίριες για την περίσταση θέσεις – στοιχεία που δεν έχουν σε τίποτε να κάνουν ούτε με την καλλιτεχνική αξία και αρτιότητα του τραγουδιού μου, ούτε με την πρωτοτυπία, την αρχετυπικότητα και την βαθύτητα του concept που επίσης τους πρότεινα εγγράφως και που είμαι σίγουρος πως θα κάνει αίσθηση όταν το παρουσιάσω, αφού είναι ταυτόχρονα και εντυπωσιακό μουσικά και οπτικά.
Γίνεται η συμπερίληψη να είναι επιλεκτική; Γίνεται όσοι την επικαλούνται, την υποστηρίζουν και την στηρίζουν, να ορίζουν αυτόκλητα και κατά το δοκούν τα όριά της;
Κι όμως γίνεται! Στο Sing for Greece 2026, που αλλού!…
● Επιλέγεις για την παρουσίαση των τριών βραδιών (διόλου τυχαία) ένα υπεραναγνωρίσιμο, ανοιχτά και περήφανα γκέι άτομο που ‘ναι δεδηλωμένος φαν και βαθύς γνώστης της Eurovision αλλά και αποδεδειγμένα πολυτάλαντος, ένα αναγνωρίσιμο άτομο με εμφανή αναπηρία σε αναπηρικό αμαξίδιο, επίσης αποδεδειγμένα ταλαντούχο και μαζί, μια εξ ίσου αναγνωρίσιμη ταλαντούχα και πανέμορφη γυναίκα ντυμένη γκράντε.
● Προσθέτεις μπόλικο, ελαφρύ και πιασάρικο χιούμορ –που αυτοί οι τρεις τό ‘χουν και με το παραπάνω– ώστε να επιτείνεις την μαζική παραίσθηση χαλαρότητας στην οποίαν αποσκοπείς και για να γεμίζεις τα κενά, σαν κι αυτά που ο Ακύλας μας λέει απευθυνόμενος τραγουδιστά προς την μητέρα του ότι «κλείνει» αγοράζοντας όλο και πιο πολλά πράγματα.
● Έχεις επιλέξει 28,«ακίνδυνα περιεχομένου», τραγούδια που ασχολούνται με «αγάπες και λουλούδια» και όπου ακόμη και το ένα και μοναδικό άσμα πού ‘ταν ήδη φαβορί απ’ όταν πρωτακούστηκε, ασχολείται με το φαινόμενο της μανίας υπερκατανάλωσης με τρόπο τέτοιον, ώστε να μπορεί εύκολα να εκληφθεί κι ως «χάιδεμα» στ’ αυτιά του κάθε μεγάλου ή μικρότερου συστηματία και όσων χορηγών του διαγωνισμού γίναν «μεγάλοι και τρανοί» μασαμπουκώνοντας τον αγλέωρα απ’ την δική μας υπερκατανάλωση των δικών τους προϊόντων κι υπηρεσιών.
Διότι όταν η κριτική σε όλη αυτήν την κατάσταση που περιγράφεται στο «Ferto», παρουσιάζεται ως μια «χαριτωμένη ψυχαναγκαστική εμμονή» του καταναλωτή και όχι ως το αποτέλεσμα ενός κανιβαλικού μάρκετινγκ, τότε η συστημική ευθύνη μετακυλίεται βολικά στο άτομο, αφήνοντας το οικοδόμημα των συστηματιών και των χορηγών στο απυρόβλητο.
(σ.σ. Παρεμπιπτόντως, είμαι αναφανδόν με τον Ακύλα, διότι ο ίδιος σατιρίζει εξυπνότατα και με αφοπλιστική αυτοκριτική την κατάσταση που μας έχει εμφυσήσει η κουλτούρα της αγοράς. Όμως, εκεί ακριβώς έγκειται η «πονηριά» της επιλογής του από την 7μελή Επιτροπή του φορέα: η ΕΡΤ επιτρέπει αυτή την κριτική επειδή οι Επίτροποι που όρισε, διέκριναν ότι μπορεί να πλασαριστεί ως μια «χαριτωμένη ψυχαναγκαστική εμμονή» ενός ταλαντούχου ατόμου, απογυμνώνοντάς την από κάθε ταξικό ή δομικό βάρος. Ο Ακύλας ερμηνεύει την αλήθεια του, αλλά το σύστημα την «πακετάρει» ως ακίνδυνο lifestyle. Εναπόκειται λοιπόν στον καθέναν μας να αντιληφθεί την βαθύτητα του καλλιτέχνη και να μη μείνει στο «περιτύλιγμα» που του φόρεσε η διοργάνωση).
● Τέλος, μεταξύ πολλών άλλων, έχεις στρατηγικά καλέσει να παρίστανται ως θεατές οι «αμφάν γκατέ» της media–κής και social–media–κής ελαφράδας,αυτούς δηλαδή που τους ενδιαφέρει να ασχολούνται μονάχα με το εκάστοτε «περιτύλιγμα» γιατί απ’ αυτό βιοπορίζονται, ώστε να δημιουργηθεί επαρκής ντόρος γύρω απ’ τον διαγωνισμό.
Κι έτσι, μ’ όλ’ αυτά, περνάει απαρατήρητο το γεγονός ότι η συμπερίληψή σου έχει αποσιωπήσει συνειδητά την δημοσιοποίηση της φωνής κάθε ενός με κριτική σκέψη απέναντι σε όσα ζούμε και σ’ ό,τι έχει όντως βαρύνουσα σημασία.
Αυτό θέλει άλλωστε και η EBU της Eurovision. Όμως η ΕΡΤ, ξεχνά κάτι βασικό:
Ο εν λόγω διαγωνισμός δεν είναι μια ιδιωτική γιορτή κάποιων «εκλεκτών» με χορηγούς, ούτε ένα κλειστό πάρτι της EBU. Είναι ένας θεσμός που χρηματοδοτείται από τον κάθε Έλληνα μέσω της υποχρεωτικής οικονομικής συνδρομής στην ΕΡΤ και μέσω της φορολογίας του.
Και όταν το δημόσιο χρήμα χρησιμοποιείται για να «αγοραστεί» απ’ το ευρύ κοινό μια αποστειρωμένη «μούγκα», τότε ο πολίτης παύει να είναι θεατής και γίνεται χρηματοδότης της ίδιας του της φίμωσης… Ένας δημόσιος φορέας έχει την καταστατική υποχρέωση να εγγυάται την πολυφωνία, όχι να επιβάλλει την κυβερνητική ή εμπορική ομοιομορφία.
Κι εδώ είναι που δικαίως βρίσκει κανείς «πραγματάκια» να προσάψει στον Γιώργο Καπουτζίδη και φυσικά, στην ίδια την ΕΡΤ!
● Διότι ο Καπουτζίδης ο ίδιος είναι που από παλαιότερα και κατά δήλωσή του, ορθά πρότεινε στην ΕΡΤ ξανά και ξανά (κοινώς «λύσσαξε») την δημιουργία διαγωνισμού προς επιλογή τραγουδιού για την Eurovision –πρόταση που τελικά εισακούσθηκε και που πιο πολύ ευοδώθηκε, απ’ όταν η επί μακρόν συμπαρουσιάστριά του στον διαγωνισμό και φίλη του Μαρία Κοζάκου, έγινε Γενική Διευθύντρια Προγράμματος της ΕΡΤ!
● Διότι ο ίδιος, ορθά κηρύσσει σε κάθε καλλιτεχνικό του έργο και με κάθε ευκαιριία, την αποδοχή των συνανθρώπων μας ακριβώς όπως ο καθ’ ένας μας είναι, μαζί και την αλληλεγγύη σε κάθε άνθρωπο που περιθωριοποιείται κοινωνικά απλά και μόνο επειδή είναι διαφορετικός υπ’ οποιαδήποτε μορφή, έννοια και τρόπο!
● Διότι, όταν π.χ. στο δικό του Παρά Πέντε συμπεριελάμβανε χιούμορ, σάτιρα, καυστικό κοινωνικό σχολιασμό και πολιτική κριτική σκέψη, εκεί αυτό επικροτούταν και δικαίως!
● Διότι η ΕΡΤ, ενώ αυτή η ίδια είναι που κατά την αρρωστημένη επικρατούσα παράδοση μαζεύει στη δούλεψή της «κάθε κυβερνώσας καρυδιάς καρύδι» καθ’ επιβολή της εκάστοτε κυβέρνησης και ακολουθεί την εκάστοτε κυβερνητική γραμμή μέχρι κεραίας, αποφάσισε να επιβάλλει και στον διαγωνισμό την κυβερνητική «μούγκα στη στρούγκα» για σημαίνοντα ζητήματα, έστω κι αν ειπώνονται με έξυπνο τρόπο είτε ως σχόλιο κατά την παρουσίαση, είτε τραγουδιστά. Κι είναι αυτή η ίδια η ΕΡΤ που ταυτόχρονα «διαρρηγνύει τα ιμάτιά της» όταν, ασχέτως του ποιός κυβερνά, την αποκαλούν «όργανο της κυβέρνησης»…
Εδώ λοιπόν είναι που τίθεται αμίληκτα το κρίσιμο ερώτημα:
Πώς ορίζεται η «συμπερίληψη» όταν ο κόσμος γύρω μας φλέγεται;
Είναι συμπερίληψη το να χωράμε στο κάδρο την εικόνα της διαφορετικότητας, αλλά να πετάμε έξω από το κάδρο την κραυγή της πραγματικότητας;
Η συμπερίληψη που προωθεί η ΕΡΤ, είναι ή δεν είναι μια «συμπερίληψη ταυτοτήτων» χωρίς «συμπερίληψη αναγκών»; Διότι δέχονται το πώς φαίνεσαι, το ποιον και το πως αγαπάς ή το πώς κινείσαι, αρκεί να μην μιλάς για το πώς επιβιώνεις… Είναι μια συμπερίληψη που σταματά στην πόρτα του λογιστηρίου και του πολιτικού γραφείου, γιατί θέλουν την ποικιλομορφία ως ντεκόρ, ώστε να προωθούν την ομοιομορφία ως άποψη.
Σε μια εποχή όπου η γενοκτονία στη Γάζα συνεχίζεται και δη σε ζωντανή μετάδοση στις οθόνες των κινητών μας, η επιλογή της «ελαφράδας» δεν είναι καλλιτεχνική άποψη. Είναι πολιτική θέση.
Όταν η ανθρωπότητα παρακολουθεί μουδιασμένη το δίκαιο του ισχυρού να ισοπεδώνει κάθε έννοια διεθνούς δικαίου, η δημόσια τηλεόραση επιλέγει να «συμπεριλάβει» μόνο ό,τι δεν ταράζει την κυβερνητική «γαλήνη»!…
Το διαρκές φόβητρο του πολέμου, που πλανιέται πάνω από την Ευρώπη και σε κάθε γωνιά της υφηλίου, αντιμετωπίζεται στον διαγωνισμό σαν να μην υπάρχει!…
Διότι η τέχνη –ακόμα και η Eurovision-ική– οφείλει να είναι πάντα ο καθρέφτης των καιρών της.
Κι αντ’ αυτού, εδώ βλέπουμε έναν καθρέφτη που έχει υποστεί επεξεργασία με πάμπολλα βαριά «φίλτρα», ώστε να μην φαίνονται οι ρυτίδες της αγωνίας ενός ολόκληρου λαού που βλέπει το άδικο να θεριεύει και να θριαμβεύει καθημερινά.
Τελικά, η συμπερίληψη στην ΕΡΤ σταματά εκεί που αρχίζει η Ταξική Συνείδηση.
Σταματά εκεί όπου το τραγούδι παύει να είναι ένα «ανώδυνο προϊόν» και γίνεται μετρονόμος της κοινωνικής οργής ή της υπαρξιακής αναζήτησης.
Γιατί λοιπόν η συμπερίληψη της διαφορετικότητας περιορίζεται στο φαίνεσθαι και δεν επεκτείνεται και στο λέγειν;
Δεν είναι υποκριτικότατο να χειροκροτούμε την ορατότητα των ατόμων με αναπηρία ή της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας στη σκηνή, όταν την ίδια στιγμή επιβάλλουμε «φίμωτρο» στην ορατότητα του πόνου ενός ολόκληρου λαού και του πλανήτη όλου;!
Η αλληλεγγύη κ.κ. της ΕΡΤ, της τέχνης και του θεάματος, δεν μπορεί να είναι α λα καρτ και σ’ ό,τι βολεύει την εύκολη χώνεψη «ανόργανης» και διόλου «θρεπτικής ύλης».
Δεν μπορείς να είσαι «συμπεριληπτικός» όταν κλείνεις τ’ αυτιά σου στον απόηχο της γενοκτονίας, των βομβαρδισμών ή στην απόγνωση του εργαζόμενου που δεν βγάζει τον μήνα…
Δυστυχώς λοιπόν, η ΕΡΤ και οι εμπνευστές αυτής της «συμπεριληπτικής» διοργάνωσης, συμπεριλαμβανομένων των Καπουτζίδη, Κοζάκου, Μαγγίρα και Βρανά, φαίνεται να ξεχνούν πως ο λαός δεν έχει ανάγκη από άλλους «ακίνδυνους» διασκεδαστές.
Έχει ανάγκη από φωνές που να αντηχούν την αλήθεια του!
Γιατί όταν φιμώνεις το καίριο, το σημαντικό και το ουσιώδες στο όνομα μιας αποστειρωμένης διασκέδασης που την βαφτίζεις «ψυχαγωγία», τότε δεν κάνεις συμπερίληψη.
Κάνεις δημόσιες σχέσεις και αποπειράσαι μαζική χειραγώγηση με δημόσιο χρήμα.
Εγώ πάντως, παρ’ όλ’ αυτά, αλλά και λόγω όλων αυτών κι άλλων πολλών, είμαι με τον Ακύλα.
Ούτε με την ΕΡΤ, ούτε με το Sing for Greece 2026, ούτε με την Eurovision.
Με τον Ακύλα και μόνο διότι δεν είμαι ενάντια στην δημιουργία, αλλά συνειδητά εναντίον της διαχείρισης της δημιουργίας από μηχανισμούς εξουσίας –κάτι που εύχομαι να το αντιληφθεί συν τω χρόνω κι ο ίδιος ο Ακύλας, ώστε να κατορθώσει να ανεξαρτητοποιηθεί ουσιωδώς και απόλυτα ως άνθρωπος και ως καλλιτέχνης.
Οπότε «Ferto μας Ακύλα Ferto»!
Ακύλας – Ferto
