Η επίθεση ΗΠΑ και Ισραήλ, που είχε προαποφασιστεί κατά του Ιράν αντικατοπτρίζει μια λογική των Τραμπ και Νετανιάχου που βασίζεται στη χρήση της δύναμης και στην άσκηση μέγιστης πίεσης, με ταυτόχρονη απροσδόκητη παραμέληση των περιφερειακών και διεθνών επιπτώσεων και των αρχών της διεθνούς ειρήνης και ασφάλειας, οδηγώντας την περιοχή προς έναν ανοιχτό πόλεμο αντί για διπλωματικές λύσεις, που οι ΗΠΑ προσπάθησαν να εκμεταλλευτούν στο πλαίσιο ενός προαποφασισμένου σχεδίου που ξεκινά από προηγούμενες διοικήσεις.
Από το πρωί της 28ης Φεβρουαρίου 2026, οι ΗΠΑ συμμετέχουν με το Ισραήλ σε άμεση πολεμική σύγκρουση με το Ιράν, με τις επιθέσεις να εκτείνονται σε ολόκληρη την ιρανική επικράτεια, παράλληλα με επιθέσεις στον νότιο Λίβανο, στο πλαίσιο μιας αμερικανο–ισραηλινής στρατηγικής για την αλλαγή του χάρτη της Μέσης Ανατολής και την επαναδιαμόρφωσή του, η οποία επικεντρώνεται στην εδραίωση της ισραηλινής ηγεμονίας στην περιοχή.
Ο Τραμπ απείλησε ότι θα καταστρέψει πλήρως το Ιράν και απαιτεί την παράδοσή του, παρουσιάζοντας τις επιθέσεις ως αποφασιστικό βήμα «προστασίας της αμερικανικής εθνικής ασφάλειας» και των συμμάχων από οποιαδήποτε πυρηνική ή βαλλιστική απειλή.
Το Ιράν άρχισε τις πυραυλικές απαντήσεις κατά υποδομών του Ισραήλ και σε αμερικανικές βάσεις χωρών του Περσικού Κόλπου, λαμβάνοντας υπόψη την ικανότητα αντοχής και στρατηγικής επίδρασης χωρίς ακόμη να έχει εισέλθει σε ευρεία και άμεση ανοιχτή σύγκρουση.
Από οικονομική σκοπιά, η κλιμάκωση αποτελεί άμεση απειλή για ζωτικές πετρελαϊκές οδούς στον Κόλπο και την Ερυθρά Θάλασσα, την άνοδο των τιμών του πετρελαίου στις παγκόσμιες αγορές και την απειλή των θαλάσσιων διόδων, θέτοντας την περιοχή και τον κόσμο προ ενδεχόμενης οικονομικής κρίσης εάν συνεχιστεί η κλιμάκωση.
Παράλληλα, ανοίγει ο δρόμος για κίνδυνο στοχοποίησης αμερικανικών συμφερόντων ή εμπορικών πλοίων, αυξάνοντας τις πιθανότητες μιας γενικευμένης σύγκρουσης.
Οι στρατηγικοί στόχοι
Σε ό,τι αφορά τους στρατηγικούς στόχους αυτής της επίθεσης, κατά την άποψή μου είναι σαφείς.
Από την πλευρά των Ηνωμένων Πολιτειών, η επίθεση στοχεύει στο να απειλήσει τη Ρωσία ασκώντας στρατηγική πίεση μέσω της αποδυνάμωσης ή πιθανής ανατροπής του ιρανικού καθεστώτος, το οποίο συνδέεται με στρατηγικές σχέσεις με τη Ρωσία και την Κίνα, καθώς και να ελέγξει τις ιρανικές πηγές πετρελαίου και τις ζωτικές θαλάσσιες διόδους για να διασφαλίσει την περιφερειακή ηγεμονία.
Από την πλευρά του Ισραήλ, οι επιθέσεις εντάσσονται στην εκτέλεση της «δόγματος του Ωκεανού», που επιδιώκει τη διεύρυνση του θαλάσσιου και στρατηγικού ελέγχου, την εξασφάλιση της προστασίας μέσω του γεωγραφικού περιβάλλοντος του Ισραήλ και την εδραίωση της περιφερειακής ηγεμονίας στις γειτονικές χώρες για την ολοκλήρωση του σχεδίου του «Μεγάλου Ισραήλ».
Όταν εξετάζουμε το βαθύτερο στρατηγικό πλαίσιο αυτής της κρίσης, οι αιτίες ξεπερνούν την απλή προσωρινή στρατιωτική λογική. Συνδέονται με δομική κρίση του παγκόσμιου καπιταλιστικού συστήματος και την εγγενή ανάγκη του για συνεχή χρήση του πολέμου ως μέσο εδραίωσης οικονομικής και πολιτικής ηγεμονίας.
Υπάρχει επίσης η ανάγκη του Νετανιάχου να διατηρήσει το Ισραήλ σε ηγεμονική περιφερειακή θέση, να παραμείνει στην εξουσία και να υλοποιήσει το μεγάλο ισραηλινό σχέδιο, επιδιώκοντας τους στρατηγικούς του στόχους υπό το πρόσχημα του νέου σχεδίου για τη Μέση Ανατολή.
Στην καρδιά αυτού του πλαισίου αναδύεται η παλαιστινιακή διάσταση, όπου η εθνική και απελευθερωτική υπόθεση του παλαιστινιακού λαού στοχοποιείται ως μέρος μιας προσπάθειας να επιβληθεί η επανασχεδίαση της περιοχής σύμφωνα με αμερικανικά συμφέροντα, περιλαμβάνοντας τις εξελίξεις στη Γάζα, την επανεργοποίηση της κατοχής για την προστασία του Ισραήλ και την επίτευξη του πολιτικού διαχωρισμού, συμπεριλαμβανομένων των ακολουθούμενων μέτρων προσάρτησης και εποικισμού στη Δυτική Όχθη.
Αυτό καθιστά τον πόλεμο όχι μόνο περιφερειακό ή τοπικό, αλλά εκδήλωση ενός μακροχρόνιου παγκόσμιου αγώνα για επιρροή και ηγεμονία, με πιθανές συνέπειες που χτυπούν στις δομές του νέου παγκόσμιου συστήματος -και όλα αυτά θα συνεχίσουν να διαμορφώνονται ανάλογα με την απάντηση του Ιράν και την αντίδραση των διεθνών δυνάμεων, πράγμα που θα καθορίσει το σχήμα της επόμενης φάσης στη Μέση Ανατολή και πέρα από αυτήν.
