Ο Ντέιβιντ Χόκνεϊ, ένας από τους αγαπημένους καλλιτέχνες της Βρετανίας, μια παγκόσμια διασημότητα, ένας παγκόσμιος πολίτης και ένας μποέμ, «έφυγε» από τη ζωή ειρηνικά στο σπίτι του στο Λονδίνο την Πέμπτη, ένα μήνα πριν από τα 89α γενέθλιά του, δήλωσε η υπεύθυνη δημοσίων σχέσεών του Έρικα Μπόλτον σε δήλωση προς τον Τύπο, όπως αναφέρει η DW.
Θεωρούμενος μια από τις σημαντικότερες προσωπικότητες της σύγχρονης τέχνης τόσο στον 20ό όσο και στον 21ο αιώνα, ο Χόκνεϊ κέρδισε αρχικά την αναγνώριση ως ένας σημαντικός παράγοντας που συνέβαλε στο κίνημα της ποπ αρτ της δεκαετίας του 1960.
Γεννημένος στο Μπράντφορντ το 1937, ο Ντέιβιντ Χόκνεϊ ήταν το τέταρτο από πέντε παιδιά. Ως παιδί, το αγαπημένο του μέρος ήταν να κάθεται στο μπροστινό μέρος του επάνω ορόφου ενός διώροφου λεωφορείου. Από εκεί, είχε την καλύτερη θέα στην πόλη και το τοπίο της.
«Πάντα ήθελα να βλέπω περισσότερα», είπε ο καλλιτέχνης στο «Hockney», το ντοκιμαντέρ που γύρισε ο σκηνοθέτης Ράνταλ Ράιτ το 2015 για αυτόν.
Αργότερα στη ζωή του, ο Χόκνεϊ φωτογράφιζε ακούραστα τα πάντα γύρω του, απαθανατίζοντας σκηνές της καθημερινής ζωής, σκίτσα από φίλους, σπίτια, περαστικούς και όλα όσα τον ενδιέφεραν.
Πέρασε επίσης δεκαετίες εξερευνώντας ψηφιακά εργαλεία για την τέχνη του. Εργάστηκε με φαξ και έγχρωμα φωτοτυπικά, χρησιμοποίησε το iPhone του ως μπλοκ σχεδίασης και ζωγράφισε ακόμη και απευθείας στο iPad του.
Το 2018, ο καλλιτέχνης δημιούργησε ένα βιτρό για το Αβαείο του Γουέστμινστερ, σχεδιάζοντάς το στο iPad του. Συχνά καθόταν με τη συσκευή στην αίθουσα της εκκλησίας, εμπνευσμένος από το παιχνίδι του φωτός.
Το 2022, δημιούργησε ένα πορτρέτο του τραγουδιστή Χάρι Στάιλς στη συσκευή, λέγοντας τότε ότι ήταν ιδιαίτερα δύσκολο, καθώς προτιμούσε να απεικονίζει φίλους. Το ενδιαφέρον του Χόκνεϊ για τα νέα μέσα και τα έργα του μέχρι τα γεράματά του ήταν αξιέπαινο.
«Πάντα κάνω κάτι άλλο», δήλωσε ο Χόκνεϊ στην εφημερίδα The Guardian σε μια συνέντευξη του 2022. «Ναι. Μπορούν να διαφωνούν όσο θέλουν για το παρελθόν, αλλά εγώ απλώς καταλήγω σε κάτι άλλο».
Ένας προσγειωμένος σταρ
Παρά την εμβληματική του θέση, ο Χόκνεϊ είπε κάποτε ότι θεωρούσε τον εαυτό του ακούραστο εργάτη.
Συχνά ξυπνούσε την αυγή επειδή έβρισκε το πρωινό φως τόσο ξεχωριστό. «Το βρίσκω συναρπαστικό να βλέπω πώς πέφτει η βροχή σε μια λακκούβα και μετά να τη ζωγραφίζω», είπε ο καλλιτέχνης που είχε ιδιαίτερο πάθος για τις τοπιογραφίες. Ο Χόκνεϊ διατήρησε την καλλιτεχνική του περιέργεια και το πνεύμα ανακάλυψης μέχρι τον θάνατό του.
Ο καλλιτέχνης δημιούργησε περίπου 2.000 πίνακες και χιλιάδες φωτογραφίες και σκίτσα. Συχνά χρησιμοποιούσε τα τελευταία ως μελέτες για μεγαλύτερους πίνακες. Ο Βρετανός ζωγράφος απέκτησε επίσης φήμη στις ΗΠΑ, όπου έζησε από τη δεκαετία του 1960 μέχρι που μετακόμισε πίσω κοντά στην πόλη καταγωγής του στην Αγγλία το 2000. Έζησε κατά διαστήματα στις διάφορες κατοικίες του στην Αγγλία και στην Καλιφόρνια.
Ο Χόκνεϊ ήταν φίλος με πολλούς σπουδαίους καλλιτέχνες, συμπεριλαμβανομένων των Άντι Γουόρχολ και Ρόμπερτ Ράουσενμπεργκ. Όπως και τα έργα των συγχρόνων του, τα πολύχρωμα ακρυλικά έργα του Χόκνεϊ πωλούνταν σε υψηλή τιμή μέχρι τον θάνατό του.
Το 2018, το έργο του «Πορτρέτο ενός καλλιτέχνη (Πισίνα με δύο φιγούρες)» πουλήθηκε για 89 εκατομμύρια ευρώ, η οποία ήταν εκείνη την εποχή η υψηλότερη τιμή που είχε καταβληθεί ποτέ σε δημοπρασία για πίνακα εν ζωή καλλιτέχνη.
Ένας αναρχικός με αίσθηση του χιούμορ
Σε μια συνέντευξη στην εφημερίδα The Guardian, ο Χόκνεϊ αποκάλυψε τον αναρχικό που κρύβει μέσα του, χρησιμοποιώντας την τυπική αίσθηση του χιούμορ του. Στη συνάντηση σε ένα εστιατόριο, έβγαλε από την τσέπη του δύο τσαλακωμένα αποτσίγαρα, τα οποία αποδείχθηκαν γλυπτά από μια γκαλερί στο Βερολίνο.
Ένας μανιώδης καπνιστής σε όλη του τη ζωή, κατά τη διάρκεια της πανδημίας COVID, ο Χόκνεϊ ισχυρίστηκε ακόμη και ότι οι καπνιστές είχαν αναπτύξει ανοσία στον κορωνοϊό. Ο καλλιτέχνης είχε γράψει μια επιστολή στην Daily Mail επικαλούμενος μια μελέτη στην Κίνα που το είχε αποδείξει.
Ο Χόκνεϊ κάπνιζε μόνο Davidoffs, τα οποία πωλούνται κυρίως στη Γερμανία και την Ελβετία. Για τον καλλιτέχνη, το κάπνισμα ενσάρκωσε την ελευθερία της δεκαετίας του 1960.
Μιλώντας στην εφημερίδα The Guardian, είπε ότι εκείνη η περίοδος «ήταν η πιο ελεύθερη εποχή, πιθανώς όλων των εποχών». Είπε ότι τα τελευταία χρόνια της ζωής του συνειδητοποίησε ότι ο χρόνος είχε τελειώσει.
Αλλά ο παραγωγικός καλλιτέχνης, ο οποίος τιμήθηκε με μια μεγάλη αναδρομική έκθεση των έργων του το 2025 στο Fondation Louis Vuitton στο Παρίσι, παρέμενε πάντα ενθουσιώδης για τη ζωή: «Αν βλέπεις τον κόσμο όμορφο, συναρπαστικό και μυστηριώδη, όπως νομίζω εγώ, τότε νιώθεις αρκετά ζωντανός».
