Βρήκαμε τον ιδιοκτήτη της μήτρας. Αυτής που κυοφορεί παιδί, όχι της άλλης, της αμαρτωλής που το δολοφονεί. And the Oscar goes to Άρη Σερβετάλη!
Άρης Σερβετάλης για αμβλώσεις και τα μυαλά στα κάγκελα!
Το μοιράζομαι:
Το εκτυπώνω
Σύμφωνα με τους ιστορικούς, ο Μεσαίωνας στην Ευρώπη ξεκίνησε, χοντρικά, από τον 5ο και τελείωσε τον 15ο αιώνα. Όχι, δεν είστε σε λάθος άρθρο, ούτε είναι παραπλανητικός ο τίτλος του άρθρου που ανοίξατε. Όπως φαίνεται, όπως ακούμε και όπως διαβάζουμε η Αναγέννηση, ο αναγεννησιακός ουμανισμός καλύτερα, δεν έχει έρθει-φτάσει ακόμα σε μερικούς εκεί έξω, με εμάς να είμαστε υποχρεωμένοι να ακούμε αναχρονιστικές έως και επικίνδυνες για την ελευθερία δηλώσεις στο φάσμα του θεοφοβικού μοντέλου.
Αμβλώσεις-εκτρώσεις-δολοφονίες-γυναίκα ως μίασμα και υποχείριο του ενός και του άλλου-άνδρες που φταίνε (μερικές φορές)-μωρά πεταμένα στον δρόμο και σε ορφανοτροφεία-μήτρες που ψάχνουν ιδιοκτήτη.
Οι αμβλώσεις για εμένα είναι μια δολοφονία. Δηλαδή, είναι απροστάτευτα πλάσματα τα οποία προτιμάμε να τα σκοτώσουμε. Δυστυχώς, αισθάνομαι ότι η θέση της γυναίκας δεν την τιμά να ταυτίζεται με μια δολοφονία, ειδικά για ένα πλάσμα το οποίο είναι τελείως απροστάτευτο. Είναι προτιμότερο για μένα να πάρει την ευθύνη κάποιος να το κυοφορήσει και ύστερα ας το πετάξει ή ας το δώσει σε ένα ορφανοτροφείο. Υπάρχουν άνθρωποι που δεν μπορούν να κάνουν παιδιά.
Νομίζω ότι η ελευθερία φέρει και ευθύνες και πρέπει να τις επωμιζόμαστε. Και αυτό με τις εκτρώσεις νομίζω ότι είναι μια πολύ μεγάλη αδικία και για τη γυναίκα την ίδια, αλλά και για τα παιδιά τα οποία δεν υπάρχουν. Εγώ, εσύ π.χ., δεν θα υπήρχαμε στην επιλογή μιας γυναίκας να το σκοτώσει το παιδί της. Νομίζω ότι δεν τιμά αυτό τη γυναίκα. Κι αυτό που αναφέρουν ως… αυτοδιάθεση, και αυτό το πλάσμα δεν έχει δικαίωμα; Δεν έχει αυτοδιάθεση; Μάλλον δεν ορίζει τον εαυτό του, ορίζεται από έναν άλλον άνθρωπο που πρέπει να το προστατεύσει. Αλλά δεν φταίει πάντοτε και η γυναίκα, είναι και ο άνδρας πολλές φορές που πιέζει τη σύντροφό του να κάνουν έκτρωση. Νομίζω ότι αυτό είναι παρά φύσιν.
Για τις εκτρώσεις, είναι παρά φύσιν αυτό, είναι ατόπημα. Είναι αμαρτία. Είναι κάτι το οποίο έχεις την ελευθερία να επιλέξεις να πας με έναν άνθρωπο, μετά τι κάνεις; Δεν παίρνεις την ευθύνη; Τουλάχιστον να κυοφορηθεί το βρέφος αυτό, ο άνθρωπος, και μετά ας το αφήσει κάπου, σε ένα ορφανοτροφείο, κάπου αλλού.
Τάδε έφη, φίλοι μου, ο ηθοποιός Άρης Σερβετάλης. Ο γνωστός σε όλους μας «Λάζαρος» ή αλλιώς «Άνθρωπος του Θεού» (καλά, μιλάμε για παράνοια). Στο απαράδεκτο πλαίσιο: «όταν άλλοι δεν μπορούν να κάνουν παιδιά» εσύ πρέπει να το κυοφορήσεις θες δεν θες, μπορείς δεν μπορείς και μετά ας το πετάξεις, ο γνωστός ηθοποιός, που πιστεύει στον Θεό (!) έρχεται με δήλωση βόμβα (όπως θα έγραφαν πολλοί και δεν θα είχαν άδικο).
«Είναι αμαρτία και παρά φύσιν» οι εκτρώσεις σύμφωνα με τον γνωστό και θεοσεβούμενο πάνω απ’ όλα ηθοποιό. Αμαρτία για ποιον; Για την εκκλησία; Για ποια εκκλησία αλήθεια; Για την εκκλησία του 451 (4η Οικουμενική Σύνοδο) που έθεσε καλά-καλά τα θεμέλια της πατριαρχικής κοινωνίας του σήμερα; Για την εκκλησία που ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΙ στη γυναίκα να κοινωνήσει όταν έχει περίοδο γιατί είναι βρώμικη (αλλά την θέλουμε, μωρέ, και την περίοδο γιατί πρέπει να κάνουμε και παιδιά); Για την εκκλησία που ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΙ στη γυναίκα να μπει στο Ιερό; Για την εκκλησία, για τη θρησκεία, για τον Θεό, για τον Χριστό ή για το Άγιο Πνεύμα είναι αμαρτία αγαπητέ; Γιατί, ναι μεν είναι καλό να πιστεύουμε σε κάτι, αλλά το ορθότερο είναι να γνωρίζουμε για αυτό.
Ψιλά γράμματα για τον γνωστό ηθοποιό αλλά και τους ομοϊδεάτες του, βλέπε Νίκο Αναδιώτη, Θεοφανία Παπαθωμά και άλλους. Αλλά σας ακούω να με ρωτάτε: «Τι σημαίνει το ρήμα πετάω;». Ε, λοιπόν, ο κύριος Σερβετάλης έρχεται να σας απαντήσει με μια ακόμα δήλωση, το ίδιο απολαυστική με την πρώτη:
Πετάω. Η σκέψη που υπάρχει πίσω απ’ τη φράση «να το πετάξει» είναι ότι ακόμα κι ένα τόσο σκληρό γεγονός όπως το ν’ αφήσει κανείς ένα παιδί στο δρόμο, ή σε κάποιον άλλο ή σε κάποιο ορφανοτροφείο είναι προτιμότερο απ’ το να πεθάνει αυτό το παιδί. Υπάρχει η πρόνοια του Θεού που αναλαμβάνει να το σκεπάζει, δίνεται η ευκαιρία στο παιδί να διαγράψει την δική του διαδρομή στη ζωή. Στην άλλη περίπτωση καταδικάζεται.
Ο άνθρωπος έχει ψυχή απ’ την πρώτη στιγμή της σύλληψης του, αυτό είναι το πολύτιμο δώρο του Θεού στον άνθρωπο, το έμβρυο δεν είναι ένας αριθμός κυττάρων, είναι ένας ολοκληρωμένος άνθρωπος, μια εικόνα Θεού. Η διαφορά είναι πως στην εποχή μας δίνουμε σημασία μόνο στο σώμα, αδιαφορούμε γι’ αυτή την ψυχή. Αυτή όμως υπάρχει, φωνάζει.
Είναι μια άποψη που διατυπώνω με αφορμή μια σχετική ερώτηση που μου έγινε έξω από το θέατρο μετά την παρά- σταση. Με όλον αυτό τον θόρυβο που προκλήθηκε, αναρρωτιέμαι αν αυτός που κάνει την ερώτηση είναι έτοιμος ν’ ακούσει μια απάντηση. Αναρωτήθηκα γιατί ενδιαφέρει κάποιον η άποψη μου πάνω σ’ αυτό το ζήτημα, γιατί να απαντήσω σε μια τέτοια ερώτηση έξω απ’ το θέατρο μετά από μια παράσταση, πόσο μπορεί να ενδιαφέρει η άποψη ενός ηθοποιού.
Δεν αισθάνομαι ότι η άποψη μου έχει κάποια αξία εφόσον όμως ρωτήθηκα οι πεποιθήσεις μου και αυτά που πρεσβεύω είναι πάνω και πέρα από την ιδιότητα μου και το φύλο μου, δεν χρειάζεται να είμαι γυναίκα για να κρίνω την πράξη της άμβλωσης. Δεν κρίνω το πρόσωπο αλλά την πράξη. Η ελευθερία του λόγου λένε πως είναι μια αρχή, ένα δικαίωμα που έχει κατακτηθεί σ αυτή την πολιτισμένη κοινωνία, όπως ακριβώς το δικαίωμα να ορίζει κανείς το σώμα του αδιαφορώντας για την ψυχή του.
Σε μια εποχή που μανάδες χτυπούν ανελέητα έως θανάτου τα παιδιά τους, που όμως τα γέννησαν (άρα σωστές), που τα σκοτώνουν, αφού τα γέννησαν και τα μεγάλωσαν μέχρι μια ηλικία (άρα σωστές), που πάνω από 11.000 παιδιά έχουν δολοφονηθεί στη Γάζα, ο ηθοποιός συμβουλεύει τις γυναίκες να γεννούν παιδιά, να τα αφήνουν στον δρόμο και ο Θεός… έχει για αυτά.
«Δεν χρειάζεται να είμαι γυναίκα για να κρίνω την πράξη της άμβλωσης» γράφει ο άνδρας ηθοποιός και φίλοι μου, αφήστε ό,τι κάνετε, έχουμε νικητή, επιτέλους, για τη χαμένη μήτρα!! Βρήκε τον ιδιοκτήτη της!
