«Πίστευα και πιστεύω ότι η μεγάλη παθογένεια του τόπου είναι αυτό το βαθύ κράτος».
Σε ποιον ανήκει η παραπάνω δήλωση;
α)Σε πολιτικό της ελάσσονος αντιπολίτευσης;
β)Σε θεωρητικό του δομικού Μαρξισμού;
γ)Σε δημοσιολογούντα του φιλελεύθερου χώρου;
δ)τίποτα από τα παραπάνω;
Όσοι επέλεξαν το ”δ” ευτύχησαν γιατί ο άνδρας και οι συνθήκες είναι γνωστές. Η δήλωση ανήκει στον Έλληνα πρωθυπουργό που διανύει τον έκτο χρόνο της θητείας του. Διατυπώθηκε μάλιστα από τα έδρανα της Βουλής, στο πλαίσιο της πρότασης δυσπιστίας, με φόντο τις πολυπληθείς συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας για το έγκλημα των Τεμπών.
Είχε εξάλλου προηγηθεί λίγες ημέρες πριν σε παρόμοιο ύφος τοποθέτηση πάλι του Κυριάκου Μητσοτάκη, πάλι από το ίδιο βήμα.
«Από το κορυφαίο θέμα των Τεμπών μέχρι τα ανθρώπινα λάθη και τις συστημικές αδυναμίες, συγκρατώ τις ευθύνες της πολιτείας. […] Και ξέρουμε ότι έχουμε μπροστά μας έναν αγώνα που απαιτεί χρόνο, απαιτεί επιμονή. Μιλάμε για νοοτροπίες οι οποίες είναι βαθιά ριζωμένες στο Δημόσιο».
«Έλα… δεν το πιστεύω» που έλεγε και η μνημειώδηςτηλεοπτική ατάκα. Κάποιος κακεντρεχής θα του υπενθύμιζε τον διορισμό ενός πτυχιούχου μουσικού στη διοίκηση της ΕΥΠ ή την υπουργοποίηση ανθρώπου με πλαστό βιογραφικό.
Κοινή συνισταμένη και των δύο εμφανίσεων το γνωστό παραμύθι περί «συνταγματικά κατοχυρωμένης αξιολόγησης». Tι κι αν πολλοί του θύμισαν ότι νόμος για την αξιολόγηση των δημοσίων υπαλλήλων υπάρχει, με τη «βούλα» της κυβέρνησής του μάλιστα (4940/2022) και ότι η εφαρμογή νόμου δεν προϋποθέτει συνταγματική επικύρωση.
Με έναν πρωτόγνωρο δούναι και λαβείν και απευθυνόμενος στον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ, Νίκο Ανδρουλάκη, κατέφυγε στην υψηλή «μπακαλική», ζητώντας του να υπερψηφίσουν από κοινού τέσσερις συνταγματικές αλλαγές.
Δίνεις αξιολόγηση και άρθρο 16, παίρνεις άρθρο 86 περί ποινικής μεταχείρισης υπουργών και αναθεώρηση του τρόπου επιλογής της δικαιοσύνης. «Δύο εσείς, δύο εμείς» με λίγα λόγια.
Παλιό το κόλπο, αλλά το σκευώρημα εξόφθαλμα φθηνό. Πώς ζητάς συναίνεση από μια αντιπολίτευση που ο ίδιος πριν έχεις λοιδωρήσει ως «συμμαχία προθύμων του μηδενισμού»; Και ποια αξία έχει ο λόγος ενός ανθρώπου που νομιμοποίησε τα ιδιωτικά πανεπιστήμια παρακάμπτοντας επιδεικτικά το Σύνταγμα;
Ορισμένοι διέβλεψαν στα παζάρια Μητσοτάκη την πρόθεσή του να καταργήσει τη μονιμότητα στο Δημόσιο. Πρόκειται για υπόθεση που έχει δύο σενάρια, ένα κωμικό κι ένα επικίνδυνο. Στην πρώτη εκδοχή θα επρόκειτο για πραγματική αυτοκτονία της ΝΔ με εκλογικούς όρους. Στην χειρότερη, με ωμή απόπειρα αλλοίωσης του εκλογικού σώματος δια της έμμεσης θεσμοθέτησης της κομματικής στρατολόγησης.
Άλλοι διαπίστωσαν με πόση ευκολία είναι πρόθυμος ο «θεσμικός» κατά τ’ άλλα πρωθυπουργός να θυσιάζει τη σοβαρή υπόθεση του Συντάγματος για χάρη πρόσκαιρων ελιγμών.
Στο μεταξύ, επίκειται άλλου είδους αξιολόγηση, ενδοκυβερνητική. Όμως ο ανασχηματισμός που αναμένεται εντός των επόμενων 24 ωρών δεν μπορεί εκ φύσεως να κάνει διαφορά στην κοινωνία. Πρόκειται για ένα εργαλείο αναδιάταξης του εσωκομματικού συσχετισμού, για έναν εντυπωσιασμό προορισμένο να απασχολήσει τα δελτία ειδήσεων και μόνο.
Ποια όμως η χρησιμότητα που μπορεί να έχουν τα συμβατικά πολιτικά μέσα σε μια περίοδο που η εμπιστοσύνη στην ίδια την κυβέρνηση καταρρέει και η μείζων αντιπολίτευση αδυνατεί να καρπωθεί τα οφέλη της λαϊκής δυσαρέσκειας;
Καμία και ακριβώς αυτό δημιουργεί μια κατάσταση βρασμού από την οποία λύση μπορεί να δώσει μόνο η τελική αξιολόγηση. Αυτή που θα γίνει από τους πολίτες στην κάλπη και θα κλείσει έναν κύκλο αδιεξόδων, ανοίγοντας έναν άλλον που δεδομένης της ορμητικής εισόδου νέων κομματιών της κοινωνίας στο προσκήνιο μοιάζει πραγματικός γρίφος.
