Σε παλαιότερο κείμενό μας είχαμε επισημάνει (με αφορμή την τοποθέτηση των κρατών στο ψήφισμα ES-11/7 της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών σχετικά με τη ειρήνη στην Ουκρανία), μεταξύ άλλων, τη διαίρεση της Αγγλόσφαιρας. Στη μια πλευρά της ψηφοφορίας βρέθηκαν οι Ηνωμένες Πολιτείες και στην άλλη κράτη της παλαιάς Βρετανικής Κοινοπολιτείας με πλειοψηφικά αγγλόφωνο πληθυσμό (Ηνωμένο Βασίλειο, Καναδάς, Αυστραλία κ.λπ).

Τα αποτελέσματα των εκλογών σε Καναδά και Αυστραλία ήρθαν να επιβεβαιώσουν, επικυρώνοντας, την παρατήρησή μας. Στις εκλογές της 28ης Απριλίου και της 3ης Μαΐου σε Καναδά και Αυστραλία επικράτησαν το Φιλελεύθερο και το Εργατικό κόμμα, αντίστοιχα, ενώ στο Ηνωμένο Βασίλειο κυβερνούν οι Εργατικοί. Διαμορφώνεται, κατά αυτόν τον τρόπο, κλίμα και δυναμική αντισυσπειρώσης έναντι των Ηνωμένων Πολιτειών του Τραμπ και πόλωση στο εσωτερικό της Αγγλόσφαιρας.

Η εξέλιξη αυτή ναι μεν φανερώνει, με καθαρό τρόπο, τη σχέση κέντρου-περιφέρειας μεταξύ ΗΠΑ και αγγλόφωνων κρατών της Κοινοπολιτείας (Ηνωμένο Βασίλειο, Καναδάς, Αυστραλία), από τη μια μεριά, αλλά, επιπλέον, επιβεβαιώνει ότι η κρίση της αμερικανικής εξουσίας έχει εισχωρήσει πλέον στο εσωτερικό της Αγγλόσφαιρας. Επιπροσθέτως, υπενθυμίζει τη συρρίκνωση των ορίων της ισχύος των ΗΠΑ.

Θυμίζουμε ότι πριν από την αποσύνθεση της σοβιετικής σφαίρας, κατά την τελευταία περίοδο της ΕΣΣΔ, είχαν διαμορφωθεί τάσεις αναρχοποίησης του σοσιαλιστικού κόσμου εντός του σλαβικού ημισφαιρίου. Επιστροφή εθνικισμών, δημοψηφίσματα, διακηρύξεις ανεξαρτησίας που αρχικά θεωρήθηκαν παράνομες και διακηρύξεις κυριαρχίας αυτόνομων δημοκρατιών, περίοδος τελμάτωσης δεικτών γονιμότητας, μοτίβα αναπαραγωγής και δημογραφικές πιέσεις, δύστροπα κράτη-δορυφόροι. Παρόμοια φαινόμενα αναπτύσσονται όχι απλώς στο εσωτερικό της ευρωαμερικανικής, ΝΑΤΟϊκής και μη, διατλαντικής «Δύσης» αλλά και της ίδιας της ωκεάνιας Αγγλόσφαιρας.

Έχει επισημανθεί στο Τέλος της Μεγάλης Παρέκκλισης (Σελ. 168-169) ότι «Η απόφαση για αποχώρησή του από την Ε.Ε. σηματοδοτεί, πέρα από την ολοκλήρωση ενός ιστορικού κύκλου για το ίδιο (1973-2016), πολλαπλές μεταβολές: πρώτον, για την Ευρωπαϊκή Ένωση· δεύτερον, για τις σχέσεις Βρετανίας-Γαλλίας -ΗΠΑ· τρίτον, για τις σχέσεις Δυτικής και Ανατολικής Ευρώπης· τέταρτον, για τις ευρωαμερικανικές διατλαντικές σχέσεις· πέμπτον, για την αγγλόσφαιρα».

Με τη δεύτερη εκλογή Τραμπ, εδώ και κάποιους μήνες, όλοι οι προαναφερθείσες περιπτώσεις έχουν τεθεί σε κίνηση.

Το ερώτημα που πρέπει να τεθεί και το πλαίσιο το οποίο πρέπει να ενταχθούν αναλυτικά οι εξελίξεις από εδώ και πέρα είναι το εξής: σηματοδοτούν οι μεταβολές στο εσωτερικό της Αγγλόσφαιρας, μεταξύ Ηνωμένων Πολιτειών από τη μια μεριά και Ηνωμένου Βασιλείου, Καναδά και Αυστραλίας από την άλλη, απλά μια προσπάθεια αντισυσπείρωσης και εξισορρόπησης στο πλαίσιο μια κλασικής σχέσης κέντρου-περιφέρειας, ή τα φαινόμενα που αναπτύσσονται αποτελούν συμπτώματα και προμηνύματα, εκφράζοντας κάτι βαθύτερο για την πορεία τόσο της Αγγλόσφαιρας ειδικά όσο και της Δύσης γενικότερα;