Δίχως την αλλαγή καθεστώτος σε Συρία και Ιράκ, τη ρευστοποίηση των δύο αραβικών κρατών και την απώλεια ελέγχου του εναέριου χώρου τους δεν θα ήταν δυνατή η τρέχουσα ισραηλινή επιχείρηση στο Ιράν (Operation Rising Lion).
Θυμίζω ότι πολύ πριν από τα προηγούμενα το Ισραήλ είχε καταστρέψει τους πυρηνικούς αντιδραστήρες του Ιράκ στις 7 Ιουνίου 1981 (Operation Opera/Babylon) και της Συρίας στις 6 Σεπτεμβρίου 2007 (Operation Outside the Box/Orchard).
Μια βασική διαφορά, ως προς το συγκεκριμένο και μόνο σημείο, είναι ότι το Ιράν έχει ήδη επιτεθεί άμεσα στο Ισραήλ δύο φορές, την 13η Απριλίου και την 1η Οκτωβρίου 2024, προτού καν αποπειραθεί το τελευταίο να χτυπήσει τις πυρηνικές του εγκαταστάσεις, σε αντίθεση με την καταστροφή των πυρηνικών αντιδραστήρων στο Ιράκ του Σαντάμ Χουσεΐν το 1981 και στη Συρία του Μπασάρ αλ Άσαντ το 2007, όπου τα δύο αραβικά κράτη όχι μόνο δεν είχαν καταφέρει να επιβάλλουν κάποια μορφή αποτροπής αλλά και το ίδιο το χτύπημα συνέβη δίχως ουσιαστικό κόστος ή τίμημα για το Ισραήλ. Αντιθέτως, στην προκειμένη περίπτωση το ισραηλινό κράτος πληρώνει το τίμημα των επιθέσεων, μεταξύ άλλων, στις ιρανικές πυρηνικές εγκαταστάσεις (και όχι σε έναν συγκεκριμένο πυρηνικό αντιδραστήρα).
Όσες και όσοι προσφεύγουν σε ιδεολογικοποίηση των ζητημάτων δίνουν ιδιαίτερη βαρύτητα στο περιεχόμενο των κινημάτων και των κρατών. Όμως πριν από π.χ. την «ισλαμιστική» Χαμάς τρομοκρατική οργάνωση ή απόλυτο κακό ήταν η «κοσμικιστική» PLO. Πριν από τους «ισλαμοφασίστες» Μουλάδες της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν υπήρχε ο παραλληλισμός του Μπααθικού Ιράκ με τη ναζιστική Γερμανία και ο Σαντάμ Χουσεΐν ήταν ο «Χίτλερ των Αράβων» -οι δε κατηγορίες για κατοχή πυρηνικού οπλοστασίου και όπλων μαζικής καταστροφής εξυπηρέτησαν τη νομιμοποίηση μιας παράνομης αμερικανικής εισβολής, ενώ αργότερα ο λόγος περί δημοκρατίας εξυπηρέτησε τη νομιμοποίηση της κατοχής. Τέλος, με παρόμοιο τρόπο που οι Ταλιμπάν για τους Αμερικανούς έπρεπε να είναι «ισλαμοφασίστες» στο Ιράκ έπρεπε να γίνει «απομπααθοποίηση» (Το Τέλος της Μεγάλης Παρέκκλισης, Σελ. 47-48), κατά το «αποναζιστικοποίηση».
Η ιδεολογικοποίηση εξυπηρετεί τη χειραγώγηση των παθών και των ανθρώπων, ιδίως ανθρώπων που δεν γνωρίζουν ιστορία, ενώ αποτελεί και προσπάθεια ηθικοποίησης και αποπολιτικοποίησης ζητημάτων και καταστάσεων, δηλαδή απόκρυψης σχέσεων ισχύος.
Οπότε μην δίνετε ιδιαίτερη σημασία στην ιδεολογικοποίηση: Το Ισραήλ κατέστρεψε τους πυρηνικούς αντιδραστήρες του Ιράκ στις 7 Ιουνίου 1981 και της Συρίας στις 6 Σεπτεμβρίου 2007 και έπληξε, μεταξύ άλλων, εγκαταστάσεις που σχετίζονται με το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν στις 13 Ιουνίου 2025 παρόλο που τα τρία αυτά κράτη είχαν αντίθετες ιδεολογίες ή αντιτιθέμενα συμφέροντα μεταξύ τους (ενώ θυμίζω ότι από το 1980 μέχρι το 1988 είχαμε έναν από τους μακροβιότερους και πιο αιματηρούς πολέμους της μεταπολεμική εποχής ανάμεσα στο Ιράκ του Σαντάμ και στο Ιράν του Χομεϊνί). Επιπλέον υπήρξε αλλαγή καθεστώτος τόσο στο Ιράκ το 2003 όσο και στη Συρία το 2024.
Ανεξάρτητα από ιδεολογίες η 13η Ιουνίου 2025 στο Ιράν είναι συνέχεια της 6ης Σεπτεμβρίου 2007 στη Συρία και της 7ης Ιουνίου 1981 στο Ιράκ.
