Η αμερικανική κοινωνία βρίσκεται σε φάση μετασχηματισμού, γεγονός που καθρεφτίζεται στη στάση της αμερικανικής κοινής γνώμης σε ό,τι αφορά δύο κομβικά ζητήματα: την υποστήριξη προς το ΝΑΤΟ και το Ισραήλ. Οι μεταβολές που λαμβάνουν χώρα αποκαλύπτουν έντονες διαχωριστικές γραμμές σε επίπεδο κομμάτων αλλά κυρίως μεταξύ γενεών (Το Τέλος της Μεγάλης Παρέκκλισης, Σελ. 257-261), σηματοδοτώντας όχι απλώς πιθανές αλλαγές στην πορεία της μελλοντικής αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής αλλά και στην ίδια τη φύση των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής στον 21ο αιώνα.
Σε ό,τι αφορά την υποστήριξη προς το ΝΑΤΟ αυτή είναι πλειοψηφική και τείνει να παραμένει ισχυρή συνολικά στην αμερικανική κοινωνία (γύρω στο 60-65% θετική και γύρω στο 30% αρνητική γνώμη). Κομματικά και παραταξιακά, η πλειοψηφία των Δημοκρατικών βλέπει τη Βορειοατλαντική Συμμαχία θετικά, με τη διαφορά υπέρ να κινείται σε ποσοστά άνω του 50% (≈75% θετική και 25% αρνητική γνώμη) ενώ στην πρωτοπορία της υπεράσπισης του ΝΑΤΟ βρίσκονται οι προοδευτικοί Φιλελεύθεροι Δημοκράτες. Η βάση των Ρεπουμπλικανών είναι διαιρεμένη (≈50% θετική και 50% αρνητική γνώμη), με την κυρία υποστήριξη προς το ΝΑΤΟ να έρχεται από τους γηρασμένους Ρεπουμπλικανούς της περιόδου Ρέιγκαν, και τους ιδεολογικούς τους απογόνους, ενώ οι νεότεροι έχουν καθαρά και πλειοψηφικά αρνητική γνώμη για τη Βορειοατλαντική Συμμαχία. Η ακραία πόλωση, σε ό,τι αφορά την υποστήριξη προς το ΝΑΤΟ, είναι ανάμεσα σε Φιλελεύθερους Δημοκράτες μεταπτυχιακής εκπαίδευσης και νέους ηλικιακά οπαδούς των Ρεπουμπλικανών.
Είναι φανερό ότι η υποστήριξη στον πόλεμο στην Ουκρανία και η τοποθέτηση ενάντια στη Ρωσία είναι υπόθεση των Δημοκρατικών και των γενεών που έχουν ζήσει τον Ψυχρό Πόλεμο.
Σε ό,τι αφορά τη θετική στάση απέναντι στο Ισραήλ αυτή παραμένει πλειοψηφική αλλά τείνει να αποδυναμώνεται συνολικά στην αμερικανική κοινωνία, καθώς στην προκειμένη περίπτωση το θέμα έχει εντονότερο διαγενεακό χαρακτήρα (Το Τέλος της Μεγάλης Παρέκκλισης, σελ. 257-261) εφόσον οι γηραιότερες γενεές των Αμερικανών τείνουν να βλέπουν πιο θετικά το Ισραήλ ενώ οι νεότερες τους Παλαιστίνιους, με το ένα τρίτο περίπου (άνω του 30%) στις ηλικίες κάτω των 30 ετών να συμπαθεί περισσότερο τους Παλαιστίνιους και το ένα έκτο περίπου (≈15%) να πρόσκειται στο Ισραήλ. Σε ό,τι αφορά το κομματικό-παραταξιακό επίπεδο πάνω από το 50% των Ρεπουμπλικανών στέκεται στο πλευρό των Ισραηλινών, ενώ οι Δημοκρατικοί σε ποσοστό 40% δηλώνουν ότι τοποθετούνται εξίσου και με τους δύο και σε ποσοστό 25% υπέρ των Παλαιστινίων.
Ωστόσο και στο κομματικό-παραταξιακό επίπεδο παρατηρείται έντονη διαγενεακή διαφοροποίηση καθώς οι Ρεπουμπλικανοί κάτω των 30 ετών συμπαθούν περισσότερο τους Ισραηλινούς σε ποσοστό κάτω του 30% συγκριτικά με τους Ρεπουμπλικανούς άνω των 65 ετών όπου το ποσοστό συμπάθειας προς του Ισραηλινούς κινείται γύρω στο 70%. Στην πρωτοπορία της θετικής γνώμης υπέρ των Ισραηλινών και της αρνητικής γνώμης κατά των Παλαιστινίων βρίσκονται οι Λευκοί Ευαγγελικοί (Διαβάστε: Ο Χριστιανικός Σιωνισμός και το Ισραήλ ως θρησκευτικό ιουδαϊκό και κοσμικό ισραηλινό κράτος). Η ακραία πόλωση, λοιπόν, σε ό,τι αφορά την υποστήριξη προς το Ισραήλ, είναι ανάμεσα σε Λευκούς Ευαγγελικούς και νέους ηλικίας από 18 έως 29 ετών.
Εδώ η υποστήριξη στον πόλεμο στη Γάζα και η τοποθέτηση υπέρ των Ισραηλινών είναι υπόθεση των Ρεπουμπλικανών και των γενεών που έχουν ζήσει τον Ψυχρό Πόλεμο.
Αν δούμε το Όλον, από τη μια μεριά έχουμε τους Φιλελεύθερους Δημοκράτες και τους Λευκούς Ευαγγελικούς ή τους Χριστιανούς Σιωνιστές (που είναι θετικά προσκείμενοι οι μεν στο ΝΑΤΟ οι δε στο Ισραήλ) και από την άλλη τους νέους Αμερικανούς κάτω των 30 ετών. Δηλαδή, ως Όλον, ανεξάρτητα από την κομματική και παραταξιακή μερικότητα, οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής του μέλλοντος κινούνται προς μια κατεύθυνση μικρότερης δέσμευσης απέναντι στο ΝΑΤΟ και στο Ισραήλ ή, αν το θέσουμε πιο επιθετικά, οι ΗΠΑ των επόμενων γενεών κινούνται προς μια περισσότερο αντινατοϊκή/ευρωπαϊκή και αντι-ισραηλινή κατεύθυνση.
Το κατά πόσο είναι δυνατόν να συνυπάρξουν στο ίδιος κράτος οι νέοι και οι νέες που εναντιώνονται στο ΝΑΤΟ με τους νέους και τις νέες που εναντιώνονται στο Ισραήλ είναι θέμα διαφορετικού κειμένου.
