1η Σεπτεμβρίου, ο Σι Τζινπίνγκ υποδέχεται περίπου 20 ηγέτες επιδιώκοντας να βάλει το Πεκίνο στο επίκεντρο ενός νέου και ξεκάθαρα αντιδυτικού διεθνούς άξονα. Η Ρωσία υπογράφει μια δεσμευτική συμφωνία με την Κίνα, μετά από χρόνια διαπραγματεύσεων, για την Ενέργεια της Σιβηρίας-2, έναν αγωγό 50 δισεκατομμυρίων κυβικών μέτρων που θα διασχίζει τη Μογγολία, εκτρέποντας το φυσικό αέριο που κάποτε προοριζόταν για τη Δυτική Ευρώπη κατευθείαν στην κινεζική αγκαλιά.
Το ρωσικό φυσικό αέριο, η κινητήρια δύναμη των εργοστασίων της Δυτικής Ευρώπης για μισό αιώνα, που συνέβαλε στην επίτευξη της οικονομικής ανάπτυξης και στήριξε την κάποτε θέση της Γερμανίας ως κορυφαίου εξαγωγέα στον κόσμο, θα ρέει τώρα ανατολικά προς την Κίνα μέσω της Μογγολίας.
Καθώς λοιπόν η Κίνα εξασφαλίζει μακροπρόθεσμη και χαμηλού κόστους ενέργεια, η Μογγολία γίνεται ο ενδιάμεσος πόλος που κερδίζει έσοδα από τις μεταφορές και η Ουκρανία χάνει τον προγενέστερο ρόλο της, -ο ενεργειακός χάρτης και η ισορροπία δυνάμεων- μετατοπίζονται πια προς τα ανατολικά. Οι ειδικοί εκτιμούν ότι η Ρωσία αναμένεται να αποκομίσει καθαρά ~250 δισεκατομμύρια δολάρια από τη συμφωνία σε διάστημα 30 ετών -ξεπερνώντας τα ~180 δισεκατομμύρια δολάρια σε «χαμένα» κέρδη της Ε.Ε. κατά την ίδια περίοδο.
Σε μια πρώτη ανάγνωση, όσο περισσότερη φθηνή ενέργεια λαμβάνει η Κίνα, τόσο φθηνότερη μπορεί να παράγει με τη βιομηχανία της και όσο λιγότερο φθηνή ενέργεια λαμβάνει η Ευρώπη, τόσο πιο ακριβά μπορεί να παράγει, πράγμα που μάλλον θα αποβιομηχανοποιήσει πλήρως την Ευρώπη.
Σε μια δεύτερη ανάγνωση, η ενεργειακή κρίση της Ευρώπης είναι αυτοπροκαλούμενη -η ίδια επέλεξε το πράσινο δόγμα έναντι της προσιτής, αξιόπιστης ενέργειας, ενώ η Κίνα εξασφαλίζει φθηνό ρωσικό φυσικό αέριο για να τροφοδοτήσει τη βιομηχανική της κυριαρχία. Η κοντόφθαλμη Ευρώπη βέβαια δεν διάβασε τίποτα απ’ αυτά. Η οικονομική της κυριαρχία καταρρέει κάτω από ένα καπιταλιστικό πλαίσιο μονοπωλίων της αγοράς, από τη σύγκρουση δι’ αντιπροσώπων της Ουκρανίας με τη Ρωσία, έως τις ενεργειακές κρίσεις και τους τιμωρητικούς δασμούς.
Αντίστροφα, θα έλεγε κανείς, πως η Ρωσία επιλέγει να εγκαταλείψει δεκάδες δισεκατομμύρια που έχει επενδύσει σε αγωγούς προς την Ευρώπη, χάνοντας σταδιακά το μερίδιο αγοράς της εκεί σε λίγα χρόνια. Θα ξοδέψει δεκάδες δισεκατομμύρια τώρα για να κατασκευάσει νέους αγωγούς προς την Κίνα και θα πουλήσει φυσικό αέριο σε χαμηλότερη τιμή από την Ευρώπη. Έτσι, συνολικά, ο μεγαλύτερος πελάτης της, η Ευρώπη, θα αντικατασταθεί από έναν άλλον -την Κίνα, με ένα μάλλον τεράστιο ποσό επενδύσεων για να συμβεί αυτό.
Η προσέγγιση της Κίνας δεν διαφέρει πολύ από τον τρόπο που λειτουργούν τα περισσότερα έθνη-κράτη: πολιτική ψυχρή, υπολογισμένη και στρατηγική -λειτουργεί ως συνειδητοποιημένο κράτος-πολιτισμός. Ούτε η Ρωσία είναι μακριά από αυτό. Ο Πούτιν έχει καταστήσει σαφές ότι η δουλειά του είναι να προστατεύει το συμφέρον του λαού του.
Η Ρωσία ήταν κάποτε μια ταχέως αναπτυσσόμενη Αυτοκρατορία και μισήθηκε από πολλές από τις γειτονικές της χώρες: την Ευρώπη, την Κίνα, την Τουρκία και την Κεντρική Ασία. Στο δεύτερο μισό του 20ού αιώνα, η Αμερική κινήθηκε «έξυπνα» και η Ρωσία έγινε μεγάλος εχθρός της Κίνας και του μουσουλμανικού κόσμου. Ο Πούτιν ωστόσο, όλα αυτά τα χρόνια έκανε συστηματική δουλειά στην αποκατάσταση μιας φιλικής σχέσης μεταξύ της Ρωσίας και πολλών χωρών, συμπεριλαμβανομένης της αμοιβαίας εμπιστοσύνης και της μακροχρόνιας συνεργασίας με την Κίνα, χωρίς την οποία η Ρωσία δεν θα μπορούσε να επιβιώσει από τον ολοκληρωτικό οικονομικό πόλεμο που διεξάγει η Αμερική εναντίον της.
Είναι λοιπόν μια ενεργειακή, αμοιβαία επωφελής συμφωνία, προσαρμοσμένη στο business is business, αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Ακολούθησε η μεγαλειώδης στρατιωτική παρέλαση στο Πεκίνο για τα 80 χρόνια από τη λήξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Στον συστηματικό αναθεωρητισμό της Δύσης, Ρωσία και Κίνα ενώνονται από τις τεράστιες απώλειες των λαών τους και το κοινό αίσθημα ότι οι δυτικοί τους την έστησαν. Στα 80 χρόνια από την ίδρυση των Ηνωμένων Εθνών, η διεθνής δικαιοπολιτική τάξη που θεωρητικά και μόνο περιφρουρείται από το διεθνές δίκαιο, οδηγεί στρατηγικά μέχρι χθες τον Παγκόσμιο Νότο σε υποεκπροσώπηση.
Ο ενοποιητικός δεσμός των δυο χωρών δεν είναι παρά ένας υπαρκτός συσχετισμός για την αποκατάσταση των ιστορικών αδικιών, που παλεύει να βρει -αν το καταφέρει- ενιαία κατά το δυνατό πολιτική έκφραση και θεσμικά διαρκή χαρακτηριστικά, στο μέτρο που εντάσσεσαι στον άξονα και το μέτωπο αυτοδίκαια, όταν στηρίζεις αυτά που το μέτωπο στηρίζει, και όταν πολεμάς για αυτά που το μέτωπο πολεμά. Άλλωστε, οι μεγάλες τομές κρίνονται στις κατευθύνσεις, όχι στις λεπτομέρειες.
Στην αδιέξοδη λοιπόν φιλολογία της Ευρώπης, για το αν τώρα πια η Ρωσία είναι υπερβολικά εξαρτημένη από την αγορά της Κίνας ή αν η Κίνα είναι υπερβολικά εξαρτημένη από τη ρωσική ενέργεια, με την Αμερική να καλείται να τους λύσει το πρόβλημα για ακόμη μια φορά, στην παράξενη εμμονή της φιλο-ουκρανικής ρητορικής με την απεικόνιση της Ρωσίας ως μιας μετα-αποκαλυπτικής ερημιάς, ο πολυπολικός κόσμος είναι ήδη εδώ. Έπρεπε να διαρκεί ακόμη ένας πόλεμος φθοράς για να γίνει αντιληπτό ότι πλέον δεν ενδιαφέρει τη μη-Δύση τι λέει η συλλογική Δύση, με την ιστορία να έρχεται να εισπράξει ή να αποδώσει τον φόρο της.
